Die vroege herinneringen, je weet natuurlijk niet in hoeverre ze verkleurd zijn. Zijn het echte herinneringen of zijn ze in stand gehouden door verhalen of foto’s. Zo “herinner” ik mij dingen uit ons eerste huis. We zijn er verhuisd voor mijn tweede verjaardag!!

Echte waargebeurde feiten dus van meer dan vijftig jaar geleden.

  • Ik ben net geslaagd in de eerste kleuterklas. We staan netjes in de rij, twee per twee langs de gevel. Onze zuster vraagt aan de zuster van de tweede kleuterklas: “Weet jij wie het braafste kindje is dat volgend jaar bij u in de klas komt?” Dit pedagogisch hoogstandje was de eerste aanslag op mijn onwankelbaar zelfvertrouwen. Ik bleek niet het braafste kindje van de klas te zijn. Gelukkig was daar mijn moeder die mijn teleurstelling onmiddellijk deed smelten als sneeuw voor de zon met de uitspraak:”mo zoeteken toch, braaf zijn hé, dat is goed voor een paard”
  • Ik ben 4 jaar, mijn amandelen moeten weggenomen worden. Ik lig in een enge ruimte met een gele vloer, een man met een groene schort komt als een monster met een reusachtige trechter op mij af……einde verhaal.
  • Mijn moeder neemt ons mee bij meme, als we terugkeren staat er in onze tuin de grootste schommel van de wereld en een lachende vader die ons één voor één in het mandje tilt. Vanaf toen werd onze tuin het speelplein van de buurt.
  • Een badkamer kwam er pas op het einde van de jaren 50. Voordien hadden we geen centrale verwarming maar een kolenkachel, een Surdiac. Mijn moeder stookte het vuur hoog en daarop werden ketels water gewarmd. Dan werd de zinken badkuip bovengehaald en gingen alle zusjes samen zwemmen in het bad. Een fietstochtje door de velden en het aanschouwen van koeien die drinken uit een zinken badkuip brengt me steeds terug naar het plezier dat we beleefden in onze geïmproviseerde badkamer.
Advertenties