Brug der zuchten

 Richard Russo

Niet te verwarren met ‘Blog der zuchten’, alhoewel er toch enig parallellen te trekken zijn. Zoals de lijvige omvang bijvoorbeeld, een kanjer van meer dan zevenhonderd pagina’s, maar laat u daar vooral niet door afschrikken.

Russo heeft, zoals Aïda, een vlotte schrijfstijl, toegankelijk en meeslepend, maar daarom zeker niet simpel. Ook hij schrijft over doodgewone dingen en mensen en deze schijnbare eenvoud is juist de kracht en de kunst van het boek.

Onder het comfortabele, kabbelende oppervlak schuilt de onrust. Het langzame verhaal over twee generaties kruideniers is veel minder gemoedelijk dan men op het eerste zicht zou vermoeden. Het gaat over vergane glorie, moedeloze zielen en gemiste kansen. Het gaat over voorbestemd zijn en zelfbeslissingsrecht. Er is onmacht, maar ook hoop, steeds is er hoop dat alles toch nog goed komt. Als lezer wil je eigenlijk blijven in Thomaston, net als het hoofdpersonage dat niet weg wil of kan uit zijn geboorteplaats.

Gelijkenis met Blog der zuchten zie ik ook in de manier waarop de personages in het leven staan in dit small-town Amerika. Hoe ze verbonden zijn door familiebanden, hoe fragiel die zijn en hoe er generatie op generatie dingen zijn die wezenlijk niet veranderen. Maar je laat je gemakkelijk verleiden om met hen mee te leven en te sympathiseren. 

Het hoofdpersonage heeft zich ontworsteld aan zijn lage sociaal-econmische status, van kruidenierszoon tot eigenaar van meerdere buurtwinkels, maar ontsnapte niet aan zijn beperkte, bekrompen leefmilieu. Als het angst was dat hem weerhield schijnt hij dit toch niet te betreuren, ook als lezer doe je dit niet. Terwijl zijn jeugdvriend, een uitgeweken kunstenaar, de verpersoonlijking is van het in het boek onderhuids aanwezige fatalisme dat het gras niet altijd groener is aan de overkant.

De ‘brug der zuchten’ uit het boek verbindt twee stadsdelen met elkaar, het arme en uitzichtloze gedeelte en het rijkere en dus hoopvollere gedeelte. Voor mij is ze een metafoor voor het leven. Mensen pendelen heen en weer op deze brug, tussen betere en slechtere tijden., aan de overkant is er ofwel hoop ofwel verlies, onderweg wordt er veel gezucht.

Maar het hoofdpersonage aanvaardt zijn levenslot, middels enige naïviteit  en flink wat optimisme en op het einde van het boek is er niets veranderd, iedereen bleef zijn ouwe ik.

Helemaal Aïda.

Tip: Lees van dezelfde auteur ook ‘Empire Falls’

Advertenties