december 2007


Ze is terug. De absolute afknapper voor elke deftige dame.

Ik heb ze gisteren voor het eerst opnieuw gespot onder een iets te korte broekspijp van een hippe dertiger in strak pak in een trendy Brussel etablissement. De witte sok.

Wat al sinds vorig seizoen in de lucht hing op de Parijse catwalks en waar sinds vorige winter in avant-gardistische modetijdschriften over geschreven werd, is doorgebroken in de Brusselse Dansaertwijk. Nog één modeseizoen verder en elke duffe kantoorklerk die zijn witte sokken altijd blijven dragen is kan zich ineens weer hip noemen.

( Spring 2008 – Mens Alexander McQueen – Photo: Marcio Madeira)
Ik weet het zo nog niet. Goed voor de Hertogen van Windsor en de Humphrey Bogarts van deze wereld. George Clooney, Judge John Deed en überslechterik Tony Soprano dàt kan ook nog. En in Vlaanderen zie ik er de Christophe Vekemannen ook wel mee eigenlijk. Maar verboden voor de Julian Rhind-Tutts, Gael Garcia Bernals, James McAvoys en ander aantrekkelijk deftig mansvolk van deze wereld. En Oscar van den Boogaard zeker niet. Die moet het bij Burlington’s houden. Zoals Peter Jones onlosmakelijk verbonden is met zijn gestreepte Paul Smith’s.

Maar mannen, als u ze toch absoluut wil dragen, volg dan mijn deftig stijladvies. Ik heb het even voor u samengevat:

  • Let er op dat uw sokken lang genoeg zijn: kniekousen dus. Géén bloot harig stukje been. (Dit geldt trouwens voor àlle sokken)
  • Schaf u enkel sokken aan van de beste kwaliteit. Geen ordinaire katoenen sportkous die u een half uur daarvoor droeg in het fitnesscentrum. Geappliceerde sportemblemen zijn verboden! Ga voor niet minder dan handgeweven witte cashmere sokken van Ermenegildo Zegna tbv 105,00 eur.
  • Enkel te combineren met een strak, slank pak en/of met een flat-frontbroek die kaarsrecht afkleedt en nèt iets te kort is. Met een smalle ietwat puntige suède schoen onder. Dit geeft trouwens een afslankend effect en maakt de benen langer. En geeft u een échte Italiaanse flair.

Als u niet kan voldoen aan deze voorwaarden, hou het dan maar bij uw doodgewone kleur-op-kleur sokken. Onopvallend en deftig genoeg.

(Aan X: zie je nu wel dat mijn advies vorig jaar om dat pak van Costume National aan te schaffen vooruitziend was! Beeldig bij die blauwe suède schoenen. )

Een traditie in de week tussen Kerst en Nieuwjaar, sfeer en nostalgie, vanonder een dekentje kijken, luisteren en genieten van

‘Top 2000 à gogo’

De verhalen achter de hits.

Deze week ontvangt de beminnelijke Matthijs van Nieuwkerk opnieuw zijn gasten in het à gogo-café met videoclips uit de oude doos. Je krijgt er bovenop historische muzieklessen van popprofessor Leo Blokhuis plus opmerkelijke verhalen uit de popgeschiedenis.

Een week lang op Ned3 19u30-20u25.

Niet te missen!

Alvast een divers feitje uit de popgeschiedenis, u gebracht door de deftige dames:

Bij het nummer “Without you” zal iedereen automatisch aan Harry Nilsson denken.  Wat minder mensen weten is dat deze Nilsson schrijver is van vele geweldige filmnummers (“He needs me” uit Popeye en nadien gebruikt in “Punch Drunk love”).  Het bizarre is echter dat net het nummer “Without you” waarmee hij zijn grootste hit had, niet van zijn eigen hand is, maar van “Badfinger”, een Welsche band opgericht in het begin van de jaren zestig, met als spilfiguren Pete Ham en Tom Evans.

Ook zijn tweede grote hit: “Everybody’s talking”, een nummer dat bekend werd door de geweldige film “Midnight Cowboy” is ook niet van zijn hand, maar van Fred Neil.

Zo, dat is dan even rechtgezet.
(En Mariah Carrey heeft er al helemaal niks mee te maken!)

Ik heb een baan waarin ik me deftig moet gedragen. Niet intern, daar kan ik me wel uitleven, maar wel tegenover klanten en leveranciers. Formeel en correct, zo heb ik het trouwens ook het liefst. Het is niet omdat ik een deftige zotte doos ben dat ik dit moet invloed hebben op mijn werk.

Maar dan zijn er zo van die dagen, en dan kan het niet meer stuk.

Een telefoontje naar een nieuwe leverancier in Nederland, ik krijg een heerlijk uitbundige Hollandse dame aan de lijn. Na de gebruikelijke geplogendheden ontspint er zich een conversatie die als volgt eindigt:

Dus, mevrouw, zou u in de toekomst duidelijk de projectnaam op alle briefwisseling en in uw mails kunnen vermelden, zodat er geen enkele verwarring kan zijn?

(888 – inaudible) Vanzelfsprekend, geen enkel probleem, maar wat hebben we er nu op vermeld dan?

Smack

(888 – inaubible) Smack!!?? Oh, hemels toch!! Is dit niet goed gevonden van ons? (Met een aanstekelijke schaterlach). Waar zouden we dat vandaan gehaald hebben? Smack??!!

The pony
(O god, als een pavlov effect, droogweg en heel spontaan, wat zeg ik nu?)

(888 – inaudible) Oh!! Zàààààlig!!! Hihihihi!!! U kent dat, dat is gewéldig, niet!!! Wat een vrouwen, wat een humor! (Met nog een uitbundiger schaterlach)

Ja, heerlijk én geweldig! (En ik zit smakelijk mee te lachen)

Denkt u nu het ene stuk van de conversatie weg wegens onhoorbaar en snap waarom mijn collega me sprakeloos en onbegrijpelijk zit aan te staren (misschien er toch nog bij vermelden dat ze nog nooit gehoord heeft van “Smack the pony”).

Fiou heeft ooit de lotto gewonnen.

Tenminste, dat denk ik. Sinds jaar en dag zie ik hem hectaren garrigue omtoveren tot olijfgaarden en eikenplantages. Als je weet hoe traag die bomen groeien, dan heeft hij gegarandeerd nog nooit een euro rendement gehaald uit al zijn hard labeur.

Vijftien jaar geleden zag ik ze voor het eerst, de eikenplantage van Monsieur Fiou. In onwetende verwondering vroeg ik hem waarom hij eikenbomen aanplantte, terwijl in de natuur rondom op iedere vierkante meter een eik staat. “C’est une truffière“zei hij. Ik bekeek de rijen kniehoge boompjes en vroeg wanneer hij truffels verwachtte.”Sjé pas…dans 10 angs? dans 20 angs? peut eit jamais” klonk het enigszins filosofisch.
Vorige winter werden zijn geduld en zorg beloond. Madame Fiou stond molenwiekend te wenken. Binoche, de hond, stoof wild heen en weer en monsieur Fiou hield in zijn noeste handen 3 zwarte diamanten. Ze waren niet groter dan een knikker maar ze hielden de belofte in van een gouden oogst. Over een paar jaar staat hij met zijn mand op de truffelmarkt waar je bedwelmd wordt door die heerlijke aardse geur en waar het goud der aarde geruild wordt tegen het slijk der aarde. Voor 1000 euro kan je een kg mee naar huis nemen.

Moeten wij deze delicatesse dan aan onze neus laten voorbij gaan? – Iets wat op zich al een waar genoegen is. – Niet echt, een beetje handige chef tovert met een truffel ter waarde van twee flessen Bollie een truffelmaaltijd voor een deftig feestgezelschap.

Wat heb je nodig?

Eén truffel. Een truffelschaaf waarmee je flinterdunne schijfjes snijdt. Een fijne rasp. Eieren. Een halve kg boter. Olijfolie. Brood. Een beetje fantasie.

Hoe ga je te werk?

Neem een glazen kom die je goed kan afsluiten. Leg daarin de eieren en de truffel en plaats gedurende 24 uur in de koelkast. Schil de truffel. Gooi de schillen in de olijfolie en laat 24 uur trekken. Zeef dan de olie. Verdeel de truffel in 2 . Schaaf de éne helft in flinterdunne schijfjes en rasp de andere helft. Laat de boter zacht worden op kamertemperatuur en meng er de geraspte truffel onder . Na 24uur is de boter perfect getruffeerd.

Gerechten

Bollie met truffeltoostjes.

Rooster brood, besmeer met de truffelboter en versier met een schijfje truffel. Bollie zal dit gezelschap zeer waarderen.

Truffelroerei.

Zet een pan au bain marie. Doe daarin een klont truffelboter, breek de geparfumeerde eieren en laat roerend stollen.Versier met een paar schijfjes truffel.

Pasta à la Carluccio

Kook verse pasta. Giet flink wat truffelolie in het kookwater.Schep de dampende pasta in warme borden en leg er een ferme klont truffelboter op.Bestrooi met Parmigiano.Versier met schijfjes truffel.

Variaties op één thema: Aardappelpuree met truffelboter, slaatjes met truffelolie…..

Wat heeft Monsieur Fiou ons nog geleerd?

  1. Een truffel is een lichtgewicht maar een krachtpatser.
  2. Let erop dat je truffel grondig afgeborsteld is of je betaalt de grond aan 1000 euro per kg.
  3. Bij een egale vorm heb je minder schil en meer vruchtvlees.
  4. Let erop dat de truffel vers is want hij is maar een paar dagen houdbaar.
  5. Er mag geen vocht uitkomen en hij moet verfijnd en aards ruiken, niet stinken.
  6. Chinese truffels stinken altijd, ze zijn goedkoop en slecht.
  7. De truffel moet binnenin mooi zwart en wit generfd zijn, tenzij het om een Italiaanse witte truffel gaat. Die is weliswaar top maar écht onbetaalbaar.

Aan tafel!!!!!

Beste Mevrouw de Hoofdredactrice,

Denk niet dat ik gepikeerd ben omdat u mijn plaats hier ingenomen hebt.
Denk niet dat ik niet aan u denk, dat doe ik elke dag.
Denk niet dat ik u niet nog vele jaren wens.

Neen, voor de tweede keer deze week: schaamrood. Ik ben gewoon vergeten dat u gisteren jarig was. Te veel werk, te veel aan mijn hoofd op professioneel vlak. Te weinig mijn privé-agenda er op naslaand.
Dat heb ik dus vandaag wel gedaan en daar zag ik in grote letters staan

vrijdag 21 december
NEL VERJAART!!

Daarom roepen we allen in koor en meer dan eens

Van harte gefeliciteerd!

Met collegiale groeten,

Madame Commentatore

Ik was het wel te verwachten, het wordt stilaan een gewoonte, op de laatste examendag stroomt mijn huis vol met uitgelaten studenten. Stel u daar gerust een bont en exotisch gezelschap bij voor: eentje met dreadlocks op een handgeverfde rode fiets, een langharig opdondertje op een skateboard dat zijn eigen lichaamslengte overtreft, een Ier die Vlaams spreekt en een gitaar onder de arm heeft, een meisje met een piercing in de bovenlip en een krullenbol met een muts in de kleuren van Jamaica, die mijn eigenste schoonmoeder nog heeft gebreid!

Deftig is anders. Maar eigenlijk vind ik dat best gezellig, een mens snuift nog eens een vleugje van een lang vervlogen en bijna vergeten sfeer, examens gedaan en vakantie voor de deur.

Maar weet je wat hier momenteel door de boxen schalt? “Rapper’s delight” ! Een hit van Sugarhill Gang uit het jaar 1979! Ik zat zelf nog op de schoolbanken toen!

“Neen, niet doen, Nel” houd ik  mezelf voor “een deftige dame gaat niet staan shaken tussen dat jonge grut.” Maar kijk, ik kan een licht tiomfantelijk gevoel niet onderdrukken, de mode haalt ons wel weer in!

Deftige dames houden van tradities, ze bieden houvast en zekerheid in woelige tijden. En zo ontsnappen we bij een naderend jaareinde niet aan de goede voornemens, de overzichten en de vragenlijstjes.

Het beste boek laten we graag over aan Annemie en de beste film aan Sven. Wij behandelen hier de vragen die er écht toedoen zoals:

“Wat vond U de meest deftige of ondeftige trend of gebeurtenis van het  afgelopen jaar?”

Ikzelf vind het nogal een ondeftige trend dat men ons  wil overtuigen dat het leven  alsmaar duurder wordt.  (Is dit niet altijd al zo geweest?) Wij arme consumenten krijgen ons winkelkarretje amper nog gevuld met onontbeerlijke zaken als fois gras of Belgische caviar. Om van de Bollie nog te zwijgen.

Een deftige trend vind ik dan weer dat de jeugd er steeds meer niet-materiële toekomstverwachtingen op nahoudt, zoals een warm gezin en goede relaties op het werk en daarbuiten. (Hebben we ze goed opgevoed!) Ze blijken ook bereid de zorg voor hun bejaarde ouders op zich te nemen. Is dat geen deftig vooruitzicht voor ons, de aanstormende generatie krasse knarren?

Volgende pagina »