14 mei 2008
Bodemloos bad
Posted by Madame Commentatore under Af te raden | Tags: carrefour, photoshop, plonsbad, reclame, tuinaccessoire |[8] Comments
14 mei 2008
11 mei 2008
Wie kunnen wij plezier doen met een stokje?
Zou men een stokje tot in Singapore kunnen gooien?
Zou Chelone ook herinneringen hebben aan de wereldtentoonstelling?
Is dat geen kolfje naar de hand van Sven, zo’n introspectie?
Zou dit stokje Menck kunnen wekken uit zijn zomerslaap?
Wat voor meisje was Georgina eigenlijk?
Zou mijnheer Vandepotgerukte altijd op een berg hebben gewoond?
Is er iemand die dit stokje wil?
9 mei 2008
Die vroege herinneringen, je weet natuurlijk niet in hoeverre ze verkleurd zijn. Zijn het echte herinneringen of zijn ze in stand gehouden door verhalen of foto’s. Zo “herinner” ik mij dingen uit ons eerste huis. We zijn er verhuisd voor mijn tweede verjaardag!!
8 mei 2008
reneekechocolat anno 1968
Update: het mochten er vier zijn!
6 mei 2008
De dames kregen een deftig stokje van Oker: vier herinneringen van voor je vijfde levensjaar.
Nou, dat is al een hele poos geleden en daarom nemen we de vrijheid ons geheugen wat op te frissen met behulp van foto’s en onze herinneringen vrij spel te geven in de hele periode van onze kindertijd.
Mijn verste herinneringen gaan terug tot mijn kleutertijd. Ik heb nog een heel duidelijk beeld van mijn kleine buurtschooltje. Zuster Anaïs ziet er groot, zwart en imposant uit. Ze is lief, maar soms ook streng en dan ben ik een beetje bang van haar. Ik ben gefascineerd door de haartjes die vanonder de zwarte kap pieken, ik vraag me af hoe zuster Anaïs er uitziet als ze gaat slapen.
Ik sta op de speelplaats van mijn schooltje. Ik ben heel fier want ik zie er heel deftig uit. Ik denk dat de mouwen van mijn manteltje wat te kort geworden waren, want mijn moeder had er een boord van wit nepbond aangenaaid. Ook het kraagje was opgesmukt met hetzelfde bont. Ik krijg een complimentje van zuster Anaïs. Ik ben nog steeds een ijdeltuit.
Mijn vader was de beste chauffeur van de wereld, in de vakantie reden we helemaal met de auto tot in Spanje. Geruzie en gezweet van 4 zussen op de achterbank. Het raampje mocht niet open want dan kreeg mijn moeder een stijve nek. “Kijk daar! Een hond met een hoed op!” riep ons vader. Ik was altijd de enige die hem niet had gezien. Nog steeds kijk ik uit naar een hond met een hoed op als we naar het zuiden rijden.
Aan het moment waarop de foto werd gemaakt heb ik vage herinneringen. Ik denk dat ik vier of vijf jaar was. Er was een fotograaf in huis, misschien voor de communie van één van mijn zussen. Het is de enige foto van mezelf als kind die ik in huis heb. Alle foto’s van mijn kindertijd liggen nog in het verlaten huis van mijn moeder, ik weet precies waar. Het doet me pijn dat ik die straks moet gaan weghalen, ik ben bang dat het zal aanvoelen alsof ik mijn kindertijd definitief afsluit.
Als benjamin geef ik dit stokje door aan de andere dames, benieuwd hoe ver hun geheugen nog strekt.
4 mei 2008
Dat heeft dan zo’n stulpje met een indrukwekkende reuzetuin en dan staat daar zo’n koterij in. In volle zicht vanop het terras. Een overbodig bushokje of een afgedankte voetbaltribune van een vierdeprovinciaalse voetbalploeg dat hij op de kop kunnen tikken heeft bij een gemeentelijke restverkoop. Zou hij daar dan met zijn Paola schuilen wanneer hij aan het wandelen is en het begint te regenen? Of er uitkijken wanneer zijn duiven vallen?
Onze koning, Belg in elk geval. Vlaamser dan ik ooit gedacht had.
1 mei 2008
Het heeft veel weg van een virus, die passie voor de Provence. Het is uitermate besmettelijk en de symptomen zijn blijvend. Wie immuun is zie je hier nooit meer terug maar besmette mensen blijven kleven. Zo ook een dierbaar nichtje.
Toen ze hier landde met haar verloofde kreeg het jonge koppel een ware coup de coeur waaruit een nieuwe droom ontstond: trouwen in een oud kerkje in een authentiek Provençaals dorp. Hun plan werd enthousiast onthaald en iedereen ging aan de slag.
Omdat ons dorp wel een kerkje heeft maar geen pastoor, togen de trouwlustigen om info naar het gemeentehuis. Daar waren ze meteen getuige van een mooi staaltje cumul. Het gemeentehuis doet ook dienst als postkantoor en daarom staan er twee burelen netjes zij aan zij. Een vlijtige dame informeerde vanachter het linkse bureel:
“C’est pour la mairie ou pour la poste?”
“Pour la mairie, Madame”
“Un instant s.v.p.”
De dame stond prompt op, nam plaats achter het rechtse bureau en zei:
“Je vous écoute”
Onze trouwers leerden dat één pastoor twaalf omringende dorpen bedient, bedachten dat ze hun trouwbeloften toch liever in hun moedertaal uitspraken en begonnen een zoektocht naar een nederlandskundige gezant van God. Snel bleek dat er heel wat geestelijken met pensioen, geloven dat God echt in Frankrijk woont zodat ze, waarschijnlijk uit pure geloofsovertuiging, hun oude dag in zijn nabijheid komen slijten. De pastoorskwestie was derhalve snel geregeld en voor de praktische afhandeling konden ze in het dorp terecht bij een deftige dame die de honneurs van het kosterschap waarneemt
.
Wat hadden ze nodig?
Na enig gefrons omtrent deze laatste opmerking volgde een interessante verklaring:
Het is not done om te trouwen in de maand mei. Mei is de maand van la Vierge en precies in die maand slordig omgaan met la virginité zou een risico oP onvruchtbaarheid kunnen inhouden.
Ofwel was er een probleem met la virginité ofwel geldt deze regel niet voor allochtonen want nog geen twee jaar later verwacht het mooie koppel een tweede kindje.
Na veel georganiseer en enkele ware de Funèstoestanden later, stond op een mooie zomerdag in mei, een per TGV afgeleverde lading deftige dames en heren langs de kant van de weg te applaudisseren voor een stralende mariée die, op hoge hakken en aan de arm van haar fiere vader, la montée vers l’église aanvatte, begeleid door de klanken van onze zelfgeluide klokken. Het werd een memorabele, zeer geslaagde dag en we blijven C&C dankbaar voor de fijne herinneringen die sinds die dag onlosmakelijk verbonden zijn met dat kerkje.
Dat er een week later een collectebus stond “pour l’electrification des cloches” hebben we straal genegeerd. Nieuwe touwen: à volonté maar elektrische klokken: jamais. Al weten we natuurlijk niet of het feit dat het dingtouw het begeven had door het enthousiasme van onze klokkenluider, aan de basis lag van deze collecte.
Foto van de veelzijdige mairie en van de ding en de dongklok
27 april 2008
Mijn mening over ’stoute’ vrouwen, of liever over de term, is bekend, daar wil ik het nu niet over hebben. Zelfs niet over het feit dat De Standaard nu ook al het ondeftig woord ‘chiklit’ bezigt en de vrouwenliteratuur kwistig rondstrooit. Ik wil een vergeten categorie literatuur onder de aandacht brengen, ik heb het voor het gemak en geheel naar de trend van de laatste jaren seclit genoemd (second hand literature). Bekt even erg als het andere. Probeert u maar even. (Zeg nu luidop: “chicklit, seclit”)
Bij mijn talrijke bezoeken aan verschillende kringloopcentra in Oost-Vlaanderen en Vlaams Brabant ben ik namelijk tot de vaststelling gekomen dat er vreemd genoeg een gelijkaardig aanbod boeken is. Het zijn steeds dezelfde titels die terugkomen. Van een aantal boeken weet ik uit ervaring dat ze je ooit als “kroonboek” toegestuurd kreeg door een bepaalde boekenclub wanneer je vergeten was een bestelling te doen. Ze liggen bij mij ook nog ergens op zolder. Met het cellofaan er nog rond. Auteurs die ook overal terugkomen zijn de millionsellers. Een mens beseft nu waarom, ze worden gewoon in grote getale aangekocht en weer van de hand gedaan.
Als een doorgewinterde onderzoeksjournalist ben ik met mijn notaboekje en pen in de hand op pad gegaan en heb de afgelopen weken een zevental kringloopcentra bezocht. Ik ben aldus tot de onderstaande top tien gekomen.
Wedden dat er bij minstens één naam of titel van dit lijstje bij iemand een belletje gaat rinkelen? Liefde, hartstocht, bedrog, ontrouw, passie… het verkoopt. De auteurs in de lijst zijn bijna allemaal schatrijk geworden door de wereldwijde massale verkoop van hun boeken.
Maar waarom liggen al deze boeken dan in de kringloopwinkels?
25 april 2008
Daar zaten we nu echt op te wachten.
update: moet er weer een tekeningetje bij ja?
Langer dan 10″ naar het filmpje kijken want het is niet het origele reclamefilmpje voor de Wii Fit - al lijkt dat wel zo in het begin - maar een hilarische parodie.
21 april 2008
Alhoewel de deftige dames zichzelf niet graag blootgeven,
zullen ze vandaag toch een tipje van de sluier lichten.
Dat ze deftig waren wist u al, maar alles wat u ooit wilde weten
maar niet durfde vragen vindt u vandaag in deze quiz!
PS: op het hoofd van onze kinderen zweren we de waarachtigheid van de antwoorden!
Minder deftige quizvragen vindt u bij