Toen we die middag thuiskwamen stond er op het tuinpad een deftig uit de kluiten gewassen veelkleurige hond.

“Allez va t’en,  allez ksjj ksjj!!!” Jules begreep geen Frans en verroerde geen vin.

Ons geduldig wachten tot het probleem zichzelf zou oplossen werd niet beloond. Aan de blik van B kon ik zien dat mijn voorstel om de hond eten en drinken te geven zodat hij zou vertrekken, niet mijn slimste voorstel ooit was. Een paar uur later echter had ‘hond straal negeren’ ook niets opgeleverd en zo kwam het dat Jules mee aanschoof voor het avondeten en zich te goed deed aan de resten van een sublieme steak à l’os, waarna hij zich voldaan op het terras neervlijde. Toen wij de dag voor bekeken hielden hadden we een status quo.

De volgende ochtend werd onze vrees waarheid. Bij het opengooien van de luiken keken wij het probleem recht in de ogen. Tijd voor actie dus. We besloten naar de Alimentation Générale in het dorp om raad te gaan. Deze notoire instelling levert niet enkel algemene voeding, ze doet tevens dienst als ontmoetingscentrum, als plaatselijke krant en als sociale dienst.

Terwijl enkele leden van de population locale druk doende waren met het uitzoeken van de juiste meloen en de geschikte geitenkaas, gooiden wij, geheel volgens de regels van de kunst, ons probleem op de toonbank.  De raad van wijzen boog zich over de zaak en na  druk overleg  werd  met éénparigheid van stemmen besloten:” C’est sans doute Jêrome et il habite dans les Gardiols.”

Vol vertrouwen in het oordeel van de raad keerden we tevreden terug en troffen Jules net als de dag voordien, gebetonneerd  op het tuinpad aan. We lanceerden een luide “bonjour Jerôme” en toen kwam er beweging in de zaak. De staart begon breed van links naar rechts uit te slaan en binnen de seconde trok de hond vanuit stilstand op naar wat ons tachtig kilometer per uur leek. Een muzikaal “Oui, Jerôme c’est lui…..” konden wij niet onderdrukken.

Jerôme ging gretig in op ons voorstel om plaats te nemen in de wagen en met onze gast op de achterbank vertrokken wij richting Gardiols alwaar hij bij het openen  van  het portier luid blaffend naar huis stormde. Seconden later waren mon p’tit nounou en de vrouw des huizes in een ondeftige knuffelpartij verwikkeld. Wijzelf kregen iets te drinken aangeboden en overladen met versgeplukte tomaten en eieren van eigen neerhof,  namen wij afscheid van Jerôme die zich vol overgave op zijn hondenbrokken had gestort.

Toen hij ons toch nog een blik gunde meende ik heel even  een soort heimwee naar die magistrale biefstuk te ontwaren.

Advertenties