Na een weekendje Normandië kwamen we, op uitnodiging van DDMarie met onze tour de France in de Provence.  
 
Marie zegt dat de zomer niet de beste periode is om als toerist in de Provence rond te lopen maar wel de beste periode om een beetje cultuur mee te pikken. De zomer is de periode van de cultuurevenementen in open lucht en zelfs de kleinste dorpen organiseren hun eigen festival lyric, vaak met klinkende namen. Marie liet ons niet enkel proeven van die kleinschalige festivals, ze nam ons ook mee naar het meest prestigieuze onder de Provençaalse festivals: Les Chorégies d’Orange.
 
Dit jaar stond La Traviata van Verdi op het programma. Ik moet bekennen dat ik voor het eerst een zo groots opgezette operaproduktie bijwoonde maar vanaf nu ben ik een fan. Alleen al het plaats nemen op de nog zongewarmde stenen banken van het antiek theater van Orange, het kijken naar de bijna intacte theatermuur, het lome briesje voelen dat ronddraait in het halfrond, het horen van het stemmen der violen en het het geroezemoes van het binnenkomend publiek brachten ons in de juiste stemming.
 
En dan de voorstelling zelf. La traviata (de dolende) is het verhaal van Alfredo die verliefd wordt op de courtisane Violetta. Ze gaan samen op het platteland wonen maar als de vader van Alfredo, Violetta komt verzoeken hun ondeftige relatie te beëindigen omdat anders zijn dochter niet deftig aan de man geraakt, verlaat ze Alfredo zonder verklaring maar met een uitermate getormenteerde ziel. Alfredo is totaal overstuur.
Als Violetta ziek wordt brengt een vriendin Alfredo op de hoogte van haar toestand en van het offer dat ze heeft gebracht voor zijn familie. Alfredo en Violetta vallen elkaar weer in de armen, maar helaas, daar sterft ze ook, in zijn armen. 
 
Patrizia Ciofi in de rol van Violetta en Vittorio Grigolo  als Alfredo deden wat van hen verwacht werd: emoties bespelen, meeslepen, in vervoering brengen en vooral hemels zingen. Het werden drie uren magie daar in dat eeuwenoud theater met de meest perfecte akoestiek. De kwartierlange staande ovatie van een tienduizendkoppig publiek voor het orkest, de zangers en de regie was dan ook volkomen terecht.
Nooit werd de magie verstoord, tenzij misschien een beetje door de commentaren van mijn moeder, als trouwste reageerder op de douchekapjes had DDMarie haar immers ook een invitatie gestuurd.  
 
    
 
 
Advertenties