Hoe  anoniem is uw blog? vroeg  Ella.
Dat deed me nog eens denken aan mijn eerste stappen in blogland toen ik nog dacht dat alle bloggers de vrienden van Sven waren.
Anoniem op blogs rondhangen, ik was me er niet van bewust dat dat bestond.  Ik dacht dat men zijn  blogadres aan vrienden en bekenden gaf, die schrijven  een reactie en op jou beurt reageer jij op hun blog.  Een virtueel poëzieboek dus.

Toen ik samen met Madame Commentatore deze blog begon dacht ik ook nog volledig anoniem te zijn.  De  lezer weet dat ‘De orde ven de douchekapjes’ eigenlijk begonnen is als een grap  die ondertussen haar eigen leven gaan leiden is.
Eén trouwe lezer, de zogenaamde Blanche, viel vooral op door haar spitante commentaren en participatie in onze absurditeiten. Madame C en ik vonden dat geweldig en deden de wildste veronderstellingen over haar identiteit. Vrijwel een jaar duurde dit spelletje en deze anonieme lezer werd een vertrouwd onderdeel van onze gekke blog.  Zo vertrouwd, dat ik op een dag een aantal onbenulligheden die ze over zichzelf vertelde aan elkaar linkte en  haar identiteit ontmaskerde!
We kenden elkaar niet persoonlijk maar wel ‘van zien’. Onze 3 vaders waren immers ooit lid van hetzelfde vrienden-service-clubje! Bovendien waren vooral mijn overleden vader en die van haar zeer ‘dikke’ vrienden.
Sindsdien is zij de derde deftige dame Marie en zijn we onafscheidelijk.  Zonder blog zouden wij elkaar nooit beter leren kennen hebben, laat staan elkaar opgezocht. Door het bloggen zetten we de vriendschap van onze ouders verder.

Is dit geen mooi blogverhaal in deze melancholische Kersttijd? En voor één keer de waarheid,  niets dan de waarheid.

Advertenties