februari 2008


Een eigenaardig fenomeen doet zich voor.

Ik weet niet of u het al gemerkt hebt, maar het laatste jaar is er een opvallende evolutie in het design van de winkelkar én in de omgang ermee.

Niet dat ik ze gebruik. Neen, een deftige dame laat zijn boodschappen thuisbezorgen en winkelt hoogstens met een nog net te verantwoorden mandje dat je elegant aan de arm kan laten bengelen. U ziet me toch geen kar duwen? Maar dat verhindert niet dat ik ze rond mij wel opmerk. Die storende ondingen waar vooral bejaarden zo handig mee omgaan. Bijvoorbeeld in het ze quasi ongemerkt aan de kassa tussen jou en de klant voor je wringen.

Het begon allemaal in Ikea. Hoogst zelden dat ik er een bezoekje breng, het moet nu zowat een jaar geleden zijn. Mijn gezel wou perse een koffie drinken en toen spotte ik voor het eerst de ondingen. Karretjes voor dienbladen. Verwondering, verbazing, lachen of huilen, ik wist niet precies welk gevoel nu precies de bovenhand kreeg. In elk geval was ik er niet goed van.

In eerste instantie probeerde ik nog vergoelijkend “wat een handig idee, karretjes voor de kindjes“, maar later bemerkte ik ze ook in Flunch, Lunchgarden en consoorten. (In tegenstelling tot Tante Annie kom ik in die etablissementen enkel omdat anderen me daartoe verplichten, ik verwijl daar nooit uit deftige vrije wil, dit geheel terzijde.) Ik moest – o gruwel – vaststellen dat ze voor volwassenen bedoeld waren. Belachelijk en idioot. Meer kan ik er niet van zeggen. Het is géén zicht. Ik zie me daar nog niet lopen met een rolator met drie dienbladen volgestouwd met voedingswaren boven elkaar. Als een sukkelende bejaarde. In de winkel zelf bemerkte ik het ridicule equivalent.

dubbelop.jpg

Maar wat ik toen nog niet vermoedde, dit was slechts het begin van het verval. Ik begon er op te letten en het drong langzaam tot me door dat de goede oude winkelkar (die ik dus, ik herhaal, niet gebruik) langzaam aan vervangen werd door een soortement plastiek afkooksel. Een lelijk object. Zelfs geen schattige of ontroerende lelijkheid meer. Neen, doodgewoon afzichtelijk.

plastickar.jpg

Op het moment dat ik dacht dat ik ze allemaal gezien had, en geleerd had om hun bestaan volkomen te negeren, staat er in de supermarkt achter mij aan de kassa een dame met een kleuter in een speelgoedautootje te dringen. Vlak tegen mijn deftige benen. Terwijl ik haar met een vernietigende blik en de gedachte “mens laat je kind én zijn speelgoed thuis wanneer je gaat winkelen” mijn afkeur laat blijken, merk ik ineens dat dit niet “zijn speelgoed” is, maar de winkelkar, de boodschappen gestapeld in het mini-karretje als op een ordinaire “port-bagage”!

Hysterie is me onbekend. Anders was ik in die staat gevlucht. Gillend en schreeuwend. Weg van de supermarkten en weg van de me triestig stemmende lelijkheid van de winkelkarren. Ver van autokarren. Ik blijf voortaan binnen. In alle deftigheid.

autokar1.jpg

foto’s: eigen archief

(En dat het écht niet goed klikt tussen mij en winkelkarretjes kon u ooit hier lezen

Ach ach ach. Ik moet daar allemaal mee lachen.

De nieuwste kooktrend: terug naar de basis. Terug naar grootmoeders keuken . Stoemp met braadworst. Patatten met saucissen. Viva Bomma.

De hier regelmatig aangehaalde douchekapjesleden (schoon)moeder – die eigenlijk een dik lidmaatschap verdient – is altijd al hip en trendy geweest: ze haakt en breit (in! in!), ze cocoont (in! in!) en ze maakt al sinds mensenheugenis de meest overheerlijke hutsepot, naar een meer dan honderd jaar oud recept van haar eigen grootmoeder. (in! in!).

recept2.jpg

En wat had u gedacht, natuurlijk willen we dit recept hier met u delen.

Lentehutsepot

Nodig (zes personen)

  • 1 varkenspoot
  • 1 varkensstaart
  • 0,5 kg gezouten mager spek
  • 2 of 3 varkensribbetjes
  • 300 tot 400 gr rundsvlees (mag soepvlees zijn)
  • 0,5 kg mager varkensvlees
  • 3 kg nieuwe aardappelen
  • 1 bussel jonge wortelen
  • 0,5 kg peulerwten
  • 250 g sluimererwten
  • 2 bussels pijpajuintjes
  • 1 dikke ajuin

Bereiding (absolute vereiste: veel tijd):

Leg ’s avonds de poot en de staart in koud water in een pot en verwarm die tot tegen het kookpunt zodat de onzuiverheden komen bovendrijven. Haal de poot en de staart er dan uit.

Smelt in een andere pot boter, leg de poot en de staart er in. Doe er al het andere vlees bij. Kruid met een mengeling van nootmuskaat, zou en peper. Laat alles licht aanbraden, zet het deksel op de pot en laat staan tot de volgende ochtend.

De volgende dag warm je het vlees weer op,laat 1 tot 1,5 uur op een zacht vuur pruttelen. Als het risico bestaat tot aanbakken, doe er dan wat water bij.

Maak ondertussen alle groenten schoon en snijd die niet echt fijn maar ook niet te grof. Leg de groenten op het vlees en laat vlees en groenten samen ongeveer een half uur garen.

Als het vlees en de groenten gaar zijn, neem ze je uit de pot en giet je de groenten in een andere kom zodat de pot leeg is. Schil de aardappelen, leg die onderaan in de reeds gebruikte pot (niet afwassen!) leg daarop de groenten en daarop dan weer het vlees. Kruid met zout.

Laat nog een half uur garen zodat de smaak zich helemaal kan ontwikkelen en de aardappelen gaar kunnen worden.

Voor het opdienen even laten staan met het deksel van de pot zodanig dat hij iets kan afkoelen. Warm maar niet heet opdienen. Tip: resten niet weggooien want de volgende dag is hij nog lekkerder!

hutsepot.jpg

Variatie op één thema: zomerhutsepot, herfsthutsepot en winterhutsepot!

Deftige dames zijn steeds voorbereid op onverwachts bezoek.

Het plaatje klopte helemaal. Liggend in de schaduw van de oude plataan, een meeslepend boek, pastis binnen handbereik, krekels….

Toen werd onze rust verstoord.

Nu zien we tijdens de zomer wel vaker overvliegende helikopters. Ze sporen eventuele brandhaarden op, ze vliegen hoog en enkel als de mistral blaast.

Niet deze helikopter, deze deed ons uit onze stoel springen.

Twijfelend tussen ongenoegen over de verstoring van onze privacy en sensatiezucht, doken we vanonder de plataan, een badlaken meesleurend om snel over mijn al ietwat bejaarde badpak te slaan. De takken van de boom zwiepten heen en weer en aan het raam van de helikopter zagen we nog net een wuivende dame.

Wat doet een mens als een deftige dame wuift vanuit een helikopter? Inderdaad, terugwuiven, erop lettend dat je arm niet wordt afgemaaid door de draaiende wieken.

De helikopter had het naburig hotel restaurant als einddoel. In geen 15 jaar hadden we iemand gebruik weten maken van deze ‘helihaven’. In die zin was het min of meer een historische gebeurtenis.

Een dag later.

Om op de straat te komen moeten wij langs een landweggetje dat we delen met Xavier. Ik loop er Xavier tegen het lijf.
“Bonjour Marie, tout va bieng?”
“Oui, merci et toi?”
Xavier kijkt me minzaam en lang aan.

Jaren geleden dacht ik dat deze blik voor mij gereserveerd was maar ervaring heeft geleerd dat Xavier zelfs een hond met deze indringende glimlach aankijkt. Xavier is van Marseille. Xavier stamt rechtstreeks af van de Griekse goden, Xavier kan toveren, Xavier est étoilé.

images-6.jpeg“Gisterenmiddag had ik bijzondere gasten .” vertelde hij , “De reservatie kwam maar één uur voor de gasten en onder een onbekende naam. Ze kwamen per helikopter. Ik herkende hen meteen. Het waren Brad Pitt en Angelina Jolie.”

Later las ik in de krant dat Wout Bru in één of ander koersprogramma had verteld dat Brad en Angelina ’s anderendaags bij hem te gast zouden zijn De paparazzi stonden uiteraard op wacht en het koppel vluchtte weg naar veilige oorden in de armen van Xavier.

Wat hebben we geleerd?

– Draag ook onder je eigen boom een badpak dat zijn perfecte pasvorm heeft behouden.

– Gebruik geen badlaken dat je op een spaarkaart van de Delhaize hebt bijeen gespaard.

– Zeg nooit op televisie wie je gasten zijn.

Toen ik het verhaal van Xavier aan B vertelde, zei hij: “Wat zullen die twee ons benijd hebben”

Ik denk dat hij gelijk had.

Humor.

Het is iets raars. Het houdt me recht in de moeilijkste dagen. Essentieel en blangrijk in mijn leven. Lang zal ze leven in de gloria.

Zwarte humor. Ironie. Sarcasme. Cynisme. Wat niet altijd meer als humor beschouwd wordt. Van kwaad tot erger. Het is me allemaal bekend en afhankelijk van mijn gemoedsgesteldheid ligt het ene me de ene dag wat meer dan het andere. Maar geen dag gaat voorbij zonder. Troost. Steun. Kracht. Het kan vreemd klinken, maar dat put ik er uit. Ook als het zelden zo begrepen wordt.

Dagelijkse situaties. Lachen om dingen waar niemand moet om lachen. “Den Yves kan het niet aan” scanderen in de auto wanneer ik het bericht hoorde op de radio dat Leterme opgenomen was in het ziekenhuis. Net zoals de passagiers van de autocar in “In de Gloria”. “Den Yves kan het niet aan”. Lachen en plezier in mijn eentje. Geweldig als een gelijkgestemde ziel onmiddellijk en zonder uitleg mee is. Mee gaat.

Op een ambtelijke administratie toekomen en wanneer ze je vragen: “Vèr wat est?” zonder op te kijken van hun computer, antwoorden: “euh, vèr een brushing”… Zo’n dingen. Niemand kan er om lachen, ik des te meer. Soms zie ik ze gewoon denken: daar is iets mis mee. Is het? Zou het?
Dagelijkse situaties. Bij de bakker. In dendelhaize. Op het werk. In de file. Ik voel me hoofdrolspeler in Monty Python, Smack the Pony en Little Britain tegelijk. Op het werk voel ik me meer dan regelmatig een slechte actrice in series zoals Het Eiland en The office.

Voor veel mensen shokerend. Wie kan begrijpen dat in het allertriestigste en diepst ongelukkige moment in ons leven mijn broer en ik gelijktijdig in een onbedaarlijke lachbui – die overging in een vertroostende huilbui – uitbarstten toen een begrafenisondernemerassistente ons met een lijkbiddersgezicht en een ik-heb-mijn-les-in-meelevendheid-goed-geleerd-op-de-bijscholing manier de keuze van een doodskist bijtrad met de woorden: “ja, da’s schoon, dat is echt azo e jong modelleke, hé, deze kist!” Six feet under is realiteit.

Zo wil ik ooit ook gaan: met lachende mensen rond mij. Lachen en denken: wat zou ze zich bescheurd hebben met die knipmessen die nu een geforceerde buiging maken voor haar kist!

Reageren is toegelaten, ik kan er mee lachen.

(Vergeet niet te speuren naar het douchekapje van de week, of nog liever, het douchekapje Xl van de week!)

Hierbij lanceer ik de nieuwe rubriek “Douchekapje van de week”. Deze trofee wordt uitgereikt aan personen, bekenden of onbekenden, die een opmerkelijke uitspraak deden. Hij bestaat in 2 uitvoeringen: het “Douchekapje” voor deftige uitspraken en “Douchekapje XL” voor ondeftige uitspraken. De gelukkige ontvanger van dit laatste kan het dan meteen helemaal over zijn hoofd trekken!

De primeur voor “Douchekapje van de week XL” is voor Françoise Desguin alias mevr. Herman De Croo, duidelijk een aanhanger van het nativisme, met haar uitspraak over de ‘slagerszonen’ die het aan de balie van Oudenaarde tot advocaat hebben geschopt. “Daardoor gaat het met de onderlinge communicatie en de beschaafde omgang tussen advocaten wel eens de foute richting uit.” aldus Françoise.

Gefeliciteerd mevrouw De Croo!

Voor alle moeders van alle bloggers.

Bedankt voor jullie medeleven.

In de deftigedames mailbox viel een bericht met onderstaand filmpje. Bij gebrek aan een voltallige redactie hebben twee redactieleden (een deftige dame uit het buitenland en bovengetekende) unaniem de beslissing genomen jullie op het bestaan van dit filmpje te wijzen. Ja, daar was twijfel over, want beiden keken we met gemengde gevoelens, maar uiteindelijk won de bewondering.

Het illustreert dat sommige mensen de mentale en fysieke kracht hebben om hun eigen belemmeringen straal te negeren zodat hun belemmeringen verdwijnen. Hun kracht kan anderen misschien steun geven in momenten waarop het deftig tegenzit.

Sterk!