januari 2008


Deze stelling kan enigszins cru klinken, maar ik meen over voldoende bewijzen te beschikken om ze te staven.

Ter verduidelijking moet ik het eerst even over Lacoste hebben. Misschien ziet u nu een schare deftige mannentorso’s opdagen, gehuld in dito polo en voorzien van de obligate krokodil, doch met dit modelabel heeft mijn verhaal niets van doen. Lacoste is een middeleeuws dorp dat als een arendsnest aan de noordflank van de Luberon hangt en uitkijkt over de vallei en de Mont Ventoux.

Zoals het toen mode was, werd Lacoste gekroond met een heus kasteel. In de loop der tijden veranderde het kasteel menigmaal van eigenaar. Zo behoorde het in de achttiende eeuw toe aan de familie van Donatien Alphonse François de Sade, alias Markies de Sade. Tussen 2 gevangenisstraffen in, trok de Markies zich terug in het kasteel van Lacoste om er zich te wijden aan zijn libertijnse geschriften. De man zou minder sadistisch geweest zijn dan het begrip waaraan hij zijn naam verleende laat vermoeden, maar toch is iedereen die in de voetsporen van Donatien de Sade treedt een sadist.

Zo ook Pierre Cardin. Pierre kocht het kasteel in 2001, knapte het een beetje op en organiseert er, als rasechte mecenas, jaarlijks een “Festival Lyrique“.

Nu doet Lacoste doorgaans wat je van een modaal provencaals dorp mag verwachten: stilletjes mooi liggen wezen, met als enig teken van leven een verloren gelopen pottenbakker of een kat, slapend in de zon, op een verweerde dorpel. Ten tijde van “Le Festival” echter, komt er leven in de brouwerij. Helaas hebben de urbanisten bij de aanleg van dit dorp geen rekening gehouden met de toegankelijkheid per auto en hebben ze al helemaal geen parkeerplaatsen voorzien. Zo komt het dat de festivalgangers hun wagen aan de voet van het dorp moeten achterlaten en dat geeft je de gelegenheid om getuige te zijn van een bijzonder sadistisch schouwspel. Pas gewassen deftige dames op hoge hakken beginnen aan de steile klim over de met keien geplaveide straatjes naar het vroegere optrekje van Donatien.

Nu ja, voor amper honderdvijftig euro kan je bezwaarlijk een rode loper verwachten, maar eens de calvarieberg beklommen maken het programma en de klapstoeltjes veel goed.

Advertenties

eventjes pauze..

Mijn moeder is een handwerkwonder. Dat is een understatement. Ik loop al een hele tijd met het plan om haar een blogje te maken om haar verbazingwekkende massa sjaals, mutsen, sokken, dekentjes en wat weet ik nog meer dat ze produceert te presenteren. Gewoon en zomaar, omdat ik er nog elke week van versteld sta wat ze weer bijeengebreid/gehaakt heeft. Om zoveel ambacht en thuisnijverheid. In alle stilte en bescheidenheid. Een fabriekje op zich. En omdat het zoooo mooi is. Maar ik heb al drie blogs te onderhouden en het slabakt deftig wegens gebrek aan tijd, dus ik denk niet dat het een goed plan is.

Ze breit voor Rusland, voor Afrika (ja, ze hebben daar mutsen en sjaals nodig voor de koude avonden.) Ze breit voor een naburig bejaardentehuis en lost alles op waar anderen niet meer aan uit kunnen. Ze haakt voor weer een ander goed doel. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat er wekelijks een doos vertrekt met minstens vijftien stuks vanalles. (volgens mij naar ergens waar het voor veel geld op de zwarte markt verkocht worden, maar ze gelooft me niet…). Puur voor het plezier.

Geheel in stijl geeft ze ook al haar ontwerpen een deftige naam. Een Antje De Boeck muts (nagebreid toen ze Stille Waters gezien had), een Chanel muts (met een dikke “toepel”, dat heeft ze gezien in een modeblad), een Dries sjaal en nog weer een andere Sonja muts. Ze bedenkt alle modellen en kleurencombinaties zelf. En heeft een voorraad wol om de honderdjarige oorlog mee door te breien. En haar eigen labeltjes: “Handmade by Marie-Louise” (maar die naait ze niet in de Russische mutsen want die begrijpen dat toch niet.)

Ik overweeg om grof geld te verdienen aan mijn moeder.

hpim4419.jpghpim4421.jpgphoto-10.jpgphoto-7.jpg

Van links naar rechts: Misonni dekentjes, Sonja muts, mutszondernaam

Op aanvraag show ik u eveneens graag de Dries sjaal, de Antje de Boeck en Chanel muts, de Miu Miu rok, het Rykiel capeje, de Vuiton sjaal, de Westwood poncho, de gehaakte kippen voor Pasen en de gebreide cactus (voor de tante)

Meer over handwerk: Tante Annie, traumwolle (niettedoene modellen), netgranny

Plots voel ik me potsierlijk met die douchekap op mijn kop.

Ik mag er niet aan denken dat ik, na mijn vader en mijn neefje, misschien ook nog mijn moeder kwijtraak.

Wat zijn ze wel van zin hierboven?

Drie mensen die je hiermee wil lastigvallen? (was de opdracht van deftige dame Nel)

Blanche

Marie

Bianca

Onze gastschrijfster Marie nam dit met enthousiasme aan.

“Dat is een beetje problematisch met dat stokje want geen van de aangesproken dames heeft een blog. Na rijp beraad hebben we besloten een groepsantwoord te formuleren in dit reactieluik.

Wat wilden jullie later worden?

Blanche was als kind in de ban van de strafpleidooien in “beschuldigde sta op” en wou strafpleiter worden.
Marie wou reporter in de Provence worden en er een boomgaard of wijngaard exploiteren. Bianca wou later slim, knap en rijk worden.

Wat zijn jullie geworden?

Blanche wou Jef Vermassen niet voor de voeten lopen en is een andere weg ingeslagen. Marie is reporter geworden en wacht nog op de boomgaard en Bianca wil later nog steeds slim, knap en rijk worden.

De man van onze dromen?

Blanche wou een slimme grappige man.
Marie wou een man waarmee ze kinderen zou krijgen waar ze ongeloofelijk trots zou op zijn en die haar dromen zou delen. Bianca wou dezelfde man maar bovendien zou hij bovennatuurlijk lekker kunnen koken.

Wat is het geworden?

Voor Blanche en Marie de man van hun dromen. Bianca heeft de kookoptie moeten laten vallen, maar ze heeft met Marie en Blanche zelf een kookclubje opgericht.

De blunders

Dames!is dit een deftig blog? Wij willen de faam van dit blog niet schaden en lichten dus geen tipje van de sluier omtrent onze waslijst blunders, want blunders zijn per definitie ondeftig. Of zou het een blunder zijn steeds incognito door andermans blog te dwalen?

Waar we trots op zijn

Dat we ondanks het feit dat we de 50 voorbij zijn nog steeds over al onze geestesvermogens beschikken. Alhoewel, schizofrenie, hoe begint dat?
En dat we erin geslaagd zijn als bloglozen toch een stokje te vangen van een zéér deftige dame.

Volgens de regels van het spel moeten wij het estafettestokje nu doorgeven.

We geven het volgens de Nelliaanse telling door aan drie personen en dat worden:
De Huisman en Mr.Delaru.
Benieuwd wie de man van hun dromen was.

Ooohh! Geheel toevallig vang ik hier dat stokje van ‘Vandepotgerukte‘.  Ondeugend kereltje! Stokjes gooien naar Deftige Dames!

Maar ik laat me niet kennen natuurlijk, ik ben niet zo gauw van mijn stuk te brengen.

Wat wilde je later worden?

Als kind was ik heel bescheiden, verlegen zelfs. Ik had geen uitgesproken wensen, de dingen overkwamen mij gewoon. Het was mijn moeder die mij inschreef voor mijn eerste ‘Mooiste baby verkiezing’, mijn klasgenootjes verkozen me tot ‘wijste neus’ van de klas en een andere deftige dame drong ten stelligste aan  het hoofdredacteurschap van deze blog op mij te nemen.

Wat ben je uiteindelijk geworden?

Vooral Deftig.

Hoe zag de man van je dromen eruit?

Knap, intelligent, geestig, deftig, stijlvol, verfijnd, gevoel voor humor, attent, charmant, ondernemend, succesvol, voorkomend, begrijpend, ontwikkeld…

Wat is het uiteindelijk geworden?

De huisman.

Blunders die je in 2007 op je naam hebt staan?

Niets menselijks is me vreemd. Een deftige dame maakt ook wel eens een blunder. In coctailjurk op een barbeque verschijnen bijvoorbeeld, als de dress-code casual is of opgewonden vertellen over je blogstatistieken en reacties en niet beseffen dat dit voor sommige aanwezigen gevoelig ligt…

Maar niemand neemt mij ze kwalijk, want ik draag iedereen een warm hart toe. Ik kijk op niemand neer, zelfs al zijn ze minder deftig of dragen ze een hoofdoek of zo. We zijn allemaal mensen!

Drie dingen die je ongeloofelijk trots maken?

1.Mijn hoofdredacteurschap plus het bijhorende nieuwe visitekaartje! Mensen reageren telkens weer verrast als ik hen er eentje toestop, maar de titel ‘Head of the editorial  department” verandert mij niet, ik ben helemaal mezelf gebleven.

2.De ongelooflijke deftige lezers en hun reacties die deze blog mag ontvangen!

Drie mensen die je hiermee wil lastigvallen?

Blanche

Marie

Bianca

Onze kring van deftige gastschrijvers breidt steeds verder uit. Vandaag ontvingen we in onze mailbox een bericht vanuit Italië van Bianca.

Het was een zonnige ijskoude januaridag.

We maakten een zijsprongetje naar het Gardameer en belandden in Sirmione. Het beviel ons meteen. Ondanks de sneeuw ademde het stadje een mediterrane sfeer uit met olijfbomen en Romeinse pannen op de daken.

Sirmione heeft het allemaal: een kasteel, een centro storico, ruïnes van een Romeinse villa en een schitterende ligging aan het meer. Het verwonderde ons dat er geen toeristen waren. De plaatselijke bevolking had zich blijkbaar ingegraven tegen de kou.

Nadat onze toeristische honger gestild was, zochten wij een herberg om te schuilen tegen het vriesweer en om onze andere honger te stillen. Helaas bleek de hele Sirmionese horeca met jaarlijks verlof. Tot we langs een huis kwamen waar een bord voor het venster stond dat je er snacks kon krijgen en dat je moest aanbellen. We aarzelden geen ogenblik.

Een deftige jonge dame begeleidde ons naar haar eigen woonkamer en in flarden Engels Frans en Italiaans vertelde ze ons dat ze ons iets kon bereiden met wat in de koelkast lag en daar konden we onze keuze gaan maken. Er werd beslist dat ze brushetta zou klaarmaken met wat ham, kaas, tomaten en olijven. Terwijl we wachtten op de veredelde smos, namen we plaats in het salon met zicht op het bevroren meer. De wijn smaakte verrukkelijk en zittend bij het haardvuur werden Sirmione, het concept, het interieur en de dame aan een grondige analyse onderworpen. Er klonk geen enkele valse noot.

De bruschetta kreeg de vermelding excellent en de koffie was subliem. Geen enkel sterrenrestaurant kon deze unieke eetervaring evenaren.

Toen we afrekenden wenste de dame ons in perfect Nederlands een prettige namiddag. Ze was een Nederlandse die na een Erasmusjaar in de buurt was blijven hangen en ze had binnenpretjes gehad bij het afluisteren van onze commentaren.

Zéér ondeftig!! Hollanders….

hpim1956.jpg

Volgende pagina »