juni 2009


Als groot kunstliefhebster heb ik de plicht op mij genomen om de activiteiten van de Orde van de Douchekapjes uit te breiden met een vzw “Deftige Dorpskunst” met als doel  het bevorderen en organiseren van culturele activiteiten in landelijke Vlaamse dorpen.

Mijn eerste grote opdracht DDD#010rdnungmußsein! , de eerste editie van de triënnale voor Hedendaagse Deftige Kunst In Het Dorp, is helaas ongemerkt voorbijgegaan en ook mijn persbericht hierover werd volledig genegeerd door de nationale en internationale media. Gelukkig kan ik nu al aankondigen dat ze zal gevolgd worden door een tweede editie in 2012. Ik zal u hiervan tijdig op de hoogte brengen.

beaufort2009Haaltert01

Desalnietemin wil ik hieronder toch nog verslag uitbrengen van de zeer succesvolle eerste editie die plaatsvond op vrijdagochtend 26 juni jl. om 06u30.

Het (helaas) enige werk “Installatie met dode koe en verkeersbord” van de (helaas) enige maar zeer enthousiaste deelnemer, een onbekende meester – conceptueel kunstenaar – vermoedelijk een afstammeling van het oude geslacht van de levenkunstenaarsfamilie Devadderkes, was onverwachts te bezichtigen op een zeer interessante locatie in een naburige gehucht van het binnenkort wereldberoemde Reetveerdegem – kon het toepasselijker – meer bepaald de hoek van de weg die naar het kerkhof loopt en de straat naar een woonwijk met jeugdcentrum, sociaal huis en kinderopvangverblijf. De betekenis van deze zeer merkwaardige en uitzonderlijke locatie zal later in het verslag toegelicht worden.

Het werk “Installatie met dode koe en verkeersbord” dat kortstondig te bezichtigen was,  zorgt op het eerste gezicht voor een schokgolf. Dit bewust uitlokken van het shokeren is enkel bedoeld om op in tweede instantie de ‘schoonheid’ te doorgronden van het leven en de dood en ons optimaal te confronteren met de negotiatie van deze schoonheid in la vie quotidienne, hier meer bepaald met name de onpeilbare en raadselachtige pracht van de koe in de wei, een fenomeen dat u wellicht dagelijks onbewust tientallen keren passeert.

beaufourt2009haaltert02

Ik refereer hiervoor graag naar de beroemde uitspraak van de dichter Rainer Maria Rilke over de Heimat der Kunstwerke: “Und weit, weit hinter alledem, liegt die Heimat der Kunstwerke, jener seltsam verschwiegenen und geduldigen Dinge, die fremd umherstehen unter den Dingen täglichen Gebrauches, unter den beschäftigten Menschen, den dienenden Tieren und den spielenden Kindern.”

Ter verduidelijking: het is net door een actief doodgewoon existerend wezen als statisch kunstwerk te proposeren en in het centrum van een ordinaire straatberm te plaatsen in een bebouwde kom, meer bepaald en doelbewust op het kruispunt tussen oorsprong (kinderopvang) en einde (begraafplaats) van het Zijn, dat de esthetische vormgeving en schoonheid van het beest totalitair wordt, zeker nu ze niet meer levend staat te loeien in de wei maar als opgezet pièce d’art gepresenteerd wordt.

Hoe penetrant dit ook moge zijn, het werk lokt desalniettemin door zijn absenteïsme van artificiële kleuren ook de illusie van zwartheid. Het desiratum naar de oneindigheid van het leven wordt hier verstopt achter de systematiek tussen het werkbare en het denkbare en net hierdoor komt de kunstenaar tot een wereldbeeld dat vluchtig is, met enigma’s en ondenkbaarheden, ongrijpbaar, een oefening in het luchtledige. De mentale ruimte van de kunstenaar wordt volledig tastbaar in het tot metafysische omgezette non-motief. Wil de kunstenaar ons hier de verkneutering duiden door de hoge graad van cylindrische vormgeving of de ondoorgrondelijke groteske afgrondelijkheid van zijn denken?

beaufort2009haaltert03

Tenslotte zie ik in dit werk enige overeenkomsten met de door mij hoogst gewaardeerde en meest geliefde hedendaagse Belgische kunstenaar Thierry De Cordier, wiens oeuvre nauwelijks bekend is bij het grote publiek. Ik wil dit verslag dan ook besluiten met een zeer toepasselijke tekst van zijn hand, die me te binnen schoot bij tweede aanblik van dit prachtige werk “Installatie met dode koe en verkeersbord”.

“Ce jour-là, vers l’heure de la sieste, j’étais étendu longuement dans l’herbe haute (à l’ombre d’une délicieuse ronce à l’anglaise)… lorsque soudainement apparut à mes pieds un étrange morceau de paysage. A première vue, il semblait s’agir d’un dos de montagne. Une chinoiserie noire comme un trou de cul. Sur le sommet parsemé de quelques brins d’herbe trônait une poire baignant dans un coulis de jus tiède. Aussi étrangementen me trouvai-je face à cette drôle de “nature morte” aussi étrangement monta en moi l’envie de lui grimper dessus, de la monter, … de me mettre à cheval sur elle. Or d’ou me venait cette invitation? Et pourquoi ensuite l’avoir décorée à 3 reprises?
Thierry De Cordier (uit “Strange things in my garden)

(Noot van de redactie: alle overeenkomsten met dit betreurenswaardig incident zijn louter toevallig)

Sinds een paar dagen puilt onze mailbox uit met vragen over wie nu precies wie is op de foto in onze nieuwe header.
Deftige dames laten hun lezers niet in het ongewisse en lichten alweer een tipje van de sluier op.
 
De aandachtige kijker zal al opgemerkt hebben dat één van de dames een geweer onder water houdt. Dat is zonder enige twijfel Dame Nel.
De dame met de mooie bruine teint, dat is Dame Marie want die woont in de Provence. En de dame met de zonnebril, dat is, wat had u anders gedacht, Madame Commentatore.
 
We zouden kunnen beweren dat deze foto genomen werd toen we model stonden voor het schilderij “Ladies on Miami beach” van een onbekende grootmeester. Maar misschien gelooft u ons niet. En gelijk heeft u.
De locatie van de fotoshoot was helaas….. Middelkerke beach.
 
De deftige dames tonen zich gewoon graag eens op zijn zomers. Vindt u het geslaagd?
 
Voor de volledigheid nog vermelden dat de foto genomen werd in de zomer van 2040 maar dat de kapjes van vandaag zijn.
 
Een prettige zomer voor u allen, beste lezers. 
Als we ’s morgens de luiken opengooien verwachten we enkel zingende vogels te horen. Drukke stemmen zijn een teken dat er iets mis is en dan dringt een onderzoek zich op.
Ik liep een eindje richting beroering en dan zag ik hem staan, groot en kleurrijk, in de wijngaard achter de bomen: le ballon. 
 
Omdat ik hier graag verslag uitbreng van belangrijke gebeurtenissen had ik geen andere keuze dan te gaan onderzoeken waarom die ballon stond en niet vaarde zoals gebruikelijk is. 
Berichten over le ballon is een beetje delicaat omdat hij in ons dorp nogal eens voor controverse  zorgt,  daarom is wat volgt een droge opsomming van de feiten zonder favoritisme voor het éne of het andere kamp.
 
Le ballon vertoonde links een duidelijke scheur waardoor hij reeds snel na het opstijgen hoogte verloor en een gedwongen noodlanding had moeten maken waarbij hij op een haar na het huisje van Madame Leduc had gemist. Midden in de wijngaard leek een betere optie. De hollandse kapitein, in uniform en met witte handschoenen aan, hielp op hoffelijke wijze zijn passagiers uit de gekantelde mand.
Langs de rand van de wijngaard stonden de toegestroomde ramptoeristen (drie, waaronder ikzelf.), de gebeurtenissen van commentaar te voorzien. Dat die ballon een echt gevaar is, vernam ik. Laatst nog had hij bijna de pannen van het huis van monsieur Jean gerukt en men had ook al mensen uit de mand zien ‘vliegen’
 
Inmiddels kwamen de gestrande toeristen door de wijngaard geploeterd, camera rond de hals en zwaar teleurgesteld omdat ze die mooie plaatjes die ze gepland hadden, niet hadden kunnen maken en omdat hun zondagse kleren niet ongeschonden waren gebleven bij de onelegante evacuatie van de mand.  
 
Het leek erop dat iedereen ontevreden was, de kapitein om de scheur in zijn ballon, madame Leduc omdat ze het bijna slachtoffer was van een bijna ramp,  de ballonvaarders omwille van hun mislukte reis….. maar meest ontevreden was de wijnboer.
Tenminste, dat vermoed ik. Hij heeft het niet met zoveel woorden gezegd maar het feit dat hij temidden het tumult plots met de tractor kwam aangereden en de besproeiing van de wijngaard aanvatte waardoor iedereen op de vlucht moest slaan, lijkt mij toch een niet mis te verstane hint.
 
IMG_5907

Er zijn nog enkele plaatsen vrij voor de nieuwe cursus ‘brieven vouwen’ die op 20 juni bij Syntra Antwerpen plaats vindt.

Naast algemene informatie over hoe je met brieven vouwen start, komen ook de andere aspecten van thuiswerken aan bod: prijs bepalen, klanten zoeken, welke diensten je nog kunt aanbieden, het statuut,…

Na deze sessie heb je voldoende informatie om aan de slag te gaan.

Extra.

50 enveloppen en papier meebrengen.

Net zoals in de vorige workshop doen we opnieuw een oefening rond brieven vouwen om na te gaan wat jouw persoonlijke prijs per gevouwen brief zal worden.

Voor wie is deze workshop interessant?

1. Deze workshop is ideaal voor al wie veel in aanraking komt met brieven vouwen en vooral praktische vragen heeft.

2. Voor ieder die vindt dat hij lang genoeg gedroomd heeft maar niet aan de slag geraakt en zich afvraagt hoe dit komt.

3. Voor ieder die concrete vragen heeft en hierop een antwoord zoekt.

Waar en wanneer: Syntra Antwerpen – Lange Leemstraat 133 – 2000 Antwerpen 20 juni van 9 uur tot 12 uur

Prijs:

€37,50 (inclusief btw) voor bezitters van de thuiswerkgids.

€52,45 (inclusief btw) voor wie geen thuiswerkgids heeft.

Reserveer nu.

Mail mij vandaag nog voor registratie. Je krijgt dan het rekeningnummer doorgestuurd waarop je kunt storten en zo je deelname definitief kunt maken.

Deftige dames zijn fier op televotend Vlaanderen dat nu toch wijselijk besloten heeft dat een goede chef een essentieel onderdeel van een restaurant is. Niet voten zou natuurlijk nog wijzer zijn.

Deftige dames kunnen het ook niet laten om rekeningen te maken, zelfs van TV programma’s. Als  iemand een B&B wint, dan willen ze weten wat het kost en wat het opbrengt, als ze immobiliers aan het werk zien willen ze weten wat hun kosten zijn en wat ze in hun zak steken.

De televisie laat ons echter op onze honger zitten. Ook nu weer met Mijn Restaurant. Daarom doen we een oproep aan eventuele insiders om ons een antwoord te verstrekken op volgende brandende vragen.

Betalen de steden om mijn restaurant binnen te halen en gaat dat per opbod of wordt er lotje getrokken?

De kandidaten krijgen 200.000 euro voor de installatie lezen we. Hoe kan je voor 200.000 euro een pand restaureren en een keuken en zaal professioneel inrichten?

Wat gebeurt er met die panden als het restaurant gesloten wordt? Wie draait op voor de kosten?

Zijn de eigenaars bereid die investeringen over te nemen om hun pand op TV te zien?

En het personeel van die restaurants, zijn dat allemaal werklozen of zijn de mensen in deze tijden van crisis bereid hun job op te zeggen en in te ruilen voor een meer dan waarschijnlijk kortstondig moment van glorie op TV. Moment van glorie is veel gezegd want ze zijn blijkbaar ook bereid om zich gewillig te laten oversauzen.

En als het restaurant van het éne moment op het andere sluit, krijgen ze dan een opzegvergoeding? En wie betaalt die dan? 

En hoe zit dat administratief allemaal? Richten die kandidaten een bvba op voor de uitbating, met startkapitaal, handelrsregisternummer, BTWnummer, RSZnummerr en de hele reutemeteut? En als die dan na twee maanden dichtgaan, hoe geraken die daar ooit weer vanaf? Zouden er binnen een paar jaar op administratief of fiscaal vlak nog een paar lijken uit de kast vallen?
 

Zo kunnen we nog een tijdje doorgaan, maar de essentie is: Hoe zit dat nu precies?

     Het arrest Marckx

Iedere jurist kent ongetwijfeld het arrest Marckx. Maar kent u het? Ik kende het niet en een kleine rondvraag in mijn omgeving bewees alvast dat het geen deel uitmaakt van ons collectieve geheugen. Opmerkelijk, want het arrest Marckx is een van de meest geciteerde zaken in rechtspraak in het Europees Hof van de Rechten van de Mens.

Alexandra Marckx is het kind van de ongehuwde moeder Paula Marckx. Zij kwam tot de ontdekking dat ze haar eigen kind moest erkennen om de wettelijke afstammingsband vast te leggen, iets wat een gehuwde moeder niet moet doen. In 1974 klaagde zij deze discriminatie aan bij de Europese Commissie voor de Rechten van Mens. De Belgische staat werd veroordeeld om dit onderscheid tussen wat men natuurlijke en wettige kinderen noemde. Uiteindelijk paste België slechts in 1987 de wetgeving inzake afstamming aan. Alle kinderen hebben nu gelijke rechten.

Douchekapje af voor deze bijzondere vrouw, ze verdient dan ook een plaatsje in de eregalerij der deftige dames. Het wordt druk op ons volgende borreluurtje…

Gisteren was deze kranige 83 jarige te gast bij Phara en over haar leven verscheen onlangs het boek  ‘Helemaal bloot’.