Gastschrijvers


Dag allemaal,

’t Is zover. Ik heb mijn eigen computer. Ik kan nu op tinternet als ik wil. Ik moet nu aan niemand meer vragen om eens op de computer te kijken hoe het met die of die gaat. ’t Is dan wel de oude computer van ons Maggy maar zij zegt ook: “Moeder voor wat gij dat gebruikt is die groot genoeg.” Nochthans is haar nieuwe kleiner en kan hij meer. Bij computers moet je soms omgekeerd redeneren.

Maar het werd echt tijd dat ik ook een computer had. Ik was de enige in mijn dorp die nog eens vanachter de gordijn loerde of in het deurgat stond. ’t Is niet moeilijk, ze zitten allemaal achter hun computer naar ’t straat te kijken! Plezant daaraan is dat ge niet alleen uw eigen straat kunt zien maar gelijk welke straat.

Ik ben in gans mijn dorp al langsgeweest, zonder van mijn stoel te komen. Bij Marie staan er al twee dagen pakjes voor haar deur. Ik kan niet zien wat er in zit, maar ze zou ze toch maar beter binnenzetten met die inbraakplaag tegenwoordig in ons dorp. Mc die woont in een villa maar toch laat ze haar auto buiten staan. Ik wist niet dat het vannacht gevroren heeft want haar auto is helemaal wit. Deftige dame Nel zou beter dat deftig laten vallen, die woont in een achtergesteld gebied, haar straat staat zelfs niet op de computer. ‘Voor de privacy’ zegt haar huisman. Ja tarara, dat we niet zouden zien dat zijn ruiten weer niet gekuist zijn zeker! En die fietser daar, voor het huis van Marie, die zo gevaarlijk midden op de weg rijdt, is dat soms Sven niet die naar zijn oma gaat? Ik ga hem toch zeggen dat hij wat meer aan de kant moet rijden.

Ja, ja, ’t is een hele vooruitgang zo’n computer. Een mens moet met zijn tijd mee en je doet er geen vlieg kwaad mee. Allée, ik ben er mee weg, ik ga nog een beetje naar ’t straat kijken. De groeten iedereen!

de moeder van Maggy (gepost door ons Maggy)

Studies hebben het bewezen: de huisman is een gelukkig man, hij kan iedereen de job aanbevelen. Daarom wil hij zijn ervaringen delen met het grote publiek en stampt hij een consultancy-bedrijf uit de grond met als doelstelling de begeleiding van de succesvolle carrière van de huisman/-vrouw.  Iedereen gelukkig!

Wat kan de huisman-consultant voor u doen?

Carrièreplanning: je wil leuker werk, meer verantwoordelijkheid en uitdaging? De huisman geeft je raad hoe een hoger huishoudbudget te bedingen, hoe de status van je partner op jezelf af te stralen en hoe jezelf te ontwikkelen.

Sollicitatie: tijdens een intensieve speurtocht helpt de huisman je een interessante vacature te vinden. Hij adviseert bij een goede sollicitatiebrief en een overzichtelijke cv. Hij stuurt je bij in het overtuigen en de juiste houding tijdens het aanwervingsgesprek. De huisman is de aangewezen persoon voor jouw selfmarketing. welke doelgroepen zijn er? Waaraan hebben zij behoefte? Welke prijs willen ze betalen? Hoe kan jij in de marktvraag voorzien?

Verder is het ook taak om op te vallen en promotie te maken want stilstaan is achteruitgaan. Ambitie moet je zichtbaar maken. Misschien wil je wel doorgroeien van junior naar senior. Het is verstandig af en toe te onderhandelen over je carrière.

Ten slotte enkele tips speciaal voor de huismannen. Hoe red je het als ambitieuze huisman in deze vrouwenwereld? Er zijn hindernissen maar benut je kansen. Benut je mannelijke eigenschappen, trap niet in de valkuilen van de snelle jongen, stel je op als het lieve, aardig huismannetje. Er vallen natuurlijk bewuste keuzes te maken rondom de combinatie van huisman en de zorg voor de kinderen.  Goede afspraken met je partner en omgeving zijn van belang om alles in goede banen te leiden.

Schrijf je van vandaag nog in.

Volg de cursus huisman/-vrouw.

Word vandaag nog gelukkig!

 

Voor een huisman is het nooit komkommertijd.

Als groot kunstliefhebster heb ik de plicht op mij genomen om de activiteiten van de Orde van de Douchekapjes uit te breiden met een vzw “Deftige Dorpskunst” met als doel  het bevorderen en organiseren van culturele activiteiten in landelijke Vlaamse dorpen.

Mijn eerste grote opdracht DDD#010rdnungmußsein! , de eerste editie van de triënnale voor Hedendaagse Deftige Kunst In Het Dorp, is helaas ongemerkt voorbijgegaan en ook mijn persbericht hierover werd volledig genegeerd door de nationale en internationale media. Gelukkig kan ik nu al aankondigen dat ze zal gevolgd worden door een tweede editie in 2012. Ik zal u hiervan tijdig op de hoogte brengen.

beaufort2009Haaltert01

Desalnietemin wil ik hieronder toch nog verslag uitbrengen van de zeer succesvolle eerste editie die plaatsvond op vrijdagochtend 26 juni jl. om 06u30.

Het (helaas) enige werk “Installatie met dode koe en verkeersbord” van de (helaas) enige maar zeer enthousiaste deelnemer, een onbekende meester – conceptueel kunstenaar – vermoedelijk een afstammeling van het oude geslacht van de levenkunstenaarsfamilie Devadderkes, was onverwachts te bezichtigen op een zeer interessante locatie in een naburige gehucht van het binnenkort wereldberoemde Reetveerdegem – kon het toepasselijker – meer bepaald de hoek van de weg die naar het kerkhof loopt en de straat naar een woonwijk met jeugdcentrum, sociaal huis en kinderopvangverblijf. De betekenis van deze zeer merkwaardige en uitzonderlijke locatie zal later in het verslag toegelicht worden.

Het werk “Installatie met dode koe en verkeersbord” dat kortstondig te bezichtigen was,  zorgt op het eerste gezicht voor een schokgolf. Dit bewust uitlokken van het shokeren is enkel bedoeld om op in tweede instantie de ‘schoonheid’ te doorgronden van het leven en de dood en ons optimaal te confronteren met de negotiatie van deze schoonheid in la vie quotidienne, hier meer bepaald met name de onpeilbare en raadselachtige pracht van de koe in de wei, een fenomeen dat u wellicht dagelijks onbewust tientallen keren passeert.

beaufourt2009haaltert02

Ik refereer hiervoor graag naar de beroemde uitspraak van de dichter Rainer Maria Rilke over de Heimat der Kunstwerke: “Und weit, weit hinter alledem, liegt die Heimat der Kunstwerke, jener seltsam verschwiegenen und geduldigen Dinge, die fremd umherstehen unter den Dingen täglichen Gebrauches, unter den beschäftigten Menschen, den dienenden Tieren und den spielenden Kindern.”

Ter verduidelijking: het is net door een actief doodgewoon existerend wezen als statisch kunstwerk te proposeren en in het centrum van een ordinaire straatberm te plaatsen in een bebouwde kom, meer bepaald en doelbewust op het kruispunt tussen oorsprong (kinderopvang) en einde (begraafplaats) van het Zijn, dat de esthetische vormgeving en schoonheid van het beest totalitair wordt, zeker nu ze niet meer levend staat te loeien in de wei maar als opgezet pièce d’art gepresenteerd wordt.

Hoe penetrant dit ook moge zijn, het werk lokt desalniettemin door zijn absenteïsme van artificiële kleuren ook de illusie van zwartheid. Het desiratum naar de oneindigheid van het leven wordt hier verstopt achter de systematiek tussen het werkbare en het denkbare en net hierdoor komt de kunstenaar tot een wereldbeeld dat vluchtig is, met enigma’s en ondenkbaarheden, ongrijpbaar, een oefening in het luchtledige. De mentale ruimte van de kunstenaar wordt volledig tastbaar in het tot metafysische omgezette non-motief. Wil de kunstenaar ons hier de verkneutering duiden door de hoge graad van cylindrische vormgeving of de ondoorgrondelijke groteske afgrondelijkheid van zijn denken?

beaufort2009haaltert03

Tenslotte zie ik in dit werk enige overeenkomsten met de door mij hoogst gewaardeerde en meest geliefde hedendaagse Belgische kunstenaar Thierry De Cordier, wiens oeuvre nauwelijks bekend is bij het grote publiek. Ik wil dit verslag dan ook besluiten met een zeer toepasselijke tekst van zijn hand, die me te binnen schoot bij tweede aanblik van dit prachtige werk “Installatie met dode koe en verkeersbord”.

“Ce jour-là, vers l’heure de la sieste, j’étais étendu longuement dans l’herbe haute (à l’ombre d’une délicieuse ronce à l’anglaise)… lorsque soudainement apparut à mes pieds un étrange morceau de paysage. A première vue, il semblait s’agir d’un dos de montagne. Une chinoiserie noire comme un trou de cul. Sur le sommet parsemé de quelques brins d’herbe trônait une poire baignant dans un coulis de jus tiède. Aussi étrangementen me trouvai-je face à cette drôle de “nature morte” aussi étrangement monta en moi l’envie de lui grimper dessus, de la monter, … de me mettre à cheval sur elle. Or d’ou me venait cette invitation? Et pourquoi ensuite l’avoir décorée à 3 reprises?
Thierry De Cordier (uit “Strange things in my garden)

(Noot van de redactie: alle overeenkomsten met dit betreurenswaardig incident zijn louter toevallig)

“Ik vond die eedaflegging toch wat tegenvallen, ik zat constant met schrik dat Obama zijn tekst ging vergeten terwijl hij aan zijn speech bezig was – zo zonder papierke – en wat dan, vroeg ik me af. Wie weet is hij zelfs geen stukje vergeten, net dat wat men veel kon herhalen later. Ik verwachtte ook elke minuut aanzwellende muziek, zoals in de films, dat moest daar toch bij vond ik. Enfin, ik had toch veel meer toeters en bellen verwacht, dat was eigenlijk nogal rap gedaan, en die Bush die steken ze dan in een helikopter en voeren ze af, is daar dan geen receptie nadien ofzo of mag die daar gewoon niet meer bij zijn. Had ik in Washington geweest, ik had mijn geld teruggevraagd.

’t Wordt tijd dat er in België ook nog eens iets te doen is met veel volk.”

Vrije val

Juli  Zeh

Een misleidende korte inhoud omschrijft ‘Vrije val’ als een detective.  Maar dit boek lees je niet om het spannende verhaal, het ingenieuze plot of de onverwachte ontknoping. Ik heb het vooral graag gelezen omwille van zijn uitspraken ontleend aan theorieën uit de kwantumfysica en het fascinerende gebied waar filosofie en wetenschap elkaar raken.

Het hele verhaal van de ontvoering  lijkt immers nogal vergezocht en ongeloofwaardig als je het niet ziet in het kader van de absurde rol die het toeval speelt in de fysica en het dubbeldenken. Dit is een begrip uit de ‘ vele wereldentheorie’, waarbij de interpretatie dat er steeds maar één uitkomst is voor gebeurtenissen, in vraag wordt gesteld.

De personages zijn excentriek zoals het wetenschappers past, psychologisch uitgewerkt, maar voor mij, lezer met de pet, niet direct inleefbaar. In het laatste deel van het boek is er een verschuiving van hoofdpersonages. Het is de vreemde commissaris die als een deus ex machina de zaak, die ondertussen om  moord gaat, oplost. Terwijl we altijd al wisten wie het deed, al waren we misleid over het waarom. Oorzakelijkheid en gevolg, weet je wel.

Zonder echt een kenner te zijn denk ik dat Juli Zeh een bijzonder goede schrijfster is. Haar vorm en stijl behoren tot het betere literaire werk, het boek is  toegankelijk en leest als een trein.

Liefst wil ik enkele integrerende citaten met u delen. Zij kunnen met name ideaal blijken om tijdens duffe nieuwjaarsrecepties bestofte gesprekken het erudiete elan van een gesofisticeerde filosofische discussie te geven. Veel succes!

“Er zijn veel mensen die hun soortgenoten niet kunnen lijden, maar slechts weinig zijn in staat de reden ervan zo precies te beschrijven als hij. Dat ze alleen maar uit protonen, neuronen en elektronen bestaan, zou hij hen nog kunnen vergeven. Maar wat hij niet kan vergeven is hun  onvermogen  om dat treurige feit met waardigheid te dragen.

“…dat Oscar de wereld als een fijn spinsel van causaliteiten beschouwde waarvan het verborgen patroon slechts van  grote afstand of van zeerbij te ontcijferen was. Kennis was een kwestie van de juiste afstand en was dus alleen toegankelijk voor Goden en voor kwantumfysici , terwijl gewone stervelingen zich op middellange afstand van de dingen blind bleven staren.”

“…de geldigheid van de empirie als kennismethode. Een mens die op de oever van een rivier duizend witte zwanen ziet voorbijtrekken, kan daaruit niet de gevolgtrekking maken dat er geen zwarte zwanen bestaan. Daarom was de fysica vooral het knechtje van de filosofie.”

“De werkelijkheid is niet meer dan een contract tussen zes miljard partijen.”

“Want de werkelijkheid is niets anders dan een schepping die elke seconde in het hoofd van elke waarnemer wordt geboren, dus op de wereld gezet.”

“Van de vlinder,van de door een echolood gestuurde vleermuis en van de eendagsvliegen had hij geleerd dat tijd, ruimte en causaliteit in de waarste zin van het woord een kwestie van standpunt zijn.”

“Zelfs ideeën en gedachten zijn volgens die opvatting slechts een verschijningsvorm van het materiële. Dromen bijvoorbeeld, een biochemisch product.”

“De wereld is zoals hij is omdat er waarnemers zijn die kijken hoe hij bestaat.”

Brug der zuchten

 Richard Russo

Niet te verwarren met ‘Blog der zuchten’, alhoewel er toch enig parallellen te trekken zijn. Zoals de lijvige omvang bijvoorbeeld, een kanjer van meer dan zevenhonderd pagina’s, maar laat u daar vooral niet door afschrikken.

Russo heeft, zoals Aïda, een vlotte schrijfstijl, toegankelijk en meeslepend, maar daarom zeker niet simpel. Ook hij schrijft over doodgewone dingen en mensen en deze schijnbare eenvoud is juist de kracht en de kunst van het boek.

Onder het comfortabele, kabbelende oppervlak schuilt de onrust. Het langzame verhaal over twee generaties kruideniers is veel minder gemoedelijk dan men op het eerste zicht zou vermoeden. Het gaat over vergane glorie, moedeloze zielen en gemiste kansen. Het gaat over voorbestemd zijn en zelfbeslissingsrecht. Er is onmacht, maar ook hoop, steeds is er hoop dat alles toch nog goed komt. Als lezer wil je eigenlijk blijven in Thomaston, net als het hoofdpersonage dat niet weg wil of kan uit zijn geboorteplaats.

Gelijkenis met Blog der zuchten zie ik ook in de manier waarop de personages in het leven staan in dit small-town Amerika. Hoe ze verbonden zijn door familiebanden, hoe fragiel die zijn en hoe er generatie op generatie dingen zijn die wezenlijk niet veranderen. Maar je laat je gemakkelijk verleiden om met hen mee te leven en te sympathiseren. 

Het hoofdpersonage heeft zich ontworsteld aan zijn lage sociaal-econmische status, van kruidenierszoon tot eigenaar van meerdere buurtwinkels, maar ontsnapte niet aan zijn beperkte, bekrompen leefmilieu. Als het angst was dat hem weerhield schijnt hij dit toch niet te betreuren, ook als lezer doe je dit niet. Terwijl zijn jeugdvriend, een uitgeweken kunstenaar, de verpersoonlijking is van het in het boek onderhuids aanwezige fatalisme dat het gras niet altijd groener is aan de overkant.

De ‘brug der zuchten’ uit het boek verbindt twee stadsdelen met elkaar, het arme en uitzichtloze gedeelte en het rijkere en dus hoopvollere gedeelte. Voor mij is ze een metafoor voor het leven. Mensen pendelen heen en weer op deze brug, tussen betere en slechtere tijden., aan de overkant is er ofwel hoop ofwel verlies, onderweg wordt er veel gezucht.

Maar het hoofdpersonage aanvaardt zijn levenslot, middels enige naïviteit  en flink wat optimisme en op het einde van het boek is er niets veranderd, iedereen bleef zijn ouwe ik.

Helemaal Aïda.

Tip: Lees van dezelfde auteur ook ‘Empire Falls’

Volgende pagina »