Dag allemaal,

’t Is zover. Ik heb mijn eigen computer. Ik kan nu op tinternet als ik wil. Ik moet nu aan niemand meer vragen om eens op de computer te kijken hoe het met die of die gaat. ’t Is dan wel de oude computer van ons Maggy maar zij zegt ook: “Moeder voor wat gij dat gebruikt is die groot genoeg.” Nochthans is haar nieuwe kleiner en kan hij meer. Bij computers moet je soms omgekeerd redeneren.

Maar het werd echt tijd dat ik ook een computer had. Ik was de enige in mijn dorp die nog eens vanachter de gordijn loerde of in het deurgat stond. ’t Is niet moeilijk, ze zitten allemaal achter hun computer naar ’t straat te kijken! Plezant daaraan is dat ge niet alleen uw eigen straat kunt zien maar gelijk welke straat.

Ik ben in gans mijn dorp al langsgeweest, zonder van mijn stoel te komen. Bij Marie staan er al twee dagen pakjes voor haar deur. Ik kan niet zien wat er in zit, maar ze zou ze toch maar beter binnenzetten met die inbraakplaag tegenwoordig in ons dorp. Mc die woont in een villa maar toch laat ze haar auto buiten staan. Ik wist niet dat het vannacht gevroren heeft want haar auto is helemaal wit. Deftige dame Nel zou beter dat deftig laten vallen, die woont in een achtergesteld gebied, haar straat staat zelfs niet op de computer. ‘Voor de privacy’ zegt haar huisman. Ja tarara, dat we niet zouden zien dat zijn ruiten weer niet gekuist zijn zeker! En die fietser daar, voor het huis van Marie, die zo gevaarlijk midden op de weg rijdt, is dat soms Sven niet die naar zijn oma gaat? Ik ga hem toch zeggen dat hij wat meer aan de kant moet rijden.

Ja, ja, ’t is een hele vooruitgang zo’n computer. Een mens moet met zijn tijd mee en je doet er geen vlieg kwaad mee. Allée, ik ben er mee weg, ik ga nog een beetje naar ’t straat kijken. De groeten iedereen!

de moeder van Maggy (gepost door ons Maggy)

Jullie weten dat ik een notoire voorstander ben van meer vrouwen in de politiek, zelfs met een duwtje in de rug. Maar bij de eedaflegging in het parlement heb ik me toch een paar bedenkingen gemaakt.

Wat ik zag waren vooral veel jonge en mooie vrouwen tussen veel (lelijke) mannen van middelbare leeftijd. Je kon er zo een modeshow organiseren, wat het journaal dan ook prompt deed. En zo heeft positieve discriminatie toch een pervers kantje, vooral als je jong en mooi bent wordt je positief gediscrimineerd blijkbaar, voor de meer modale vrouw van middelbare leeftijd is er duidelijk geen plaats. Als mannen toch hun plaats moeten afstaan, tja dan liefst aan een poppemieke zeker?

Waar zitten de politieke beesten? Ik heb zo het gevoel dat het vooral vrouwen zijn die er een gemakkelijke carrièrekans in zien eerder dan dat ze gebeten zijn door de politieke microbe. Ze stralen al een zekere ‘gearriveerdheid’ uit voor ze goed en wel begonnen zijn en men hoort weinig verklaren dat men nog veel te leren en te groeien heeft.

Maar hoe dubbel is dat nu allemaal? Ben je er tegen dan ben je verzuurd of een halve man, maar ik kan er ook niet voor zijn, ook al zie ik graag mooie kleren en mooi opgetutte mensen en zeker voor zo’n gelegenheid verschijn je niet in je tuinbroek.  Ik zou ook mijn mooiste kleed aantrekken als ik zou verkozen zijn en ook met mijn haar en mijn gezicht gaan. Maar ineens vond ik het er precies dik over. Wat moeten we daar nu mee?

Eigenlijk is het toch aangenaam om te kijken naar voor de gelegenheid netjes uitgedoste mensen, zowel heren als dames. Het probleem is dat het gaat primeren en daar heeft de pers zijn steentje toe bijgedragen. Hebben zij vooral hun lenzen op de sexy kleedjes gericht en hebben wij de muurbloempjes niet gezien? We zijn schapen die door de pers geleid worden want het is de pers die bepaalt waarover we zullen spreken en wat erger is, in welke zin we er zullen over spreken.

En dan lees je commentaren in de zin van: ja, ja veel te zien maar er zal wel niets te horen vallen… Vooroordelen waar wij ons allemaal schuldig aan maken.

Maar over naar de orde van de dag. Bart De Wever geeft een persconferentie deze namiddag. Ik verwacht niet dat er veel uitleg komt. Misschien is het niet meer dan een zet in de Vlaamse bewustwording dat het huwelijk met de walen op springen staat. Hoe dan ook, onze kleinkinderen zullen er over leren in de geschiedenis.

Deze boekbespreking dragen wij op aan onze bijzondere vriendin en aan de kleine prins.

Gelukkige verjaardag Marie.

Sprakeloos

Tom Lanoye

Ik sloot het boek tegelijk opgelucht en met spijt dat ik het uit had. Het boek was ongetwijfeld onder mijn vel gaan kruipen, zoveel herkenning, zoveel ontroering, op zoveel vlakken. “Nooit eerder heb ik een boek zo traag gelezen, steeds terugkerend de zinnen en beelden savourerend,”  verwoordde een goede vriendin en slagersdochter het.  “Ik wil weten of dat komt omdat ik het ritmische geluid van het schuren van het kapblok hoor terwijl ik lees, de droge hak van het bijl in de kotelet hoor, mee rond de tafel sta in de familiefabriek of dat mensen zonder kapblok en zonder moeder met afasie het ook allemaal zo mooi vinden.” Ja, dat vinden we.

Tom Lanoye is de zoon van een middenstander onder de middenstanders, hij is het vijfde kind in een slagersfamilie. En zoals dat gaat in een goed draaiende beenhouwerij lopen werk en gezin gewoon in elkaar over. Vader, moeder en ook de kinderen zijn altijd in de weer met de winkel, de klanten en de bestellingen. Van vlees en bloed, in boekvorm.

Maar naast zijn jeugdjaren beschrijft Tom L. vooral het levenslot van zijn moeder. Een liefdevol portret over Josée Verbeeke, volbloed slagersvrouw in de winkel, diva met ambities in het amateurtoneel in haar schaarse vrije tijd. Hij maakt de balans op van zijn kleurrijke kinderjaren, van zijn turbulente adolescentie, van de conflicten met zijn moeder-diva en tenslotte van de strijd waarin ze reddeloos en roemloos ten onder gaat. Hij gaat geen detail uit de weg hoe hard ook, de beroertes, de afasie, het overlijden. Lanoye benoemt de volle onwaardigheid waarin al te vaak een leven moet eindigen, hij benoemt de onmacht en de woede, het verdriet. Toch werd  Sprakeloos een prachtig meeslepend boek.

Critici vinden dat het boek half zo kort had kunnen zijn omdat Tom Lanoye zowat 70blz lang verveelt met de vele uitvluchten die hij had om het boek niet te moeten beginnen. Maar ik begrijp zijn getalm, ik begrijp dat je met dit verhaal niet met de deur in huis valt. Hij heeft de balans gezocht tussen komedie en tragedie en gevonden.

Ik geloof niet dat de schrijver het verdriet van zich wil afschrijven, dit boek is veeleer het verslag van zijn rouwproces. Tom heeft zijn respect en zijn liefde voor zijn moeder bewezen toen hij haar toeliet te sterven. Hij wil de leegte en de stilte vullen met zijn taal, daarom is hij schrijver, hij kan niet anders. En wij, de man en de vrouw met de bescheiden talenten, wij rouwen ook, wij rouwen zonder de woorden te vinden om de leegte en de stilte te vullen, we blijven achter in afasie, in woordpap, sprakeloos.

 Bloggen is out.
 Telefoneren en mailen ook.
 Twitteren en smssen? Ook voorbijgestreefd.
 Een beetje BV communiceert voortaan via de cover van populaire tijdschriften.
 
 

2

Met Michaël Pas, Marc Lauwrys, Veerle Baetens en Gilles De Schryver

(bbc, maandag 21u45, bekijk het hier en hier )

Na een weekendje Normandië kwamen we, op uitnodiging van DDMarie met onze tour de France in de Provence.  
 
Marie zegt dat de zomer niet de beste periode is om als toerist in de Provence rond te lopen maar wel de beste periode om een beetje cultuur mee te pikken. De zomer is de periode van de cultuurevenementen in open lucht en zelfs de kleinste dorpen organiseren hun eigen festival lyric, vaak met klinkende namen. Marie liet ons niet enkel proeven van die kleinschalige festivals, ze nam ons ook mee naar het meest prestigieuze onder de Provençaalse festivals: Les Chorégies d’Orange.
 
Dit jaar stond La Traviata van Verdi op het programma. Ik moet bekennen dat ik voor het eerst een zo groots opgezette operaproduktie bijwoonde maar vanaf nu ben ik een fan. Alleen al het plaats nemen op de nog zongewarmde stenen banken van het antiek theater van Orange, het kijken naar de bijna intacte theatermuur, het lome briesje voelen dat ronddraait in het halfrond, het horen van het stemmen der violen en het het geroezemoes van het binnenkomend publiek brachten ons in de juiste stemming.
 
En dan de voorstelling zelf. La traviata (de dolende) is het verhaal van Alfredo die verliefd wordt op de courtisane Violetta. Ze gaan samen op het platteland wonen maar als de vader van Alfredo, Violetta komt verzoeken hun ondeftige relatie te beëindigen omdat anders zijn dochter niet deftig aan de man geraakt, verlaat ze Alfredo zonder verklaring maar met een uitermate getormenteerde ziel. Alfredo is totaal overstuur.
Als Violetta ziek wordt brengt een vriendin Alfredo op de hoogte van haar toestand en van het offer dat ze heeft gebracht voor zijn familie. Alfredo en Violetta vallen elkaar weer in de armen, maar helaas, daar sterft ze ook, in zijn armen. 
 
Patrizia Ciofi in de rol van Violetta en Vittorio Grigolo  als Alfredo deden wat van hen verwacht werd: emoties bespelen, meeslepen, in vervoering brengen en vooral hemels zingen. Het werden drie uren magie daar in dat eeuwenoud theater met de meest perfecte akoestiek. De kwartierlange staande ovatie van een tienduizendkoppig publiek voor het orkest, de zangers en de regie was dan ook volkomen terecht.
Nooit werd de magie verstoord, tenzij misschien een beetje door de commentaren van mijn moeder, als trouwste reageerder op de douchekapjes had DDMarie haar immers ook een invitatie gestuurd.