mei 2009


Gisteren zag ik in ‘Andere Tijden’ (Ned2) een reortage over vrouwen die in de jaren zeventig massaal  protesteerden tegen seksueel geweld.  Ze hadden het vooral gemunt op vrouwonterende porno en gooiden ramen van seksbioskopen kapot.  Dertig jaar later staan ze nog altijd achter hun actie en ik ook. Want de pornificatie van de maatschappij is nu meer dan ooit een feit. We zijn niet goed bezig.

Vandaag werd hier een lading van zowat 750kg geleverd door een jonge vrouwelijke vrachtwagenchauffeur. Ik zag haar worstelen met de zware vracht. “Kan u mij even helpen?” vroeg ze. “Neen’ antwoordde ik “daarvoor roep ik even een mannelijke collega.” Welke werkgever aanvaardt nu een vrouw om dit werk te doen? Dat moet ongetwijdeld een man zijn. Pervers neveneffect van emancipatie. We zijn niet goed bezig.

Fruit, zondoordrenkt fruit is de rijkdom van le pays d’Apt.
Aardbeien, kersen, nectarines, perziken, abrikozen, meloenen, appels, peren en druiven volgen elkaar in snel tempo op en allemaal doorweekt van de zon. Geen wonder dus dat in le pays d’Apt de artisanale confituur- en andere fruitverwerkende bedrijfjes een belangrijke rol spelen in het economische leven.
Apt is de wereldhoofdstad van het geconfijt fruit en Kerry is de grootste werkgever in de fruitverwerkende nijverheid. Kerry is een paar jaar geleden overgegaan in Ierse handen en nu hebben de Ieren beslist dat de mensen sinds de crisis minder fruityoughurt eten en dat 170 arbeiders moeten afvloeien.
Dat pikken ze niet en dus staken ze.
Geen mensen gehuld in rode, groene of blauwe plastiekzakken hier, geen brandende autobanden. Neen, in het land waar de ronde punten echte tuinen zijn, zijn alle carrefours giratoires die aan de fabriek grenzen bezet door de stakende arbeiders.
De spandoeken zijn bevestigd aan de struiken, de parasols zijn opgezet en de picniquetafeltjes uitgestald. De mensen zitten op klapstoeltjes een pastis te drinken of liggen te zonnen midden het ronde punt.
En dan zie je dat met lede ogen aan en dan denk je: “Wat jammer voor die mensen” maar je denkt ook: “Gelukkig kunnen ze deze fabriek niet verhuizen want het lekkerste fruit groeit hier.” en je denkt ook een klein beetje:” Zou er nu niemand van die werknemers die liggen te slapen op die ronde punten ervan dromen dat hijzelf werkgever wordt?”
 

Hoe graag ik ook de gezellige  barbeque van de thuisdag zou willen bijwonen in het gezelschap van alle sympathieke thuis-acteurs, doch ik vertrouw dat provinciaal domein Puyenbroeck niet.  Zou dat geen gezondhiedsrisico’s inhouden? Want volgens mij is dat een oud domein van het leger waar men ooit experimenten deed in verband met chemische oorlogsvoering.  Zou de Vrt verzwijgen dat er Agent Orange werd getest?

Ik wil geen paniek zaaien, maar mensen, er groeit daar geen blad aan de bomen!

http://www.een.be/televisie1_master/programmas/e_huis_thuisdag_2009/index.shtml?video_1

Een teveel aan tuin- en plantenkunde zal men mij nooit kunnen verwijten. Zo was ik er steeds van overtuigd dat planten die veel zon krijgen hoog opschieten. Niets is minder waar. Het zijn precies zij die weinig licht krijgen die zich rekken om toch een beetje te kunnen zonnebaden.

Die kennis verwierf ik bij een eerder toevallige caféontmoeting in een naburig dorp. We stonden met een koffietje aan de toog van de plaatselijke bar tabac in het gezelschap van un jeune cousin die, laat ons zeggen, ietwat boven de gemiddelde Provençaal uitsteekt, toen een kort gezet  mannetje, waarvan het stemdebiet en -volume omgekeerd evenredig waren met zijn lengte, een klinkende intrede maakte.

Het bleek monsieur le maire lui-même te zijn.

Hij verzorgde zijn PR in de vorm van een rondje voor iedereen en kwam, pastis in de hand, ook bij ons een praatje maken. Hij ging face à face voor cousin staan, zei “Ohlala !”, nam de maat van ons gezelschap van kop tot teen en sprak toen, niet gehinderd door enig minderwaardigheidsgevoel omtrent zijn eigen gestalte en met een onvervalst provençaals accent, de gevleugelde woorden: “Jeune homme, quand ça pousse aussi haut, c’est que ça manque du soleil”