Deze dag zou volledig in het teken staan van de deftige vrouw. Dat was zeker.

Ik had een werkprogramma opgesteld. Dat luidde als volgt:

  1. Bezoek aan de retrobeurs in Flanders Expo “Kom schattenjagen”, een organisatie van de kringwinkel.
  2. Een geengageerd stuk schrijven over de internationale vrouwendag.
  3. De rest van de dag mij toeleggen op mijn tweede hobby.

Het pakte ietwat anders uit.
Op de retrobeurs liep het storm. De parking stond al aardig vol, waardoor hare hooggehakte, zijnde ik dus, een aardig eindje diende te stappen. In hal drie zorgde de confrontatie met de mensenmassa, een lange wachtrij aan de kassa én een Stalinistische standenbewaakster die me op de vingers tikte omdat ik het waagde van over het dranghek een kleedje aan te raken – “DAAR IS DE INGANG!” – ervoor dat ik een klein half uur later, maar toch drie retrokleedjes, 9 meter retrostof rijker en 35 eur armer, alweer aan mijn auto stond.

Onderweg naar huis moest ik ook nog even de “Knack” ophalen bij de krantenboer – niet voor de artikels maar voor de “Dit is Belgisch” bijlage. Ik stap uit mijn auto, mijn gsm valt uit mijn handtas, maakt drie bokkesprongetjes om uiteindelijk recht in het rioolputje te belanden. Tja. Met een paar deftige bubbeltjes verdween hij in het troebele water.

Wie gisteren dus twee hulpvaardige mannen en een deftige dame aan de kant van een drukke baan zag gebiologeerd staan staren in een rioolputje weet nu waarom. Ook waarom er iets later één ervan met zijn arm diep in het rioolputje zat. Vrouwen hebben namelijk ook hun rechten, zeker op deze dag. Eén daarvan is dat ze niet in vies rioolwater moeten vissen naar een verloren object.

En tot nader order ben ik dus ook niet meer bereikbaar op gsm. Oef.

En nu ga ik – eindelijk – stikken.

Advertenties