De dames kregen een deftig stokje van Oker: vier herinneringen van voor je vijfde levensjaar.

Nou, dat is al een hele poos geleden en daarom nemen we de vrijheid ons geheugen wat op te frissen met behulp van foto’s en onze herinneringen vrij spel te geven in de hele periode van onze kindertijd.

Dit worden dus geen verhalen ‘uit’ de oude doos, maar verhalen ‘van’ oude dozen!

Mijn verste herinneringen gaan terug tot mijn kleutertijd. Ik heb nog een heel duidelijk beeld van mijn kleine buurtschooltje. Zuster Anaïs ziet er groot, zwart en imposant uit. Ze is lief, maar soms ook streng en dan ben ik een beetje bang van haar. Ik ben gefascineerd door de haartjes die vanonder de zwarte kap pieken, ik vraag me af hoe zuster Anaïs er uitziet als ze gaat slapen.

Ik sta op de speelplaats van mijn schooltje. Ik ben heel fier want ik zie er heel deftig uit. Ik denk dat de mouwen van mijn manteltje wat te kort geworden waren, want mijn moeder had er een boord van wit nepbond aangenaaid. Ook het kraagje was opgesmukt met hetzelfde bont. Ik krijg een complimentje van zuster Anaïs. Ik ben nog steeds een ijdeltuit.

Mijn vader was de beste chauffeur van de wereld, in de vakantie reden we helemaal met de auto tot in Spanje. Geruzie en gezweet van 4 zussen op de achterbank. Het raampje mocht niet open want dan kreeg mijn moeder een stijve nek. “Kijk daar! Een hond met een hoed op!” riep ons vader. Ik was altijd de enige die hem niet had gezien. Nog steeds kijk ik uit naar een hond met een hoed op als we naar het zuiden rijden.

Aan het moment waarop de foto werd gemaakt heb ik vage herinneringen. Ik denk dat ik vier of vijf jaar was. Er was een fotograaf in huis, misschien voor de communie van één van mijn zussen. Het is de enige foto van mezelf als kind die ik in huis heb. Alle foto’s van mijn kindertijd liggen nog in het verlaten huis van mijn moeder, ik weet precies waar. Het doet me pijn dat ik die straks moet gaan weghalen, ik ben bang dat het zal aanvoelen alsof ik mijn kindertijd definitief afsluit.

Als benjamin geef ik dit stokje door aan de andere dames, benieuwd hoe ver hun geheugen nog strekt.

Advertenties