maart 2008


‘Het douchekapje van de week XL’ gaat naar de schijnbaar deftige dames Trinny en Susanah.

Toen ze in hun ‘Undress the nation’ de kantinedames in een ziekenhuis van een nieuw uniform gingen voorzien, trokken de stijlvolle Trinny en Susanah bij wijze van research, maar vooral voor het oog van de camera, mee op de werkvloer.

De strijkplank en de barbie besloten dat dit werk toch heel even iets anders was dan wat zij deden. “Ik voel me vernederd” zei mooie Susanah, terwijl ze borden in de vaatwas stopte. “Discusting!” pruilde Trinny bij het aanschouwen van wat etensresten op een bord. “Ik kap hier mee, want straks kunnen jullie nog mijn kots opkuisen!”

Een écht deftige dame die hier haar dagelijkse kost verdiende vond dat ze zich gedroegen als verwende nesten.

Volgens mij zijn ze dat ook.

Het leven zag er schoon uit. De croissantjes waren verrukkelijk en we waren bijzonder goedgezind om de simpele reden dat we later op de dag de gemeentebelastingen zouden gaan betalen.

Ja, ook op je bank tussen de rozemarijn en de lavendel weet men je te vinden maar dat stemde ons bijzonder vrolijk, niet enkel omdat we zeer tevreden zijn over de manier waarop ons geld besteed wordt, maar vooral omdat het ritje naar de Trésaurie de Gordes een feest is voor je zinnen.

Gordes

Op weg naar de trésaurie rij je langs het plaatje dat wereldwijd de Provence moet promoten en zo kan het gebeuren dat je verstrikt geraakt in hele ladingen Japanners en Amerikanen die zelf worstelen met de meest gesofisticeerde fotoapparatuur.

Eens in het ontvangkantoor met zicht op de heuvels aangekomen, werden we op vriendelijke en vakkundige wijze van ons geld verlost zodat we de rest van de dag onbezorgd konden genieten. Daarvoor moesten we nog enkel een paar tijdschriften ophalen bij de krantenwinkel waar we alweer geconfronteerd werden met het internationaal karakter van dit dorp.

Guus en Truus waren er druk bezig met het uitzoeken van enkele postkaarten. In gemeenschappelijk overleg bepaalden ze het juiste aantal en ook over de kaarten waren ze het eens. Ze kozen voor de oh zo cliché maar oh zo heerlijke serpentines van paarse lavendel.

Toen werd het moeilijk. Truus dacht dat het beter was de kaart voor tante Miep in een omslag te steken en dus kreeg Guus de volgende opdracht:

” Guus vraag nou ook even een enveloppe voor die ene kaart”
” Nou Truus, ik weet helemaal niet hoe je enveloppe in het Frans zegt”
” Ik ook niet Guus, maar je redt het wel, vraag iets om te bedekken of zo”

Ik begreep meteen dat in deze situatie groot potentieel school en onderdrukte de deftige neiging tot behulpzaamheid.

Guus legde de kaarten aarzelend neer en terwijl de man achter de toonbank met potlood op een stukje papier de rekening maakte, waagde hij de sprong:

“Meshjeu, afez fous un couvercle?”

De man achter de toonbank onderbrak zijn rekenwerk, keek Guus recht in de ogen en vroeg onverstoord:

“Pour une casserole Monsieur?”

En omdat deze deftige dame op dat ogenblik werd afgevoerd met een onbedaarlijke aanval van slappe lach zal ik jullie nooit kunnen vertellen of tante Miep een kaart met of zonder enveloppe heeft gekregen.

‘Literaire namiddag’

Als deftige dame sta ik volledig achter het concept van de vrouwenweek. Ieder initiatief om dames meer in de kijker te plaatsen juich ik toe. Ik verheug mij op een week typische vrouwenonderwerpen.

Ik heb alvast mijn eigen lijstje met gendertypische items klaar, maar graag zou ik nog een paar deftige dames strikken voor een gezellig borreluurtje om lekker te kletsen over deze vrouwenzaken. Welke deftige dames willen dit meidenclubje vervoegen voor een natje, een droogje en een gezellige babbel?

Germaine Greer zal ons vertellen dat er niets nieuws is onder de zon. ‘De vrouw van Shakespeare‘ kampte met dezelfde problemen als vele hedendaagse echtgenotes van vedetten die altijd in de schaduw van hun man staan. Zij geeft een scherpzinnige observatie over de rol van de echtgenote in het algemeen.

Tussen haar en Doris Lessing in zal ik diplomatisch zelf plaatsnemen. Ze kan nogal scherp uit de hoek komen, ons Germaine en als ze weer een opmerking maakt over de bloemetjesschort van Doris heb je de poppen aan het dansen. Ook geëmancipeerde vrouwen hebben al eens last van hun hormonen.

De Grand Old Lady van de VRT nieuwsdienst, Martine Tanghe, zullen we onze morele steun betuigen omdat zij tegenwoordig verplicht wordt een programma te presenteren waarin men het niet heeft over BHV maar waarin men flauwe grapjes maakt over BH-sluitingen. Een beetje respect graag!

En wat is een wijvenweek zonder mijn goede vriendin Kristine Hemmerechts? Trouwens ik heb het al uit, haar nieuwe boek ‘Ann’. Een echt vrouwenboek, over vermageren, maar dan een beetje uit de hand gelopen.

For old times sake is er Wivina Demeester, want dames op pensioenleeftijd kunnen ook nog meepraten over vrouwenzaken hoor! Zij hebben het immers allemaal al meegemaakt. Maar vooral hoor ik het haar graag nog eens luid en krachtig zeggen:

“Flauwe kul! Echte flauwekul!”

dokter.jpg
wittekruis.jpg

doktersadvies tegen vrouwenkwaaltjes in het begin van de vorige eeuw

Uit: “Het Geboortehuis” Ami Mckay

(met dank aan Annemie voor de boekentip)

Een dag te laat, maar alsnog een bijdrage over een onderwerp dat me op het lijf geschreven is:
shoppen
!

∞ ∞ ∞ ∞ ∞ ∞ ∞ ∞

 

Ah, we zouden kunnen straathoekwerkers sturen die infiltreren in de buurtsamenscholingen en de dames met gekruiste armen bevrijden uit hun dwangbuis. We moeten ze sensibiliseren voor de valse emancipatorische gedachte dat vrouwen bevrijd zijn als ze viriele woorden gebruiken. Tegenwoordig moet een vrouw ballen hebben, een smoel opzetten en zichzelf een wijf noemen om als een madame beschouwd te worden.

Dames, dat steekt mij deftig tegen.

Mojjers aller straathoeken, maak uw slapende hersencellen wakker, ze zijn nuttiger dan ballen.

(DDMarie)

Een Mojjer.

Weet u wat dat is? Neen, geen Spaanse schone uit het zonnige Andalousië.

Voor dit dialect woord bestaat er geen enkel Nederlands equivalent. Geen enkel woord in Van Dale heeft dezelfde betekenis, inhoud, impact zelfs. Wijf. Dat is zowat het dichtste wat in de buurt komt. Maar het is het nét niet. Een Mojjer is het toppunt van wijf. De overtreffende trap.

Een Mojjer is dus weliswaar een vrouwmens. Maar.

Een Mojjer heeft nog nooit gehoord van Smack the Pony, Marge van de Simpsons of Jesus Christ Superstar. Ze denkt dat ‘In de Gloria’ een reality-serie is. Ze is zeer ernstig. Meer nog: heeft geen enkel gevoel voor humor, al beweert ze zelf van wel. Ze babbelt aan de telefoon met haar moeder en gelegenheidsvriendinnen over “dedie en dendiejen” wat er op neerkomt dat ze eigenlijk heelder dagen niet terzake doende telefoontjes pleegt. Tussen het dweilen door.

Een Mojjer “tettert” graag . Voornamelijk over geheel oninteressante dingen. Over de was en de plas en de incontinentie van haar keffertje. Altijd is er wel ergens een “metjen gevallen en ees er heup gebroeken en zen der nog twieë over eer gevallen, zes nor tspoed”. Of ze zijn zelf naar tspoed. Met hun regels. Een geliefd gespreksonderwerp waar ze zeer veel last van hebben. (“regels” vervangen door “vapeurkes” bij oudere Mojjers)

Een Mojjer leest graag “de boekskes”, met De Story op kop, en kan je vertellen wie er in ” ’t prison” zit en waarom. Een Mojjer zit, wanneer ze op café gaat, met andere Mojjers op de bank om onder elkaar hun beklag te doen over “n’oozen” (die van ons) terwijl haar man en de andere mannen van de andere Mojjers aan de toog staan te hijsen. Een Mojjer mengt niet. Een Mojjer is woonachtig en werkzaam te. Ja men skoapen.

Een Mojjer is ook een hypochonder, en in één ruk alle leden van haar familie ook. Altijd heeft er wel iemand één of andere zeer vreemde eigenaardige *tropische* ziekte of identiek hetzelfde maar honderd keer erger wanneer je toevallig zelf eens tegenover een Mojjer over een ongemak durft spreken. Een Mojjer is rap ‘benaad’, voornamelijk voor inbrekers, cavia’s en emails.

Mojjers zijn van alle leeftijden maar een jonge Mojjer ziet er meestal uit als haar moeder. Ze is ook nog te herkennen aan het laatste nieuwe Dana Winner kapsel en een portemonnee – groot model – die ze met gekruiste armen onder haar oksel houdt. Die gekruiste armen zijn haar multi-inzetbare handelsmerk. Bij buurtsamenscholingen enzo. En om haar gilee dicht te houden. Een “hippe” Mojjer durft al eens een bermuda te dragen (met botten). Niet om te fietsen. Modetrends vinden ze “allei maaaaaan, wie doet danna oën…” om dan drie jaar later toch ook eens een modelletje van de E5 te proberen. Wie uit de band springt is “ne skaa jongen”.

Een Mojjer.

Moet er hier nog aan toegevoegd worden dat de deftige dames zich geenszins wensen te vereenzelvigen met een Mojjer? Dit überwijf staat namelijk alle emancipatie in de weg. En vanzelfsprekend zijn onze deftige lezeressen geenzins Mojjers.

Vandaar dat u zéker zal begrijpen dat we nét vanwege de Mojjer categoriek tegen het woord “wijf” zijn. En alle afleidingen daarvan en samenstellingen met.

Dolle Mina’s, dàt mag u ons nog nét noemen.

Wat ga je nu doen?

Bwa, ik weet niet, wat rondkijken eerst…. En het misschien over een totaal andere boeg gooien.

Groot gelijk, misschien tijd om eens te doen wat je altijd al echt had willen doen.

Bwa, misschien moet ik uiteindelijk toch nog zelfstandige worden.

Zelfstandige, goed idee! Maar in wat?

Bwa, in bijberoep misschien?

Volgende pagina »