Ik ben op mijn spreekwoordelijke pik getrapt. Debby beweert dat bruinen zonder zon crème op benen enkel gebruikt wordt door giecheltrutjes. Ik ben beledigd. Ik gebruik bruinen zonder zon crème en ik ben ten stelligste geen giecheltrut. Integendeel. Ik ben een deftige dame.

Nu kan ik Debby echter wel helemaal volgen. Het zit namelijk zo dat het effect van bruinen zonder zon crème op benen van giechteltrutjes anders is dan bruinen zonder zon crème op benen van deftige dames. Vandaar ook dat het onomstotelijk bewezen is dat ik geen giecheltrut ben. Het ziet er namelijk niet uit. Bij giecheltrutjes wel.

Ik verklaar me nader. Net als Debby heb ik al heel mijn leven spierwitte benen. Ze verbranden in de zon en die is dus te mijden. Zonnebanken is inderdaad niet gezond en trouwens dat heeft nooit geholpen om mijn benen een kleurtje te geven. Hardnekkig wit bleven ze. Melkwitte benen kan je nog enigszins mooi noemen. Vooral wanneer je een kunstzinnige ranke roodharige bent wiens benen ongeveer tot onder de ellebogen reiken. Of je afstandelijk intellectueel zwartharig zit te wezen in de Markten. Met navenante interessante kleding en schoenen. Beeldig zelfs, ik mag er graag naar kijken. Spierwitte benen, dat is dan weer wat anders. Zeker wanneer ze van onder kleurrijke zomerjurkjes van voluptueuze blondines piepen. Dat is gewoon géén zicht.

Bruinen-zonder-zon crème lijkt dan de oplossing. Maar het aanbrengen van deze crème is geen sinecure. Giecheltrutjes hebben deze kunst perfect onder de knie. Egaal. Vlekkeloos. Letterlijk. Wanneer je hun voeten en tenen ziet in hun open sandaaltjes dan vraag je je zelfs af of ze eigenlijk gewoon niet in een bruinen zonder zon crèmebad gaan zitten zijn. Volledige onderdompeling. Bij deze deftige dame is het resultaat heel wat minder vlekkeloos. Een vreemde huidziekte, zo lijkt het wel. Die zich manifesteert met donkerbruine vlekken ter hoogte van de knieën, de enkels en tussen de tenen, afgewisseld met hier en daar een veeg vitiligo. De bronsziekte uit zich ook tussen de vingers op dagen dat je vergeet dat je ook nog handen moet wassen na gebruik.

Alles heb ik geprobeerd. Doekjes, oil, spray. Steeds met een grondige scrubbeurt als voorbereiding. Een aantal dagen geleden dacht ik de oplossing gevonden te hebben. Een soortement been make-up in negen kleuren, veredelde bruinen zonder zon crème, ‘het resultaat van jaren onderzoek’, wat zich vooral manifesteerde in de prijs. (Ja ik mag er steeds graag intrappen.) Allesbedekkend. Verhullend. Het resultaat was ronduit verbluffend. Nog nooit eerder hadden mijn benen zo prachtig egaal bruin staan te wezen in de hooggehakte kleurige zomerschoenen. Glad, zijdezacht en geenzins plakkerig.

Eerste halte van de dag: vriendin met peuter. Fijn weertje, plonsbadje buiten, peuter pletst, deftige dame pletst terug. Spatterdespatterspat.

Tweede halte: flaneersessie door de stad, windowshopping, terrasje, koffietje. Met prachtige bruine benen. Kijk. Ik zie zelfs een aantal mensen staren, zo mooi zijn ze! Jaja.

Derde halte: E. (voor een goed begrip, E=m). Ik ga niet direct zitten, ah neen. Beetje rondhangen, onopvallend.

“Ik vind je luipaardlook niet zo geslaagd.”

“Luipaardlook?”

“Ja, je benen. Ik weet niet precies wat de bedoeling is maar ik heb altijd gedacht dat je luipaardmotieven afschuwelijk vond”.

Wat er na het afnemen van mijn zonnebril te zien was laat ik aan de verbeelding over. Bruikbare hints: waterspatten, niet waterbestendige ‘benen make-up’ wat men voor het gemak en vooral om deftige dames ervan te behoeden als giecheltrutten aanzien te worden, vergeten te vermelden was in de bijsluiter.

(Trouwens, het advies: een eeuwigheid geleden was ik al de uitvinder van Nivea bodymilk met een scheutje bruinen-zonder -zon in zoals ze die nu op de markt gebracht hebben. De zelfgemaakte van mij werkt nog steeds het best. Verhouding 1/3).

Met dank aan Debby voor de inspiratie.

Advertenties