Op een bepaald moment had ik een hond, een kat en een inwonenende revaliderende moeder. Ik waste wekelijks de truitjes en broekjes van een hele basketbalploeg en speelde na mijn uren chauffeur voor zowat een half dozijn kinderen. Om al die dingen had ik nooit gevraagd, op een dag waren ze er gewoon. Hoe ze er kwamen dat weet ik niet, maar dat je er moeilijk weer vanaf komt weet ik des te meer!

En zo zit ik nu met een blogje. Begonnen als een geintje, een folietje van 3 deftige dames met een glas te veel op. Dame Ria heeft hier nog nooit een letter achtergelaten en dame Gerda is al een paar dagen spoorloos. Het licht op haar blog is uit en haar mailbox zit overvol, duidelijk al een tijdje niet leeggemaakt. En wie mag hier de meubels redden? Ja, ons nelleke weer! Nel zal al die lezers hier wel opvangen, je kan de mensen toch niet voor de deur laten staan.

Maar ik heb daar niet om gevraagd! Ik kan helemaal niet bloggen! Wat moet ik hier vertellen? Kan u mij dat misschien zeggen, beste lezer? Wat leest u graag? Waarmee kan ik u een plezier doen? U zegt het maar!

Altijd tot uw dienst.

Ons nel.

Advertenties