maart 2009


Freya Van den Bossche staat nr 38 op de wereldlijst van mooiste politica (update 29 maart: ze is ondertussen al naar 19 gestemd). Dat is toch wel een hele eer en dat moet toch een pak stemmen opleveren. Stel u voor dat politici zouden gerangschikt worden volgens het werk dat ze presteren!

Neen, dat kan je niet maken, als ze vrouw zijn moeten ze vooral mooi zijn.

Misschien is het een goed idee om mannelijke politici ook eens in het zonnetje te zetten met hun schoonheid. Het zijn weldra verkiezingen, laat ons stemmen op mooie mannelijke politici, komt er dan geen goed bestuur, het zal tenminste een mooi bestuur zijn.

Advertenties

Hij zat, glaasje wijn in de hand, een beetje verborgen in zijn eigen potjeskraam maar wist toch onze aandacht te trekken door de lyrische omschrijvingen van zijn koopwaar.

Hij liet ons proeven van zijn aubergines met gedroogde tomaten, van artisjokken met look, van een olijvenpasta met amandelen….alles ni conservateurs ni colorants.

Hij vertelde ons dat hij le premier prix du goût gewonnen heeft met zijn tapistoune, de Gault Millauprijs met zijn esquichade de courgettes, een gouden medaille in Parijs voor zijn crème d’artichauds en dat de grootste Franse chefs afnemers zijn van zijn crème d’olives noirs.

We geloofden hem met plezier en een potje van elk verdween in onze rieten mand, behalve de aîoli want daar had hij de tijd een beetje geholpen door de vervaldatum aan te passen.

We schrokken enigszins van de rekening maar de man beschikte over het vermogen alle protest in de kiem te smoren.”Allez, parce que vous êtes sympa.” verklaarde hij met luide stem, terwijl hij  een potje chocoladepasta au zeste d’orange in onze mand gooide.

“Je vous aime tous” riep hij ons nog na, om zich nadien weer helemaal te concentreren op de liefdesbetuigingen aan zijn volgende klanten.

Het bleek een goede aankoop want de potjes smaakten thuis precies even goed als op de markt.

img_54921

Dit mag dan het wereld wijde web heten, bloggers waar je graag komt, wonen soms gewoon onder je kerktoren. Zo ook mevrouw en mijnheer Malpertuis.

Net zoals wijzelf hebben ze de Luberon verkozen tot mooiste plek van de wereld en onder de noemer ‘tout ce que vous touche’ cultiveren ze er de schoonheid en de vruchten der aarde. Die vruchten waren de aanleiding voor ons bezoek. Malpertuis is de gelukkige bezitter van een olijfgaard en wij waren gebrand op een vaatje extra vierge van eigen kweek.

We werden er bijzonder gastvrij ontvangen, we zagen de vriendenkamers die mevrouw met smaak en passie stijlvol heeft omgetoverd tot miniparadijsjes. We proefden er vin d’oranges, tapenades, saucissons en ingelegde paddestoelen, alles faits maison. We genoten van het schitterende uitzicht en van de warmte van het haardvuur.

En de olie?
Die is absolute top. Ze geurt naar bloemen, ze heeft een fluweelzachte aanzet, een mild bittertje en een kruidige pittige finale. Onze olijfolie komt voortaan van deze bomen en van deze olijfboer

Wil je zelf olijfolie of de ganse Luberon proeven? Dan kan je hier terecht, je vindt er tout ce que vous touche.

malpertuis

Wat is dat toch met de politie en de vrouwen?

De directeur van de Brusselse federale politie Glenn Audenaert verklaarde dat hij zijn bedenkingen heeft bij de vervrouwelijking van de magistratuur omdat vrouwelijke magistraten, onder meer vanwege de combinatie met het moederschap, veel minder beschikbaar zijn voor het werk dan hun mannelijke collega’s. ‘Ik ben een voorstander van de vervrouwelijking’, zegt Audenaert. ‘Maar ik wilde vooral benadrukken dat de vervrouwelijking niet alleen voordelen heeft.’  Het is zoals zeggen: “Ik ben geen racist, maar…”, u kent dat wel. Reden genoeg om Mijnheer Audenaert onder een koude douche te steken met het douchekapje XL van de week.

Anderzijds blijft het zelfs voor vrouwen dikwijls onbegrijpbaar wat vrouwen drijft. Ik heb het me aan alle kanten proberen voor te stellen, ik heb me alle mogelijke situaties waarom ik zou kunen overhaald worden om het te doen proberen in te denken, maar ik kan er niet bij waarom de Gentste politica Ann Schiettekatte (SP.A) “een vriendendienst” (De politie, uw vriend!) bewijst aan Peter De Wolf, chef van de Gentse Politiezone. Maken mannen met een uniform dan nog steeds zo’n indruk? Het blijft een raadsel, zeker in deze bewogen (politie)tijden, waarom geen van de betrokkenen dacht: “Dit kunnen we écht niet maken”. De zoveelste vrouw die gebruikt wordt door mannen met macht of simpelweg van haar kant uit onderdanig zwijmelen voor een man met een reputatie?

Op deze vrouwendag die eigenlijk al lang niet meer zou mogen bestaan maar dus blijkbaar nog steeds heel erg nodig is lees ik verder dat Jozefien Moerman haar dochter adviseert om als ze schopt hard te schoppen , en zeker om het harde mannenspelletje van de politiek mee te spelen, maar zelf nog steeds verslaafd is aan haar maatje 36 (of hoe vrouwen contradictorische wezens blijven), stel ik vast dat er in de Fortis-commisie geen enkele  vrouw te bespeuren valt (blijkbaar zou Els De Rammelaere van N-Va er in zetelen, maar die is opvallend afwezig), dat ook de kabinetten blijkbaar enkel bezet worden door schimmige mannelijke kabinetards, dat de Belgische juriste Christine Van Den Wyngaert rechter wordt bij het Internationaal Strafhof, dat mevrouw Clinton een positieve indruk maakt maar die bij mij nog beter zou zijn wanneer ik bij haar naam niet nog steeds de associatie met de mannelijke Clinton zou maken en ze dus eindelijk eens haar meisjesnaam Hilary Rodham zou gebruiken, dat feminisme een vies woord is voor Flair-lezeressen, dat de filosofe en romanschrijfster Patricia De Martelaere, een origineel en gretig vrouwelijk denker veel te vroeg overleden is, dat in Zuid-Afrika om de zes uur een vrouw vermoord wordt door haar (ex-)partner en dat de crisis 22 miljoen vrouwen werkloos maakt.

Goed nieuws ook: binnenkort een vrouw aan het hoofd van een politiesectie in Gent, vernam ik uit goede bron. Of had ik dàt nu weer gedroomd?

Privé-firma’s die om sponsoring voor een commercieel project bedelen, ik heb daar een mening over die momenteel niet ter zake doet. Terwijl ik donderdag toch bezig was met zo’n mails uit te sturen en ik altijd te vinden ben voor een grapje, kom ik ineens op het idee een gelijkaardige mail ook naar zeer goede en vertrouwde bekenden, eigenaars van een carwash. Ik ken hun mening hieromtrent (ook die ivm kafka-administratie en de papiermolen bij de overheid) en ben er zeker van dat ik ze hiermee eens prettig op stang kan jagen. Ik zie hun reactie al voor mij. Het woord ” gratis drank” in mijn mail moet ik enkel veranderen in “het gratis wassen van de auto’s van de volledige filmcrew”. Ik verstuur de (nep)bedelmail op donderdagavond.

Vrijdagvoormiddag rond 11 u. krijg ik een “officiële” mail terug. Ik lig (alweer) plat. Te mooi om voor mij alleen te houden. U mag dus meelezen.

Geachte,

In het kader van de subsidieaanvraag voor het wassen van uw wagenpark gelieve volgende vragenlijst in te vullen en ons deze per kerende post(voldoende gefrankeerd) terug te bezorgen.
Wij behandelen uw aanvraag zo vlug mogelijk.

Voor élk voertuig afzonderlijk:

  1. duid type wagen aan (schrappen wat niet past): personenwagen- lichte vracht- suv- 4×4-hybride-electrisch-anders dan omschreven
  2. chassisnummer
  3. keuringsbewijsnummer
  4. kopij gelijkvormigheidsattest
  5. kopij verzekeringsbewijs
  6. indien ooit betrokken in ongeval: vermelden met omschrijving, eventueel kopij proces verbaal
  7. kilomterstand voertuig
  8. kleur voertuig
  9. laksoort voertuig: watergedragen of solventgedragen
  10. gegevens eigenaar voertuig, specifieer eerste eigenaar, tweede en volgende eigenaars
  11. gegevens inzittenden: rechtsreeks betrokken bij producties, uitzendkrachten, zwartwerkers (kunnen wij niet verzekeren)
  12. medisch dossier(s) bestuurder(s): hartafwijkingen, zenuwpatienten, gehoorgestoorden, mentaal of visueel gehandicapten, gelieve voor deze laatsten ook een attest 717 toe te voegen
  13. bewijs van goed gedrag en zeden voor elk die zich aanbiedt in onze zaak

Algemene voorwaarden:
* Voor 30 wasbeurten per week vragen wij advanced payment, indien uw dossier wordt goedgekeurd wordt dit bedrag binnen de twee jaar teruggestort
* Portretrecht: wij houden ons het recht voor de afbeeldingen van alle acteurs voorkomend in de film te gebruiken voor publicitaire doeleinden in onze carwash
* wij voorzien een nationale carwashdag mét de acteurs
* alle geschillen worden behandeld door de handelsrechtbank van XXX

gelieve uw dossier in te dienen voor 15.00 u vrijdag 6 maart

Hoogachtend
Dienst subsidies “carwash XXXX”
P. Vxxxxxx

i.o
Nxxx Mxxx
Dienst administratie

Zalig om vrienden te hebben die op dezelfde golflengte zitten en die zonder enige verdere uitleg je gevoel voor (bizarre/onnozele) humor delen. (En ja, ik amuseer me goed met mijn werk…)

(Om privacyredenen werden de (plaats)namen vervangen door xxx)


Nemen we dan afscheid van de liefde 

 

Paul Baeten Gronda

 

Ik denk dat ik niemand oneer aandoe als ik Paul Baeten Gronda een kruising van Dimitri Verhulst en Herman Brusselmans noem, maar de personages zijn minder proletarisch dan bij de eerste en het universum herkenbaarder dan bij de tweede.

 

Het hoofdpersonage, de jonge Max Eugène Venkenray is een heerlijk sinicus, van het soort niet zonder diepgang, waar men paradoxaal genoeg vrolijk van wordt. Hij woont op hotel, niet omdat hij dakloos is maar wel thuisloos. Misantroop ook, maar of dit het gevolg is van de tot mislukken gedoemde relatie van zijn ouders en de dood van zijn broertje of een aangeboren persoonlijkheidstrek weet ik niet. Dat doet er echter niet toe want de intelligente jongeman doet niet aan introspectie en is niet op zoek naar zelfinzichten. Hij observeert en becommentarieert zijn omgeving met een vlijmscherp gevoel voor humor.

 

Als men op het einde van vorige eeuw al van een fin-de-siècle gevoel kan spreken, vindt men het zeker in het boek. Existentialisme in merkkledij. Het bestaan is zinloos en absurd, vooral als je broer een kunstenaar is die iets met cavia’s doet, maar daarom moet men zichzelf geen kwaliteitshemd ontzeggen. Heavy metal is een muziekstijl en geen levensstijl, die laat men zich door niemand opleggen, je kan tegelijkertijd ook van country houden. Een eclectische en maniëristische manier van leven, zeg maar. Al weet ik natuurlijk niet waar u uithing in de jaren negentig.

 

Dame nel sprak eerder over de jonge schrijver als een groen blaadje. Wel ja, ‘En laten we nu afscheid nemen van de liefde’ is een fris boek en smaakt naar meer.