mei 2008


Toen we die middag thuiskwamen stond er op het tuinpad een deftig uit de kluiten gewassen veelkleurige hond.

“Allez va t’en,  allez ksjj ksjj!!!” Jules begreep geen Frans en verroerde geen vin.

Ons geduldig wachten tot het probleem zichzelf zou oplossen werd niet beloond. Aan de blik van B kon ik zien dat mijn voorstel om de hond eten en drinken te geven zodat hij zou vertrekken, niet mijn slimste voorstel ooit was. Een paar uur later echter had ‘hond straal negeren’ ook niets opgeleverd en zo kwam het dat Jules mee aanschoof voor het avondeten en zich te goed deed aan de resten van een sublieme steak à l’os, waarna hij zich voldaan op het terras neervlijde. Toen wij de dag voor bekeken hielden hadden we een status quo.

De volgende ochtend werd onze vrees waarheid. Bij het opengooien van de luiken keken wij het probleem recht in de ogen. Tijd voor actie dus. We besloten naar de Alimentation Générale in het dorp om raad te gaan. Deze notoire instelling levert niet enkel algemene voeding, ze doet tevens dienst als ontmoetingscentrum, als plaatselijke krant en als sociale dienst.

Terwijl enkele leden van de population locale druk doende waren met het uitzoeken van de juiste meloen en de geschikte geitenkaas, gooiden wij, geheel volgens de regels van de kunst, ons probleem op de toonbank.  De raad van wijzen boog zich over de zaak en na  druk overleg  werd  met éénparigheid van stemmen besloten:” C’est sans doute Jêrome et il habite dans les Gardiols.”

Vol vertrouwen in het oordeel van de raad keerden we tevreden terug en troffen Jules net als de dag voordien, gebetonneerd  op het tuinpad aan. We lanceerden een luide “bonjour Jerôme” en toen kwam er beweging in de zaak. De staart begon breed van links naar rechts uit te slaan en binnen de seconde trok de hond vanuit stilstand op naar wat ons tachtig kilometer per uur leek. Een muzikaal “Oui, Jerôme c’est lui…..” konden wij niet onderdrukken.

Jerôme ging gretig in op ons voorstel om plaats te nemen in de wagen en met onze gast op de achterbank vertrokken wij richting Gardiols alwaar hij bij het openen  van  het portier luid blaffend naar huis stormde. Seconden later waren mon p’tit nounou en de vrouw des huizes in een ondeftige knuffelpartij verwikkeld. Wijzelf kregen iets te drinken aangeboden en overladen met versgeplukte tomaten en eieren van eigen neerhof,  namen wij afscheid van Jerôme die zich vol overgave op zijn hondenbrokken had gestort.

Toen hij ons toch nog een blik gunde meende ik heel even  een soort heimwee naar die magistrale biefstuk te ontwaren.

Advertenties

Onrustwekkend nieuws, vandaag gelezen in mijn lievelings society blad:

(BRON: OVDD)

EVY GRUYAERT BEZWIJKT ONDER GEWICHT VAN EIGEN PONY

De bekende omroepster Evi Gruyaert is tijdens haar deelname aan de wedstrijd “Indrukwekkendste froufrou van het voorbije televisieseizoen” afgevoerd naar het ziekenhuis met ernstige verpletteringsletsels.

(Van onze medewerker M.C.)

BRUSSEL. In het kader van de Pax Media ging in september 2007, bij het begin van het nieuwe televisieseizoen, de wedstrijd “Indrukwekkendste tv-froufrou” van start. TV-persoonlijkheden zoals Tanja Dexters, Brigitte Van Mol, Hanne Troonbeekckx, Valery Deboosere en Saartje Vandendriessche, allen dragers van een forse froufrou, werden in het grootste geheim uitgenodigd om aan deze competitie deel te nemen. De uitdaging bestond er uit om tot begin juni 2008 met een zo groot mogelijke variëteit aan froufrous op de proppen en het scherm te komen. De kijker zou dan op het einde van het televisieseizoen in een overkoepelende live uitzending op zowel de openbare omroep als de diverse commerciële zenders vergast worden op een avondvullend programma. Het zou gepresenteerd worden door Ben Crabbé en Koen Wauters en diverse thema’s zouden aan bod komen. Zo dacht men ondermeer aan het showen van de verschillende froufroustijlen door de eeuwen heen door hogergenoemde bv’s, diverse kniptechnieken in diverse culturen, de geschiedenis van de froufrou sinds de prehistorie met archiefbeelden en persoonlijke getuigenissen, verkiezing van het populairste muzieknummer ooit over de froufrou gezongen door Vlaamse sterren en als spetterende apotheose de bekendmaking van de winnaar van hogergenoemde wedstrijd. Een vakjury, onder voorzitterschap van de wereldberoemde societykapper van kapsalong “De Client” waar vele bv’s kind aan huis zijn, zou advies geven aan de kijker die op het einde van de uitzending zou opgeroepen worden om massaal zijn stem uit te brengen per sms (0,99 eur/sms). De hoofdprijs zou pas aangekondigd worden nadat de winnaar bekend gemaakt was.

Door een dramatisch voorval werd gisteren echter geheel onverwachts de wedstrijd verstoord. Tijdens het aankondigen van “Thuis” werd Evy Gruyaert, die zich met hart en ziel in deze wedstrijd gestort had en vastbesloten was om te winnen, onwel. Bezorgde kijkers konden al langer vaststellen dat de omvang van haar pony met de week groter en indrukwekkender werd. Ze konden echter ook sinds enige tijd constateren dat met de overgang van winter- naar zomergarderobe de omvang van Evy zelf daarentegen alsmaar kleiner werd. De nachtmerrie waar in de wandelgangen van de VRT al een tijdje voor gevreesd werd heeft zich gisteren live op het scherm voltrokken. Luttele seconden na haar verschijning werden de ranke armpjes van Evy bedolven onder een instortende froufrou. Evy bezweek overdonderd door het gewicht en ging plat op de studiovloer. De kijkers bleven gelukkig gespaard van de shokerende beelden aangezien het scherm volledig ingenomen werd door de pony van Evy.

Terwijl ze in kritische toestand afgevoerd werd naar het ziekenhuis kon onze reporter ter plaatse haar nog van op de brancard horen stamelen: “Ik was nochtans zeker van mijn overwinning! Niemand kon tippen aan mijn froufrou!” De VRT leiding verklaarde op de in allerijl georganiseerde persconferentie hieromtrent dat haar leven momenteel niet meer in gevaar is maar dat uit piëteit voor dit menselijk en persoonlijk drama toch de beslissing genomen is om de wedstrijd te annuleren. Er werd ook verzocht om de bevolking op te roepen om zeker niet de plaats van het ongeval te bezoeken uit respect voor de wandelgangen. Evy liet via Eén-nethoofd Jean-Philip De Tender, die de persconferentie voorzat, wel weten veel van beertjes en andere knuffels te houden. Of de uitzending van het avondvullend programma hiermee ook in het gedrang komt kon nog niet medegeeld worden.(bs)

 

Deftig zijn is vermoeiend. Nog maar net op de koffie geweest in de Koninklijke koterijen pergola en serres of een nieuw horticulair hoogtepunt dient zich aan. De thee staat al klaar in Chelsea.

Maar de Chelsea Flower Show dat is niet voor jan met de pet! Om een ticket te bemachtigen kan men maar beter lid zijn van The Royal Horticultural Society. Dat is een deftig gezelschap van dames en heren die het tuinieren en tuinbouw promoten in het Verenigd Koninkrijk en Europa. Ze beheren modeltuinen en organiseren plantenshows. Een life-time lidmaatschap heeft u al voor 1.000£. Daarvoor krijgt u korting of zelfs gratis toegang tot de tuinen en evenementen die onder hun beheer vallen en u krijgt er nog een maandelijks tuinmagazine bovenop!

De Chelsea Flower Show is ongetwijfeld de bekendste, dé hoogdagen voor al wie houdt van tuinieren, schoffelen , planten en snoeien of simpelweg van kijken, snuiven, aaien en genieten.

Behoort u niet tot de gelukkigen die uitgenodigd zijn, dan kan u nog altijd een glimp opvangen van The garden for all seasons  van het enfant terrible van de Britse tuinarchitecten Diarmund Gavin of de alweer sublieme Laurant Perrier garden, iedere avond op BBC2 om 21 uur, en dit nog tot 24mei.

Wij kijken ook.

 

 

Handig en snel te plaatsen, enkel nog zelf in uw tuin een put van 70 cm diep te graven.

(lees: hoe krijg ik met photoshop vier volwassenen in een plonsbadje)

Ik zou graag eens onder water kijken.

Wie kunnen wij plezier doen met een stokje?

Zou men een stokje tot in Singapore kunnen gooien?

Zou Chelone ook herinneringen hebben aan de wereldtentoonstelling?

Is dat geen kolfje naar de hand van Sven, zo’n introspectie?

Zou dit stokje Menck kunnen wekken uit zijn zomerslaap?

Wat voor meisje was Georgina eigenlijk?

Zou mijnheer Vandepotgerukte altijd op een berg hebben gewoond?

Is er iemand die dit stokje wil?

Die vroege herinneringen, je weet natuurlijk niet in hoeverre ze verkleurd zijn. Zijn het echte herinneringen of zijn ze in stand gehouden door verhalen of foto’s. Zo “herinner” ik mij dingen uit ons eerste huis. We zijn er verhuisd voor mijn tweede verjaardag!!

Echte waargebeurde feiten dus van meer dan vijftig jaar geleden.

  • Ik ben net geslaagd in de eerste kleuterklas. We staan netjes in de rij, twee per twee langs de gevel. Onze zuster vraagt aan de zuster van de tweede kleuterklas: “Weet jij wie het braafste kindje is dat volgend jaar bij u in de klas komt?” Dit pedagogisch hoogstandje was de eerste aanslag op mijn onwankelbaar zelfvertrouwen. Ik bleek niet het braafste kindje van de klas te zijn. Gelukkig was daar mijn moeder die mijn teleurstelling onmiddellijk deed smelten als sneeuw voor de zon met de uitspraak:”mo zoeteken toch, braaf zijn hé, dat is goed voor een paard”
  • Ik ben 4 jaar, mijn amandelen moeten weggenomen worden. Ik lig in een enge ruimte met een gele vloer, een man met een groene schort komt als een monster met een reusachtige trechter op mij af……einde verhaal.
  • Mijn moeder neemt ons mee bij meme, als we terugkeren staat er in onze tuin de grootste schommel van de wereld en een lachende vader die ons één voor één in het mandje tilt. Vanaf toen werd onze tuin het speelplein van de buurt.
  • Een badkamer kwam er pas op het einde van de jaren 50. Voordien hadden we geen centrale verwarming maar een kolenkachel, een Surdiac. Mijn moeder stookte het vuur hoog en daarop werden ketels water gewarmd. Dan werd de zinken badkuip bovengehaald en gingen alle zusjes samen zwemmen in het bad. Een fietstochtje door de velden en het aanschouwen van koeien die drinken uit een zinken badkuip brengt me steeds terug naar het plezier dat we beleefden in onze geïmproviseerde badkamer.


Oker vraagt herinneringen. Min vijf jaar. Dat zijn ze, gegarandeerd, want in dat jaar zijn we verhuisd.

  • De koning zou van Geraardsbergen naar Aalst rijden. Op een dag. Dat was bekend gemaakt in de pers. Wij woonden in een klein dorpje op die provinciale weg. Samen met mijn buurmeisjes Hilde en Godelieve die toen toch wel tien of twaalf jaar zelfs waren stonden wij aan hun huis met spanning uit te kijken. Ik had mijn mooiste jurkje aan, heel deftig, én een ruiker bloemen in mijn kleine handjes. Van onze buren denk ik, want mijn moeder, die had daar geen tijd voor. En ja, wonderlijk, de koninklijke escorte kwam er aan, de buurvrouw hielp me mijn armpjes met de bloemen zwaaiend uitstrekken en ja, het wonder gebeurde. De koninklijke limousine stopte zomaar onderweg én midden op straat, raampje ging naar beneden en ik mocht de bloemen afgeven aan Koningin Fabiola. Wat een sprookje. Dagenlang werd er nog over nagepraat en het bedankingskaartje dat de buren later kregen werd maandenlang gekoesterd.
  • In hetzelfde dorp hadden mijn ouders hun eerste café. Naast de blinde gevel van het café liep een veldweg. Net breed genoeg om met kar en paard door te rijden. Ik zat dikwijls op de bank, die zich uitstrekte over de hele lengte van die blinde muur, aan een tafeltje met de pop te spelen. Aan de muur hing een rekje met Duitse bierpotten, als decoratie. Op een dag zit ik weer braaf aan een tafeltje net onder dat rekje. Er rijdt een voertuig door die veldweg (een tractor?) en de trillingen zijn zo groot dat de potten van het rekje vallen. Ze vallen op mijn hoofd. Paniek. Brokken. Bloed. Black-out, ik weet niet meer wat er toen gebeurde. Wat ik wel weer weet is dat ik, met een verband rond mijn hoofd, ‘ s avonds van de leverancier van chocolade en chips, Reneeken, een opgezet eekhoorntje krijg. Kraakje Pluimstaart als troost. Het beest staat nog ergens bij mijn ouders thuis meen ik. In de kelder ofzo.

reneekechocolat anno 1968

  • Blitterswijck, Nederland. Ik loop langs de oever van de Maas met Nederlandse kinderen. Buren van onze Nederlandse familie. Kinderen uit een groot warm en oerdegelijk Hollands nest. Ze wonen in een gezellige Nederlandse boerderij, ik zie het nog helemaal voor me. De oever ligt vol keien. Ik raap er een op, een bruine, en neem hem mee. Schitterdend, geluk, blijdschap, vreugde, warmte. Dat zijn de gevoelens die ik me herinner. Ik heb de kei nog steeds. Iemand (ik?) heeft er ingekerfd: 1962. De steen is ondertussen galdgepolijst door het vele vastnemen. Het symbool voor meer dan veertig jaar liefdevolle en intens gelukkige herinneringen aan het Nederlandse deel van mijn opvoeding.

Update: het mochten er vier zijn!

  • We komen van Nederland en onze stop is Diest, De Warande. Ik mag zwemmen. In het water vlak bij me drijft een dikke kaka. (Het blijft me nog steeds een raadsel hoe mijn ouders dit in één dag klaarden: naar Nederland via Bxl, Leuvense Steenweg (nog geen sprak van een ring of E40), Leuven, Aarschot, Diest, Leopoldsburg, Venlo. Minstens 3,5 u. Bezoek. Terugkeer idem. Stoppen in Leopoldsburg want daar was mijn vader ooit gekaserneerd en dat zullen we geweten hebben. Stoppen in Diest, wandelen en zwemmen, mosselen eten aan het station in Leuven en dan richting huiswaarts.)

Volgende pagina »