november 2008


Gezocht

HANDTAS

inhoud: poetsdoeken, vetspuiten, plamuurmes

De tas werd verloren tijdens een wandelingetje in de buurt van het internationale station. Alhoewel de tas steeds verder van het station zal gaan zwerven is het niet onwaarschijnlijk dat ze toch opgemerkt wordt daar het het grootste object is dat ooit werd kwijtgeraakt tijdens een ruimtewandeling.

De eerlijke vinder van de handtas wordt vriendelijk verzocht deze terug te bezorgen aan Heidemarie Piper, astronaute. Dank u.

geen dank, Heidemarie, deftige dames helpen graag deftige dames

 

http://video.msn.com/video.aspx?mkt=nl-NL&vid=cadde2bc-f256-4b84-b43e-5cabc20f8f5e

Advertenties

Brug der zuchten

 Richard Russo

Niet te verwarren met ‘Blog der zuchten’, alhoewel er toch enig parallellen te trekken zijn. Zoals de lijvige omvang bijvoorbeeld, een kanjer van meer dan zevenhonderd pagina’s, maar laat u daar vooral niet door afschrikken.

Russo heeft, zoals Aïda, een vlotte schrijfstijl, toegankelijk en meeslepend, maar daarom zeker niet simpel. Ook hij schrijft over doodgewone dingen en mensen en deze schijnbare eenvoud is juist de kracht en de kunst van het boek.

Onder het comfortabele, kabbelende oppervlak schuilt de onrust. Het langzame verhaal over twee generaties kruideniers is veel minder gemoedelijk dan men op het eerste zicht zou vermoeden. Het gaat over vergane glorie, moedeloze zielen en gemiste kansen. Het gaat over voorbestemd zijn en zelfbeslissingsrecht. Er is onmacht, maar ook hoop, steeds is er hoop dat alles toch nog goed komt. Als lezer wil je eigenlijk blijven in Thomaston, net als het hoofdpersonage dat niet weg wil of kan uit zijn geboorteplaats.

Gelijkenis met Blog der zuchten zie ik ook in de manier waarop de personages in het leven staan in dit small-town Amerika. Hoe ze verbonden zijn door familiebanden, hoe fragiel die zijn en hoe er generatie op generatie dingen zijn die wezenlijk niet veranderen. Maar je laat je gemakkelijk verleiden om met hen mee te leven en te sympathiseren. 

Het hoofdpersonage heeft zich ontworsteld aan zijn lage sociaal-econmische status, van kruidenierszoon tot eigenaar van meerdere buurtwinkels, maar ontsnapte niet aan zijn beperkte, bekrompen leefmilieu. Als het angst was dat hem weerhield schijnt hij dit toch niet te betreuren, ook als lezer doe je dit niet. Terwijl zijn jeugdvriend, een uitgeweken kunstenaar, de verpersoonlijking is van het in het boek onderhuids aanwezige fatalisme dat het gras niet altijd groener is aan de overkant.

De ‘brug der zuchten’ uit het boek verbindt twee stadsdelen met elkaar, het arme en uitzichtloze gedeelte en het rijkere en dus hoopvollere gedeelte. Voor mij is ze een metafoor voor het leven. Mensen pendelen heen en weer op deze brug, tussen betere en slechtere tijden., aan de overkant is er ofwel hoop ofwel verlies, onderweg wordt er veel gezucht.

Maar het hoofdpersonage aanvaardt zijn levenslot, middels enige naïviteit  en flink wat optimisme en op het einde van het boek is er niets veranderd, iedereen bleef zijn ouwe ik.

Helemaal Aïda.

Tip: Lees van dezelfde auteur ook ‘Empire Falls’

Er breekt  een zalige tijd aan in dit heerlijk stukje Provence : Le congé annuel.

patisson
Begin november sluiten de meeste hotels en restaurants hun deuren en het blijft stil tot in maart. De Luberon is nu van la population locale en van enkele verliefden die hun hemels plekje niet willen achterlaten. Het land geurt naar vochtige grond, champignons, truffels, haardvuren…..
 
Nog heel even is het landschap van koper en goud, nog even kan je aperitiefwandelingen maken in de wijngaarden en snoepen van de druiventrossen die door de plukkers werden vergeten. De olijven worden geoogst en geperst. Op de markten vind je een smaakvol pallet van bospaddestoelen. De eerste truffels worden opgegraven en naar verluidt is de oogst dit jaar overvloedig en van goede kwaliteit.
 
Eén nadeel echter aan die congé annuel: je moet altijd zelf eten maken.
En dus heb ik bij het laatste avondmaal in mijn favoriete restaurant met mijn ogen het volgende recept gestolen. 

Herfstsoep met pompoen en selder.

 Je hebt nodig:
  • Aardappelen
  • Knolselder
  • Ui
  • Potimarron of andere pompoen
  • Vleesbouillon
  • Gekookte kastanjes
  • Fijne spekblokjes
  • Beetje melk of room
  • Klontje boter
  • Peper en zout
 Bereiding:
  • Maak met een gelijke hoeveelheid aardappelen en knolselder een puree die je bijna vloeibaar maakt met  melk of room.
  • Kruid met peper en zout en houd warm.
  • Snijd de ui, een paar aardappeltjes en de pompoen in stukken en laat even stoven in de boter.
  • Voeg dan bouillon toe.
  • Breng aan de kook tot de groenten gaar zijn.
  • Mixen
  • Als de soep te dik is kan je nog wat bouillon bijvoegen, als ze te dun is, is het kalf verdronken.
  • Kruiden met peper en zout.
  •  Bak de fijne spekblokjes, hak de gekookte kastanjes in stukjes en roer ze onder de spekblokjes.
  • Schep de soep in het bord, doe de puree in een slagroomspuit en teken op kunstige wijze een perfecte cirkel puree in de soep. 
  • Leg de spekblojes met de kastanjes in het midden van het bord.
Serveer met kastanjebrood,  met notenbrood of met een krakend stokbroodje.
 
Hartverwarmend.
img_5140
 

Het is nu ook wetenschappelijk bewezen dat de huidige financiële crisis de schuld van de mannen is. Hun haantjesgedrag, geldingsdrang en competitieve ingesteldheid liggen aan de basis van de onnodige risico’s die ze nemen.

Maar is dit gedrag zo verwonderlijk als te vermoeden valt dat de meeste mannen hooguit in een spelletje Monopoly enige praktijervaring inzake budgetbeheer kunnen verwerven? Immers, thuis houdt moeder de vrouw meestal de vinger op de knip en de heren krijgen zelden de gelegenheid te ondervinden dat wie het kleine niet geert het grote niet weerd is.

Vraag maar aan Karel en Yves, mannen met macht en maatschappelijk aanzien. Maar thuis hebben ze niets te zeggen, nada. Ze werden zelfs gedwongen dit openbaar toe te geven. Het zijn mevr De Gucht en mevr Leterme die de geldzaakjes behartigen.

U hoeft toch geen aanhanger van Freud te zijn om in te zien dat dit compensatiegedrag is? Koning, keizer, admiraal, onder de sloef liggen ze allemaal!

Ik ben er vrij zeker van dat Lippens er tot nu toe nog gerust in was. Die kleine aandeelhouder. Pff. Die ministerkes. Pff. Die commisiekes. Pff.

Maar wanneer ik in zijn schoenen stond zou ik me vanaf vandaag toch lichtjes zorgen beginnen maken.

lippenspluto

VTM, 19.32 u, het journaal bericht over het gevangenisproject “Jail TV”. TV gemaakt door en voor gedetineerden blijkt een groot succes te zijn.

Een journalist interviewt een medewerker/gedetineerde.

– Is dit nu iets wat je altijd al geboeid (!!) heeft?

– De gevangenis??? Neen, niet echt.

– Euh, ik bedoel TV maken….

Vanaf volgende week kan u de nieuwste James Bond, Quantum of Solace, gaan bekijken in de Vlaamse filmzalen. Wat is de relevantie van het berichten over een actiefilm op een deftig damesblog, buiten het erin verschijnen van vrouwen die hun mannetje kunnen staan en het optreden van een very stylish british gentleman?

Geen, zou ik samen met u denken. Maar dit werd anders toen ik vorige week een oudere film bekeek waarin de zgn. Craig, die naar verluid alle vorige James Bond(t)en in de schaduw zet en nu al in de top tien van meest sexy mannen ever verschijnt, de hoofdrol speelde. Het filmnieuws kreeg plots een historisch-politieke lading en als dusdanig blogdeftig.

Het werd me ineens duidelijk waarom onze vorige eerste minister van de aardbodem verdwenen lijkt. Om  een jaar Europa te bereizen, zei hij zelf. Ik weet nu wel beter. Daniel Graig is gewoon het pseudoniem van Guy Verhofstadt!

Kijk mee en stel vast:

Verhofstadt is ook nog te zien in o.a. de uitstekende Britse TV-film “The Mother”