november 2009


‘Ik ben geen trutje, maar ik heb wel geweend’

OOSTENDE/LEUVEN Blogster MC (OVDD) kan de slaap niet meer vatten sinds een achtervolger haar woensdagavond op de trein de stuipen op het lijf joeg. ‘Hij maakte me doodsbang.’

MC (leeftijd onbekend) is naar eigen zeggen geen bang meisje. En toch. ‘Toen ik eindelijk thuis was, heb ik geweend.’ De OVDD-blogster gaat onderzoeken of zij op blogvlak iets kan ondernemen. ‘Nu begrijp ik hoe mannen zich moeten voelen als ze door een vrouw gevolgd worden!”

Woensdagavond nam MC na een late vergadering in Leuven de trein in het Station. ‘Nog voor ik de trein was opgestapt, had ik gemerkt dat er precies iemand rond me bleef draaien. Een man van een jaar of 35, 40 met een baard en lang haar, keurig in een staartje gebonden. Soit, ik schonk geen aandacht aan hem en plofte neer in een vrijwel lege eersteklassewagon. Ik deed mijn schoenen uit, legde mijn voeten op de bank en plots was hij daar: diezelfde vent. Hij kwam vlak naast me zitten.’

‘Ik zag meteen dat die man me zat te begluren. Hij prutste voortdurend aan zijn gsm. Ik denk dat hij zelfs foto’s van me maakte. Even later zat hij ook in zijn gsm te fluisteren. Net luid genoeg, zodat ik het kon horen. Ik zit hier naast haar. Ik houd haar in de gaten. Het gaat goed, hoorde ik. Ik ben geen trutje, maar durfde amper op te kijken. Ik hield hem zoveel mogelijk in de gaten via de weerkaatsing in het raam. Ik was enorm geïntimideerd, al had hij me niet aangesproken of aangeraakt.’

Beklemmend gevoel
MC probeerde de man van zich af te schudden in het Brusselse Zuidstation. ‘Ik stapte uit en sprong vier wagons verder opnieuw op de trein. Ik dacht dat ik hem kwijt was, maar vrijwel meteen ging de deur van de coupé open. Daar was hij verdorie wéér.’ En opnieuw kwam de man vlak naast MC zitten. ‘Plots zat hij weer te telefoneren.
We zijn bijna in Gent. Alles gaat goed’, zei hij. Ik dacht daardoor eventjes dat ik me misschien maar inbeeldde dat die gast me achtervolgde. Maar dat is toch allesbehalve normaal? Echt: dat was een heel beklemmend gevoel.’

‘Ik had het lef niet om mijn schaduw te vragen of er een probleem was. Hij zat voortdurend in een heuptasje te roefelen. Sebiet haalt die hier een mes boven, dacht ik.’

In Gent stapten zowel MC als de onbekende man af. Vlak voor het vertreksignaal sprong de blogster op de trein naar Oostende. ‘En daar was hij weer. Hij kwam treiterend lachend naast me zitten. Hij bleef maar bellen. Ik dacht: die trommelt hier wat vrienden op om me aan te pakken. Echt, ik was bang. Ik sms’te Nel, een medeblogster, of zij me op het perron wilde opwachten. Ik durfde niet met de fiets naar huis.’

In Oostende wandelde de man rakelings langs de blogster. ‘Hij stapte de trappen af en verdween. Ik zei nog tegen Nel: Heb ik het me dan toch ingebeeld? Maar plots zagen we hem zitten, verscholen in een hoekje. Precies alsof hij op me zou springen. Toen we aan de auto kwamen, begon hij aan de portieren van geparkeerde auto’s te rammelen. Toen hebben we de politie gebeld.’

MC  en haar medeblogster hielden de bizarre man in de gaten tot de politie er was. ‘Ze konden hem gemakkelijk oppakken. Hij stond gewoon achter een boom.’

Pure stalking

‘Ik vind zoiets véél erger dan fysieke bedreiging. Het is pure stalking. En waarom? Ik weet het niet. Ik heb die man nog nooit van mijn leven gezien. Het erge is: ik zal hem nooit meer vergeten. Ik slaap nu al dagen slecht. Zonder pilletje lukt het niet.’

Gisteren diende MC een klacht in bij de politie. ‘Ik wil zoiets nooit meer meemaken. Ik weet nu al dat ik nooit nog in een lege treinwagon stap.’

De politie van Oostende onderzoekt de zaak. ‘Die man heeft alleszins verdachte handelingen gesteld door de blogster sterk te intimideren’, zegt de hoofdcommissaris. De man uit Middelkerke mocht na verhoor beschikken, maar moet zich ter beschikking houden voor verder onderzoek. Hij gaf nog geen deftige uitleg voor zijn bizarre gedrag. Hij beweert dat hij nog nooit van MC hoorde. Hij zou geen wapens op zak hebben gehad.

MC heeft achteraf beseft dat ze dat gezicht kende. Van de TV en uit de gazetten. MC meende Pol Van Den Driessche herkend te hebben onder de vermomming, gewichtig senator en populistisch paniekzaaier. Vermoedelijk was hij voor de kwaliteitskrant Het Nieuwsblad undercover onderzoekend veldwerk aan het verrichten ter voorbereiding van een indringend maatschappelijk relevant journalistiek opiniestuk over het (on)veiligheidsgevoel bij de modale burger.

(BOVENSTAANDE IS – MET UITZONDERING VAN DE LAATSTE PARAGRAAF – EEN COPYPASTE MET NAAMVERVANGING VAN EEN  KRANTENARTIKEL VAN BJORN MAECKELBERGH , HET ORIGINEEL KAN U HIER LEZEN: HET NIEUWSBLAD)

Advertenties

Misschien moet iedereen die de campagne van deze mijnheer Gunnar Michielsen tegen een van de beste uitvindingen van de twintigste eeuw ook een gewiekst marketingpraatje en promotiecampagne voor zijn eigen winkel vindt, waar u mits betaling ook nog eens afkickcursussen kunt volgen tegen te veel emailen wat mijnheer ons probeert aan te praten als een psychologisch mankement en waar de pers gretig op inspringt en ons allemaal afschildert als junkies omdat ze toch hun kranten weer met iets moeten vullen, als de bliksem vandaag een mailtje sturen naar deze mijnheer. Zomaar.

Van ons krijgt hij alvast het douchekapje van de week XXL. Om onder zijn kin te hangen om deze – excuseer ons de minder deftige bewoording – zever op te vangen.

In de kunstgalerij waar ik regelmatig over de vloer kom was er laatst een video-installatie te zien van een jonge kunstenares. Ik was de enige bezoekster in het videozaaltje en ik werd getrakteerd op een stomme – in de zin van geluidsloze – zwart/wit film.

Ik kwam niet voor deze installatie en had dus geen feedback, maar de film beviel me. Een registratie van banale situaties in het dagelijks leven, doordeweekse mensen en toestanden. Het komen en gaan in een stationsbuffet.  Een soort Man bijt hond, maar dan kunstzinnig, u kent dat wel. Een film zonder klank. Met ondertiteling.

Dat had de kunstenares goed gezien. Ik bedacht dat ze afwezigheid van klank bewust gekozen had om ons te laten mediteren over het leven. Een bespiegeling van de tijd, plaats en cultuur. Stilte. Repetitie. Ritme. Banale dialogen weggefilterd nét om ons laten stil te staan bij de banaliteit van de dialogen en de situaties, waardoor de film volledig op de kracht van het beeld moest drijven. Zeer zeker had de auditieve uitschakeling de bedoeling het visuele aspect beter te assimileren. De verbinding die normaal gezien ontstaat tussen klanken en geluiden met onze gedachten en emoties werd op deze manier volledig geëlimineerd. Ja, de kunstenares wou vast en zeker ook vermijden dat de geluiden, die ons normaal gezien extra informatie bieden en het beeld dikwijls een andere lading geven, geen stoorzenders zouden zijn. De stilte zou ons in alle vrijheid toelaten een eigen interpretatie aan de beelden te geven. De afwezigheid van set-noice of omgevingsgeluid biedt de mogelijkheid aan ons,  de toeschouwer, om individueel en ieder voor zich de gewenste sfeer op te roepen, in te vullen naargelang de persoonlijkheid van de kijker. We konden niet terugvallen op ons gehoor en het geluid, die ontegensprekelijk manipulators zijn die doorgaans onze kijkervaring verstoren of beïnvloeden. De stilte zelf als geluidsmiddel. Kunst met een missie, onmiskenbaar.

Al zeker een tiental minuten was ik de film gebiologeerd aan het bekijken, dit alles overpeinzend, toen er nog een bezoeker het kamertje binnenkwam. Hij bleef in het deurgat staan en liet na dertig seconden het gordijn alweer achter zich vallen. Weg. Cultuurbarbaar, dat zag je zo. Duidelijk geen kaas gegeten van kunst.

Vijf minuten later – ik zat nog steeds geboeid te kijken en creatief de stilte te interpreteren – kwam hij terug met de galeriehouder. Ik hoorde termen vallen als”kapot”, “mankement” en “geen klank”. Er werd wat geprutst aan de installatie, iets werd hersteld, de film werd herstart. Met geluid.

L ‘été Indien is voltooid verleden tijd. De watervoorraden moeten worden aangevuld en het is herfst, een gouden herfst met een vlammend kleurenpallet. Daar hoort een stukje wild bij en wild vraagt om girolles. Die zouden kost wat kost in het bord komen.

Helaas helaas, de girolles zijn hier schaars dit jaar, het is te droog geweest, en zo komt het dat wij na een zoektocht langs de markt, de warenhuizen en de winkels nog steeds zonder girolles zaten. Toen we de hoop al opgegeven hadden en  met de ondraagelijke gedachte begonnen te spelen van dan maar doodgewone champignons te nemen,  kregen wij de schitterende inval om toch nog de groentenwinkel in een naburig dorp uit te proberen. We trotseerden moedig een hevige plensbui en ja hoor, deze man die een landgenoot is, toonde met fierheid een schaaltje welriekende girolles. Ze waren weliswaar”ingevoerd” uit het westen maar het was precies wat we nodig hadden en blijgezind vertrokken we richting kookpot.

Het was nog net niet donker, het regende niet meer en wat we toen te zien kregen was meer dan een explosief aperitief. Bij het afdalen van de heuvel zagen we achter ons dit,

foto1

rechts van ons dit,

foto2

en voor ons zagen we ter hoogte van Malpertuis de meest intense regenboog ooit geboren worden.

foto3

Tien minuten ongeveer bleven we ronddraaien, niet wetend waar eerst kijken en toen ging het licht uit en werd het landschap met een donkere mantel bedekt tot morgenochtend.

Merci les girolles.