juli 2008


Het wordt tijd dat we nog eens een komkommerkapje uitreiken.

Maar deze keer kan U mee beslissen,
beste lezer!

De genomineerden komen uit het Vlaamse rariteitenkabinet: “Duizend zonnen”, de garnalen zijn vervangen door maloten.

Kanidaat 1 is een diervriendlijke dame. Haar eigen verjaardag viert ze niet , maar ze nodigt wel 10 ‘vriendjes’ uit voor die van haar hondjes. De mormeltjes worden overstelpt met kusjes, krijgen taart besteld bij de hondenbakker en kunnen zich verfrissen in een plonsbadje.

Kanidaat2 heeft zich laten inspireren door de douchekapjes. Trouwe lezers weten dat ook de deftige dames nog into ‘Fengshui’ zijn geweest. Kalamiteiten met hun geestelijke raadgever deed de zaak echter op een sisser aflopen. Maar deze dame haalde een échte Fengshui raadgever in huis die haar promt adviseerde dat je ‘de zetels naar elkaar toe moet plaatsen om een goed gesprek te hebben’. Je moet er maar opkomen.

Kanidaat 3 is de mijnheer in Batmanpyjama die als eerste de stoel lokaliseerde, glunderend met de gewonnen GPS, terwijl de inwoners van Peking dezer dagen als dresscode meekrijgen ‘nooit in pyjama op straat te lopen tijdens de spelen’. We kunnen nog iets leren van die Chinezen.

Wie verkiest u, beste lezer? De diervriendlijke dame die het komkommerkapje vast wel hygiënisch weet aan te wenden bij haar hondjes? Of ziet u het liever bij de fengshui dame belanden, want een komkommerkapje dat is al even grote flauwekul als fengshui? Of vindt u ook dat een Batmanpyjama echt niet meer kan voor een volwassen man? Stemmen kan vanaf nu.

(*via deze blog €0.09 per letterteken)

Advertenties

Ik ben op mijn spreekwoordelijke pik getrapt. Debby beweert dat bruinen zonder zon crème op benen enkel gebruikt wordt door giecheltrutjes. Ik ben beledigd. Ik gebruik bruinen zonder zon crème en ik ben ten stelligste geen giecheltrut. Integendeel. Ik ben een deftige dame.

Nu kan ik Debby echter wel helemaal volgen. Het zit namelijk zo dat het effect van bruinen zonder zon crème op benen van giechteltrutjes anders is dan bruinen zonder zon crème op benen van deftige dames. Vandaar ook dat het onomstotelijk bewezen is dat ik geen giecheltrut ben. Het ziet er namelijk niet uit. Bij giecheltrutjes wel.

Ik verklaar me nader. Net als Debby heb ik al heel mijn leven spierwitte benen. Ze verbranden in de zon en die is dus te mijden. Zonnebanken is inderdaad niet gezond en trouwens dat heeft nooit geholpen om mijn benen een kleurtje te geven. Hardnekkig wit bleven ze. Melkwitte benen kan je nog enigszins mooi noemen. Vooral wanneer je een kunstzinnige ranke roodharige bent wiens benen ongeveer tot onder de ellebogen reiken. Of je afstandelijk intellectueel zwartharig zit te wezen in de Markten. Met navenante interessante kleding en schoenen. Beeldig zelfs, ik mag er graag naar kijken. Spierwitte benen, dat is dan weer wat anders. Zeker wanneer ze van onder kleurrijke zomerjurkjes van voluptueuze blondines piepen. Dat is gewoon géén zicht.

Bruinen-zonder-zon crème lijkt dan de oplossing. Maar het aanbrengen van deze crème is geen sinecure. Giecheltrutjes hebben deze kunst perfect onder de knie. Egaal. Vlekkeloos. Letterlijk. Wanneer je hun voeten en tenen ziet in hun open sandaaltjes dan vraag je je zelfs af of ze eigenlijk gewoon niet in een bruinen zonder zon crèmebad gaan zitten zijn. Volledige onderdompeling. Bij deze deftige dame is het resultaat heel wat minder vlekkeloos. Een vreemde huidziekte, zo lijkt het wel. Die zich manifesteert met donkerbruine vlekken ter hoogte van de knieën, de enkels en tussen de tenen, afgewisseld met hier en daar een veeg vitiligo. De bronsziekte uit zich ook tussen de vingers op dagen dat je vergeet dat je ook nog handen moet wassen na gebruik.

Alles heb ik geprobeerd. Doekjes, oil, spray. Steeds met een grondige scrubbeurt als voorbereiding. Een aantal dagen geleden dacht ik de oplossing gevonden te hebben. Een soortement been make-up in negen kleuren, veredelde bruinen zonder zon crème, ‘het resultaat van jaren onderzoek’, wat zich vooral manifesteerde in de prijs. (Ja ik mag er steeds graag intrappen.) Allesbedekkend. Verhullend. Het resultaat was ronduit verbluffend. Nog nooit eerder hadden mijn benen zo prachtig egaal bruin staan te wezen in de hooggehakte kleurige zomerschoenen. Glad, zijdezacht en geenzins plakkerig.

Eerste halte van de dag: vriendin met peuter. Fijn weertje, plonsbadje buiten, peuter pletst, deftige dame pletst terug. Spatterdespatterspat.

Tweede halte: flaneersessie door de stad, windowshopping, terrasje, koffietje. Met prachtige bruine benen. Kijk. Ik zie zelfs een aantal mensen staren, zo mooi zijn ze! Jaja.

Derde halte: E. (voor een goed begrip, E=m). Ik ga niet direct zitten, ah neen. Beetje rondhangen, onopvallend.

“Ik vind je luipaardlook niet zo geslaagd.”

“Luipaardlook?”

“Ja, je benen. Ik weet niet precies wat de bedoeling is maar ik heb altijd gedacht dat je luipaardmotieven afschuwelijk vond”.

Wat er na het afnemen van mijn zonnebril te zien was laat ik aan de verbeelding over. Bruikbare hints: waterspatten, niet waterbestendige ‘benen make-up’ wat men voor het gemak en vooral om deftige dames ervan te behoeden als giecheltrutten aanzien te worden, vergeten te vermelden was in de bijsluiter.

(Trouwens, het advies: een eeuwigheid geleden was ik al de uitvinder van Nivea bodymilk met een scheutje bruinen-zonder -zon in zoals ze die nu op de markt gebracht hebben. De zelfgemaakte van mij werkt nog steeds het best. Verhouding 1/3).

Met dank aan Debby voor de inspiratie.

In Coustellet is er van april tot november iedere zondagochtend boerenmarkt. De plaatselijke kwekers etaleren er op grote of kleine schaal de vruchten van hun arbeid. Stalletjes met uien en look, een laadbak vol meloenen, torens van plateaux de cérises, netjes gerangschikte fleurs de courgettes, ze staan allemaal te pronken en de waren vinden gemakkelijk de weg naar de rieten manden van de gretige kopers.

In de marge van deze populaire marché paysan zagen we met de jaren steeds meer winkeltjes en horecazaken ontstaan die een graantje willen meepikken van het succes van dit wekelijks gebeuren. De terrasjes doen het goed maar de souvenir- en andere winkeltjes is meestal geen lang leven beschoren.

Een goed jaar geleden zagen we een nieuwe blinkende winkel met op het uithangbord in kaligrafische letters “Délicatesses”. We versnelden onze stap om een inventaris te maken van de heerlijkheden die in onze manden zouden belanden.

Bij het bestuderen van de vitrine vielen onze monden open van verbazing. De pata negra hammen hingen met tientallen aan het plafond, wijnflessen met klinkende namen en prijzige kaartjes lagen torenhoog gestapeld. De flessen Bollinger stonden naast dure Iraanse kaviaar opgesteld en de truffelmand was tot de rand gevuld. We controleerden of we wel degelijk in een boerengat op een boerenmarkt stonden en we hadden zo onze bedenkingen over de slaagkansen van deze winkel. Ook in deftigheidstermen uitgedrukt is trop teveel.

In de maanden daarna volgden we met belangstelling de evolutie van de delicatessenzaak. We zagen dat je er dure broodjes met ham kon eten en je kon topwijnen drinken aan een nieuwe wijnbar. Later werden de delicatessen mondjesmaat vervangen door keukengerei dat je moet helpen om helemaal in stijl deze exquisiteiten te savoureren: truffelschaven, porseleinen bordjes, serviesjes om foie gras te serveren, zilveren stoppen voor je flessen….

Toen begin deze lente de markt haar activiteiten hervatte, was één van onze eerste bekommernissen: “Hoe zou het nog met de delicatessen zijn?”  We werden meteen uit onze onwetendheid gehaald: ‘Liquidation totale’ schreeuwden fluoletters op de vensters.  Zo een liquidation was misschien een gelegenheid om een aardigheidje op de kop te tikken en dus stapten wij de winkel binnen.

We keken wat rond en ik maakte B opmerkzaam op een ‘Carnet de cuisine van Geert Van Hecke’. Dat was de man die achter de toonbank stond niet ontgaan en volgend gesprek ontspon zich:

Hij: U bent Belgische
Ik: En U klinkt als een Nederlander
Hij: Klopt
Ik: Baat u deze zaak uit?
Hij: Dat kan je wel zeggen, ja
Ik( totaal overbodig): Houdt u ermee op?
Hij: Ja, ik ga naar Spanje
Ik: Oh!
Hij: Mij zien ze hier niet meer terug.
Ik: Hoe komt dat zo?
Hij: Omdat Frankrijk een pokkenland is, daarom. Ze weten nog geeneens wat goeie dingen zijn.

De man is vertrokken uit pokkenland en niemand lijkt hem hier te missen. Ik hoop van harte dat Spanjaarden wél weten wat lekker is.

Zelf kwam ik het nog niet tegen, ik merkte het op bij muggenbeet. Eerst dacht ik dat het een 1aprilgrap was, maar de kalender en een bezoekje aan deze site vertelden me dat het menens was. De Jongsocialisten delen écht deze badge uit op festivals. Wedden dat er straks nog een workshop van komt.

Is het feminisme nu echt dood?! Laten meisjes zich op deze manier betuttelen?! Wie voerde dit onderzoek uit? De Joepie? Wie bedacht deze campangne? Twee puisterige pubers die van zichzelf vinden dat ze scoren? Puberaal, zielig en onnozel. Dat belooft voor de politici van morgen. Weten jullie drukbezette mama’s en papa’s in kamer en senaat waar jullie mee bezig zijn? Laat zulke zaken toch aan Mieke Vogels over, alleen zij kan daar ongeschonden uitkomen. Jaren ver zal deze campagne jullie nog achtervolgen, misschien zelfs jullie toekomstige carrière als minister van buitenlandse zaken hypoticeren. De orgasmeman? Die kan je toch echt niet naar een moslimland sturen!

Aldus gaat de eer van het eerste komkommerkapje unaniem naar de jongsocialisten. Ze zoeken zelf maar uit waar ze het zetten.

Geen uitvinding van de dames, dit kapje, het bestaat écht. Ik zag het ooit als idee voorgesteld worden bij Dragon’s Den op BBC. Voor alle duidelijkheid: het dient om een aangebroken niet geheel opgebruikte komkommer af te dekken. Het idee werd unaniem verworpen, maar de deftige dames zien wel iets in dit meest overbodige huishoudartikel aller tijden.

Wij willen het in deze komkommertijd uitreiken aan het meest irrelevante en bij de haren getrokken initiatief, de meest oninteressante uitspraak of het meest overbodig nieuwsfeit.

Al is de vraag of er nu nog veel komkommertijd overblijft met het vallen van onze regering.

Terwijl de ene helft der mensheid momenteel geniet van een welverdiende rust, ploetert de andere helft rustig verder, op halve kracht en met halve middelen. 

Moet je vandaag een bestelling plaatsen, een klusje laten doen of heb je een vakman nodig dan moet je rekening houden met het fenomeen ‘Jaarlijkse vakantie’.

(Hierbij wil ik nog meegeven aan ieder die zijn vakentie publiekelijk wil aankondigen dat het jaarlijkse ‘verlof’ enkel voor militairen is.)

Zo ook de firma Fieremans & Zonen, groothandel in bouten, schroeven, werktuigen en artikelen voor de industrie : GESLOTEN van 22 tot 25 juli.

Arme Zonen, grote werken, kleine vakanties en kleine lonen.

 

Volgende pagina »