januari 2009


Men herkent ze van ver en van vroeger: altijd in rep en roer,
Altijd dat vertrouwde rumoer. Of wij het niet te koud hebben
misschien, dat onze jas wat hoger moet geknoopt, dat wij
die slechte vrienden beter kunnen mijden. Et cetera,

et cetera. Zij zijn van overdosissen voorzichtigheid vervuld,
van levenslang et cetera, stupide stuwingen in buik en boezem.
Fluorescente details, eeuwenoud van eenvoud: spermavlekken die zij
stil, met dromerige ogen uit de lakens van hun zonen wassen,

meisjes die zij halsoverkop uit de vrouwen moeten wissen
die zij tussentijds geworden zijn. Het kan in goede moeders
allemachtig sneeuwen, voornamelijk wanneer geen mens
het al verwacht, begin november, zodra de doden victorie kraaien.

Zij geven kleuters sjaals en wollen wanten mee. Bananen.
Iets dappers tegen tranen. En van hun eigen moeders die hun meer
en meer ontglippen, worden zij de laatste moeders. Tot zij
de handen wantrouwen die hen niet langer vasthouden kunnen.

November wordt het niet, november valt. Als avond.
Lucht verplaatst zijn diepste rood in bladeren van beuk en eik.
En wegens alles wat zij niet meer kunnen houden, houdt hij op:
hun wereld vol et cetera, et cetera en totterdood.

Uit: Luuk Gruwez, Lagerwal, 2008, p. 9.

Genomineerd gedicht Herman De Coninckprijs. De andere kan u hier lezen. Stemmen ook.

(Gedichtendag 29 januari 2009)

“Ik vond die eedaflegging toch wat tegenvallen, ik zat constant met schrik dat Obama zijn tekst ging vergeten terwijl hij aan zijn speech bezig was – zo zonder papierke – en wat dan, vroeg ik me af. Wie weet is hij zelfs geen stukje vergeten, net dat wat men veel kon herhalen later. Ik verwachtte ook elke minuut aanzwellende muziek, zoals in de films, dat moest daar toch bij vond ik. Enfin, ik had toch veel meer toeters en bellen verwacht, dat was eigenlijk nogal rap gedaan, en die Bush die steken ze dan in een helikopter en voeren ze af, is daar dan geen receptie nadien ofzo of mag die daar gewoon niet meer bij zijn. Had ik in Washington geweest, ik had mijn geld teruggevraagd.

’t Wordt tijd dat er in België ook nog eens iets te doen is met veel volk.”

Als  Deftige Dame Marie iets doet, doet ze het goed!
Met vreugde laten we jullie weten dat ze oma werd en dit direct twee keer!

Wat ooievaar?
niks ooievaar,
gewoon van hupsakee,
en er kwamen er twee

Et alors?

Welkom Louise-Marie en Benoit!

Felicitaties!

voor de hele familie

De bollie staat klaar op de redactie.

 

Annemie Peeters, de presentatrice van een consumentenprogramma voor mensen die enkel aan zichzelf denken, had het gisteren over twitteren. Blijkbaar is dat tot de grote massa doorgedrongen. Als test had ze zichzelf gekoppeld aan Vincent Van Quickenborne, ze keken elkaar deep in the eyes ofzoiets. Wat ze nu wilden bewijzen over twitteren is niet geheel duidelijk, maar ze wilden in elk geval uitproberen hoe snel deze boodschap de wereld (lees Vlaanderen) zou rondgaan. Tamelijk snel, zo bleek.  Al had Annemie een ernstige inschattingsfout gemaakt door het bericht te laten twitteren door Clo Wilaerts, een  solvabele blogauthoriteit (twitteraars twijfelden omdat Clo dit normaal gezien niet zou  twitteren). Een ernstig politiek journalist belde amper een paar uur na verspreiding van het bericht naar Van Quickenborne om te checken of het gerucht klopte.

Simpel is dat. Ik ga het ook eens uittesten. Annemie heeft dus iets met Quicky, Sophie Lemaire met Jo Vally, Ben Crabbé met Veerle Baetens, Arno met Marie Arena, Jean-Paul Votron met Saskia Schatteman, Jo Leemans met Koen De Graeve (toyboy!), de gebroeders Kolackny met het volledige Scalakoor tegelijk, Dirk Draulans met Veronique Branquinho, Kenny Steppe met Tom Goegebuer (Kiekeboe!), Thomas Vanderveken met Chantal Pattyn, Gert Verhulst met Mega Mindy (de échte), Gina Lisa Peeters met Roel Vanderstukken, Sven Ornelis met Michaël Schockaert, Paul D’Hoore met Mia Doornaert, Patrick Riguelle met Catherine van Eylen, Erik Van Looy met àlle Vlaamse huisvrouwen tussen de 35 en 65, Rik Torfs met Bart De Wever en het ligt natuurlijk zo vanzelfsprekend voor de hand dat Yves iets heeft met Inge.  Als ik hier nog een paar gekke koppels bedenk, zal er uiteindelijk wel een toevalstreffer tussen zitten. Vlaanderen is tenslotte een dorp.

Geruchten verspreiden, a piece of cake. Ook altijd goed voor de blogstatistieken. De journalisten zullen wel voor me uitzoeken wat ervan klopt, ik lees het wel in de loop van de week in een kwaliteitsblad. ’t Zijn tenslotte mijn zaken niet.

Vrije val

Juli  Zeh

Een misleidende korte inhoud omschrijft ‘Vrije val’ als een detective.  Maar dit boek lees je niet om het spannende verhaal, het ingenieuze plot of de onverwachte ontknoping. Ik heb het vooral graag gelezen omwille van zijn uitspraken ontleend aan theorieën uit de kwantumfysica en het fascinerende gebied waar filosofie en wetenschap elkaar raken.

Het hele verhaal van de ontvoering  lijkt immers nogal vergezocht en ongeloofwaardig als je het niet ziet in het kader van de absurde rol die het toeval speelt in de fysica en het dubbeldenken. Dit is een begrip uit de ‘ vele wereldentheorie’, waarbij de interpretatie dat er steeds maar één uitkomst is voor gebeurtenissen, in vraag wordt gesteld.

De personages zijn excentriek zoals het wetenschappers past, psychologisch uitgewerkt, maar voor mij, lezer met de pet, niet direct inleefbaar. In het laatste deel van het boek is er een verschuiving van hoofdpersonages. Het is de vreemde commissaris die als een deus ex machina de zaak, die ondertussen om  moord gaat, oplost. Terwijl we altijd al wisten wie het deed, al waren we misleid over het waarom. Oorzakelijkheid en gevolg, weet je wel.

Zonder echt een kenner te zijn denk ik dat Juli Zeh een bijzonder goede schrijfster is. Haar vorm en stijl behoren tot het betere literaire werk, het boek is  toegankelijk en leest als een trein.

Liefst wil ik enkele integrerende citaten met u delen. Zij kunnen met name ideaal blijken om tijdens duffe nieuwjaarsrecepties bestofte gesprekken het erudiete elan van een gesofisticeerde filosofische discussie te geven. Veel succes!

“Er zijn veel mensen die hun soortgenoten niet kunnen lijden, maar slechts weinig zijn in staat de reden ervan zo precies te beschrijven als hij. Dat ze alleen maar uit protonen, neuronen en elektronen bestaan, zou hij hen nog kunnen vergeven. Maar wat hij niet kan vergeven is hun  onvermogen  om dat treurige feit met waardigheid te dragen.

“…dat Oscar de wereld als een fijn spinsel van causaliteiten beschouwde waarvan het verborgen patroon slechts van  grote afstand of van zeerbij te ontcijferen was. Kennis was een kwestie van de juiste afstand en was dus alleen toegankelijk voor Goden en voor kwantumfysici , terwijl gewone stervelingen zich op middellange afstand van de dingen blind bleven staren.”

“…de geldigheid van de empirie als kennismethode. Een mens die op de oever van een rivier duizend witte zwanen ziet voorbijtrekken, kan daaruit niet de gevolgtrekking maken dat er geen zwarte zwanen bestaan. Daarom was de fysica vooral het knechtje van de filosofie.”

“De werkelijkheid is niet meer dan een contract tussen zes miljard partijen.”

“Want de werkelijkheid is niets anders dan een schepping die elke seconde in het hoofd van elke waarnemer wordt geboren, dus op de wereld gezet.”

“Van de vlinder,van de door een echolood gestuurde vleermuis en van de eendagsvliegen had hij geleerd dat tijd, ruimte en causaliteit in de waarste zin van het woord een kwestie van standpunt zijn.”

“Zelfs ideeën en gedachten zijn volgens die opvatting slechts een verschijningsvorm van het materiële. Dromen bijvoorbeeld, een biochemisch product.”

“De wereld is zoals hij is omdat er waarnemers zijn die kijken hoe hij bestaat.”

Men gaat breder bij De Zevende Dag op één vanaf vandaag. Compleet vernieuwd met volledige face-lift! Ook over gezondheid en zo. Met een eigen huisdokter. En een kok! En Koen Wauters! Uiteraard ook nog steeds enkele hoofdrolspelers van de Wetstraat, tien minuten ofzo. Er wordt nogal wat crossprogramaal gewerkt tegenwoordig bij onze openbare omroep. De directeur Inhoud en de directeur Strategie draaiden vast overuren.

Ik kijk er al halsreikend naar uit; straks om elf uur.  Ik heb dan ook ondertussen al bijna de leeftijd om te genieten van de remake van ‘Zondag, Josdag”.

Wat wilden ze nu eigenlijk bewijzen, Hans Bourlon en Gert Verhulst, met zonder das te verschijnen op de het Gala van de Manager van het jaar 2008? Dat ze subversief zijn? Alternatief? Creatief? Mediatief? Primitief?

Stijlloos. Dat is het. Een onkostennota voor een deftige outfit van een getalenteerde Belgische ontwerper met internationale uitstraling was dat te veel? Al of niet met alternatief voor das maar in elk geval met klasse.

Een beetje stijl, maar dat is misschien te veel verwacht van de topmanagers van Studio 100.

Volgende pagina »