Bodemloos bad

Handig en snel te plaatsen, enkel nog zelf in uw tuin een put van 70 cm diep te graven.

(lees: hoe krijg ik met photoshop vier volwassenen in een plonsbadje)

Ik zou graag eens onder water kijken.

 

Stokjes moeten rollen

Wie kunnen wij plezier doen met een stokje?

Zou men een stokje tot in Singapore kunnen gooien?

Zou Chelone ook herinneringen hebben aan de wereldtentoonstelling?

Is dat geen kolfje naar de hand van Sven, zo’n introspectie?

Zou dit stokje Menck kunnen wekken uit zijn zomerslaap?

Wat voor meisje was Georgina eigenlijk?

Zou mijnheer Vandepotgerukte altijd op een berg hebben gewoond?

Is er iemand die dit stokje wil?

 

Oude dozen 3

Die vroege herinneringen, je weet natuurlijk niet in hoeverre ze verkleurd zijn. Zijn het echte herinneringen of zijn ze in stand gehouden door verhalen of foto’s. Zo “herinner” ik mij dingen uit ons eerste huis. We zijn er verhuisd voor mijn tweede verjaardag!!

Echte waargebeurde feiten dus van meer dan vijftig jaar geleden.

• Ik ben net geslaagd in de eerste kleuterklas. We staan netjes in de rij, twee per twee langs de gevel. Onze zuster vraagt aan de zuster van de tweede kleuterklas: “Weet jij wie het braafste kindje is dat volgend jaar bij u in de klas komt?” Dit pedagogisch hoogstandje was de eerste aanslag op mijn onwankelbaar zelfvertrouwen. Ik bleek niet het braafste kindje van de klas te zijn. Gelukkig was daar mijn moeder die mijn teleurstelling onmiddellijk deed smelten als sneeuw voor de zon met de uitspraak:”mo zoeteken toch, braaf zijn hé, dat is goed voor een paard”

• Ik ben 4 jaar, mijn amandelen moeten weggenomen worden. Ik lig in een enge ruimte met een gele vloer, een man met een groene schort komt als een monster met een reusachtige trechter op mij af……einde verhaal.

• Mijn moeder neemt ons mee bij meme, als we terugkeren staat er in onze tuin de grootste schommel van de wereld en een lachende vader die ons één voor één in het mandje tilt. Vanaf toen werd onze tuin het speelplein van de buurt.

• Een badkamer kwam er pas op het einde van de jaren 50. Voordien hadden we geen centrale verwarming maar een kolenkachel, een Surdiac. Mijn moeder stookte het vuur hoog en daarop werden ketels water gewarmd. Dan werd de zinken badkuip bovengehaald en gingen alle zusjes samen zwemmen in het bad. Een fietstochtje door de velden en het aanschouwen van koeien die drinken uit een zinken badkuip brengt me steeds terug naar het plezier dat we beleefden in onze geïmproviseerde badkamer.

 

Oude dozen 2

Oker vraagt herinneringen. Min vijf jaar. Dat zijn ze, gegarandeerd, want in dat jaar zijn we verhuisd.

• De koning zou van Geraardsbergen naar Aalst rijden. Op een dag. Dat was bekend gemaakt in de pers. Wij woonden in een klein dorpje op die provinciale weg. Samen met mijn buurmeisjes Hilde en Godelieve die toen toch wel tien of twaalf jaar zelfs waren stonden wij aan hun huis met spanning uit te kijken. Ik had mijn mooiste jurkje aan, heel deftig, én een ruiker bloemen in mijn kleine handjes. Van onze buren denk ik, want mijn moeder, die had daar geen tijd voor. En ja, wonderlijk, de koninklijke escorte kwam er aan, de buurvrouw hielp me mijn armpjes met de bloemen zwaaiend uitstrekken en ja, het wonder gebeurde. De koninklijke limousine stopte zomaar onderweg én midden op straat, raampje ging naar beneden en ik mocht de bloemen afgeven aan Koningin Fabiola. Wat een sprookje. Dagenlang werd er nog over nagepraat en het bedankingskaartje dat de buren later kregen werd maandenlang gekoesterd.

• In hetzelfde dorp hadden mijn ouders hun eerste café. Naast de blinde gevel van het café liep een veldweg. Net breed genoeg om met kar en paard door te rijden. Ik zat dikwijls op de bank, die zich uitstrekte over de hele lengte van die blinde muur, aan een tafeltje met de pop te spelen. Aan de muur hing een rekje met Duitse bierpotten, als decoratie. Op een dag zit ik weer braaf aan een tafeltje net onder dat rekje. Er rijdt een voertuig door die veldweg (een tractor?) en de trillingen zijn zo groot dat de potten van het rekje vallen. Ze vallen op mijn hoofd. Paniek. Brokken. Bloed. Black-out, ik weet niet meer wat er toen gebeurde. Wat ik wel weer weet is dat ik, met een verband rond mijn hoofd, ‘ s avonds van de leverancier van chocolade en chips, Reneeken, een opgezet eekhoorntje krijg. Kraakje Pluimstaart als troost. Het beest staat nog ergens bij mijn ouders thuis meen ik. In de kelder ofzo.

reneekechocolat anno 1968

• Blitterswijck, Nederland. Ik loop langs de oever van de Maas met Nederlandse kinderen. Buren van onze Nederlandse familie. Kinderen uit een groot warm en oerdegelijk Hollands nest. Ze wonen in een gezellige Nederlandse boerderij, ik zie het nog helemaal voor me. De oever ligt vol keien. Ik raap er een op, een bruine, en neem hem mee. Schitterdend, geluk, blijdschap, vreugde, warmte. Dat zijn de gevoelens die ik me herinner. Ik heb de kei nog steeds. Iemand (ik?) heeft er ingekerfd: 1962. De steen is ondertussen galdgepolijst door het vele vastnemen. Het symbool voor meer dan veertig jaar liefdevolle en intens gelukkige herinneringen aan het Nederlandse deel van mijn opvoeding.

Update: het mochten er vier zijn!

• We komen van Nederland en onze stop is Diest, De Warande. Ik mag zwemmen. In het water vlak bij me drijft een dikke kaka. (Het blijft me nog steeds een raadsel hoe mijn ouders dit in één dag klaarden: naar Nederland via Bxl, Leuvense Steenweg (nog geen sprak van een ring of E40), Leuven, Aarschot, Diest, Leopoldsburg, Venlo. Minstens 3,5 u. Bezoek. Terugkeer idem. Stoppen in Leopoldsburg want daar was mijn vader ooit gekaserneerd en dat zullen we geweten hebben. Stoppen in Diest, wandelen en zwemmen, mosselen eten aan het station in Leuven en dan richting huiswaarts.)

 

Oude dozen 1

De dames kregen een deftig stokje van Oker: vier herinneringen van voor je vijfde levensjaar.

Nou, dat is al een hele poos geleden en daarom nemen we de vrijheid ons geheugen wat op te frissen met behulp van foto’s en onze herinneringen vrij spel te geven in de hele periode van onze kindertijd.

Dit worden dus geen verhalen ‘uit’ de oude doos, maar verhalen ‘van’ oude dozen!

Mijn verste herinneringen gaan terug tot mijn kleutertijd. Ik heb nog een heel duidelijk beeld van mijn kleine buurtschooltje. Zuster Anaïs ziet er groot, zwart en imposant uit. Ze is lief, maar soms ook streng en dan ben ik een beetje bang van haar. Ik ben gefascineerd door de haartjes die vanonder de zwarte kap pieken, ik vraag me af hoe zuster Anaïs er uitziet als ze gaat slapen.

Ik sta op de speelplaats van mijn schooltje. Ik ben heel fier want ik zie er heel deftig uit. Ik denk dat de mouwen van mijn manteltje wat te kort geworden waren, want mijn moeder had er een boord van wit nepbond aangenaaid. Ook het kraagje was opgesmukt met hetzelfde bont. Ik krijg een complimentje van zuster Anaïs. Ik ben nog steeds een ijdeltuit.

Mijn vader was de beste chauffeur van de wereld, in de vakantie reden we helemaal met de auto tot in Spanje. Geruzie en gezweet van 4 zussen op de achterbank. Het raampje mocht niet open want dan kreeg mijn moeder een stijve nek. “Kijk daar! Een hond met een hoed op!” riep ons vader. Ik was altijd de enige die hem niet had gezien. Nog steeds kijk ik uit naar een hond met een hoed op als we naar het zuiden rijden.

Aan het moment waarop de foto werd gemaakt heb ik vage herinneringen. Ik denk dat ik vier of vijf jaar was. Er was een fotograaf in huis, misschien voor de communie van één van mijn zussen. Het is de enige foto van mezelf als kind die ik in huis heb. Alle foto’s van mijn kindertijd liggen nog in het verlaten huis van mijn moeder, ik weet precies waar. Het doet me pijn dat ik die straks moet gaan weghalen, ik ben bang dat het zal aanvoelen alsof ik mijn kindertijd definitief afsluit.

Als benjamin geef ik dit stokje door aan de andere dames, benieuwd hoe ver hun geheugen nog strekt.

 

Koninklijke koterij

Daar kan een deftig mens nu toch niet bij?

Dat heeft dan zo’n stulpje met een indrukwekkende reuzetuin en dan staat daar zo’n koterij in. In volle zicht vanop het terras. Een overbodig bushokje of een afgedankte voetbaltribune van een vierdeprovinciaalse voetbalploeg dat hij op de kop kunnen tikken heeft bij een gemeentelijke restverkoop. Zou hij daar dan met zijn Paola schuilen wanneer hij aan het wandelen is en het begint te regenen? Of er uitkijken wanneer zijn duiven vallen?

Onze koning, Belg in elk geval. Vlaamser dan ik ooit gedacht had.

 

Verhalen uit de Provence - Een deftig jawoord in mei

Het heeft veel weg van een virus, die passie voor de Provence. Het is uitermate besmettelijk en de symptomen zijn blijvend. Wie immuun is zie je hier nooit meer terug maar besmette mensen blijven kleven. Zo ook een dierbaar nichtje.

Toen ze hier landde met haar verloofde kreeg het jonge koppel een ware coup de coeur waaruit een nieuwe droom ontstond: trouwen in een oud kerkje in een authentiek Provençaals dorp. Hun plan werd enthousiast onthaald en iedereen ging aan de slag.

Omdat ons dorp wel een kerkje heeft maar geen pastoor, togen de trouwlustigen om info naar het gemeentehuis. Daar waren ze meteen getuige van een mooi staaltje cumul. Het gemeentehuis doet ook dienst als postkantoor en daarom staan er twee burelen netjes zij aan zij. Een vlijtige dame informeerde vanachter het linkse bureel:

“C’est pour la mairie ou pour la poste?”
“Pour la mairie, Madame”
“Un instant s.v.p.”
De dame stond prompt op, nam plaats achter het rechtse bureau en zei:
“Je vous écoute”

Onze trouwers leerden dat één pastoor twaalf omringende dorpen bedient, bedachten dat ze hun trouwbeloften toch liever in hun moedertaal uitspraken en begonnen een zoektocht naar een nederlandskundige gezant van God. Snel bleek dat er heel wat geestelijken met pensioen, geloven dat God echt in Frankrijk woont zodat ze, waarschijnlijk uit pure geloofsovertuiging, hun oude dag in zijn nabijheid komen slijten. De pastoorskwestie was derhalve snel geregeld en voor de praktische afhandeling konden ze in het dorp terecht bij een deftige dame die de honneurs van het kosterschap waarneemt
.
Wat hadden ze nodig?

1. Een klokkenluider: iemand die aan de touwtjes trekt. Links voor de ding, rechts voor de dong. Op een inderhaast bijeengeroepen familieraad die tot in de vroege uurtjes duurde, werd de klokkenluider met eenparigheid van stemmen verkozen.
2. Een extra ruiker bloemen om tijdens de plechtigheid aan de voeten van la Sainte Vierge te deponeren om vruchtbaarheid af te smeken, iets wat in hun geval wel eens broodnodig zou kunnen blijken.

Na enig gefrons omtrent deze laatste opmerking volgde een interessante verklaring:

Het is not done om te trouwen in de maand mei. Mei is de maand van la Vierge en precies in die maand slordig omgaan met la virginité zou een risico oP onvruchtbaarheid kunnen inhouden.

Ofwel was er een probleem met la virginité ofwel geldt deze regel niet voor allochtonen want nog geen twee jaar later verwacht het mooie koppel een tweede kindje.

Na veel georganiseer en enkele ware de Funèstoestanden later, stond op een mooie zomerdag in mei, een per TGV afgeleverde lading deftige dames en heren langs de kant van de weg te applaudisseren voor een stralende mariée die, op hoge hakken en aan de arm van haar fiere vader, la montée vers l’église aanvatte, begeleid door de klanken van onze zelfgeluide klokken. Het werd een memorabele, zeer geslaagde dag en we blijven C&C dankbaar voor de fijne herinneringen die sinds die dag onlosmakelijk verbonden zijn met dat kerkje.

Dat er een week later een collectebus stond “pour l’electrification des cloches” hebben we straal genegeerd. Nieuwe touwen: à volonté maar elektrische klokken: jamais. Al weten we natuurlijk niet of het feit dat het dingtouw het begeven had door het enthousiasme van onze klokkenluider, aan de basis lag van deze collecte.

Foto van de veelzijdige mairie en van de ding en de dongklok

 

seclit

Mijn mening over ’stoute’ vrouwen, of liever over de term, is bekend, daar wil ik het nu niet over hebben. Zelfs niet over het feit dat De Standaard nu ook al het ondeftig woord ‘chiklit’ bezigt en de vrouwenliteratuur kwistig rondstrooit. Ik wil een vergeten categorie literatuur onder de aandacht brengen, ik heb het voor het gemak en geheel naar de trend van de laatste jaren seclit genoemd (second hand literature). Bekt even erg als het andere. Probeert u maar even. (Zeg nu luidop: “chicklit, seclit”)

Bij mijn talrijke bezoeken aan verschillende kringloopcentra in Oost-Vlaanderen en Vlaams Brabant ben ik namelijk tot de vaststelling gekomen dat er vreemd genoeg een gelijkaardig aanbod boeken is. Het zijn steeds dezelfde titels die terugkomen. Van een aantal boeken weet ik uit ervaring dat ze je ooit als “kroonboek” toegestuurd kreeg door een bepaalde boekenclub wanneer je vergeten was een bestelling te doen. Ze liggen bij mij ook nog ergens op zolder. Met het cellofaan er nog rond. Auteurs die ook overal terugkomen zijn de millionsellers. Een mens beseft nu waarom, ze worden gewoon in grote getale aangekocht en weer van de hand gedaan.

Als een doorgewinterde onderzoeksjournalist ben ik met mijn notaboekje en pen in de hand op pad gegaan en heb de afgelopen weken een zevental kringloopcentra bezocht. Ik ben aldus tot de onderstaande top tien gekomen.

1. Konsalik - diverse titels
2. Catherine Cookson - Waar liefde overwint
3. Judith Kranz - Dochter van Mistral
4. Harold Robbins - Hart zonder toegang
5. James Clavell - Shogun
6. Colleen Mc Cullough - De Doornvogels
7. Kathleen Woodiwiss - Als rozen weer bloeien
8. Mary Higgins Clark - Geen tranen om een actrice
9. Barbara Cartland - Omnibus 2. Roulette om een hart / Liefde is geen smokkelwaar
10. Laurie McBain - Op golven van geluk/Tranen van goud

Wedden dat er bij minstens één naam of titel van dit lijstje bij iemand een belletje gaat rinkelen? Liefde, hartstocht, bedrog, ontrouw, passie… het verkoopt. De auteurs in de lijst zijn bijna allemaal schatrijk geworden door de wereldwijde massale verkoop van hun boeken.

Maar waarom liggen al deze boeken dan in de kringloopwinkels?

 

Wii Fit mikt op vrouwen

Daar zaten we nu echt op te wachten.

update: moet er weer een tekeningetje bij ja?
Langer dan 10″ naar het filmpje kijken want het is niet het origele reclamefilmpje voor de Wii Fit - al lijkt dat wel zo in het begin - maar een hilarische parodie.

 

De Orde Ontbloot!

Alhoewel de deftige dames zichzelf niet graag blootgeven,
zullen ze vandaag toch een tipje van de sluier lichten.
Dat ze deftig waren wist u al, maar alles wat u ooit wilde weten
maar niet durfde vragen vindt u vandaag in deze quiz!

DE ORDE ONTBLOOT
(klik hier voor deelname)

PS: op het hoofd van onze kinderen zweren we de waarachtigheid van de antwoorden!

Minder deftige quizvragen vindt u bij

MENCK, SVEN, OSAHI, MIRTHE, MARGO, TANTIERIS, AIDA, CHELONE