In aansluiting op het uitreiken van de Nobelprijs literatuur ontvingen wij vorige week onderstaand opiniestuk van onze redactiemedewerkster Nel
(met excuses voor de laattijdige publicatie)

Als jong meisje al hield ik er feministische ideeën op na. Ik was tegen de kerk, tegen het huwelijk en tegen kinderen. Maar ik miste de sterke persoonlijkheid om de sociale druk van een conservatief en kleinburgerkijk milieu te weerstaan.

Radicaal ben ik al lang niet meer, ik ben gelukkig getrouwd en heb eigenlijk te veel moedergevoelens om slechts één puberzoon te plezieren (een half dozijn zou beter in de buurt komen). Maar toch ben ik altijd vanbinnen een beetje dat weerbarstige persoontje gebleven, dat vooral binnenshuis haar rechten opeist, wanneer de aardappelen weer eens zijn aangebrand.

Kortom, het thema blijft me boeien en ik dacht dat ik ze allemaal in mijn boekenkast had, de grote Dames van deze eeuw: van Simone de Beauvoir, Germaine Greer, Benoîte Groult tot Renate Dorrestien en Yvonne Kronenberg. Ik was dan ook ongelofelijk verrast toen ik gisteren dat kleine onoogelijke, bejaarde vrouwtje in haar bloemetjesschort zag dat zojuist de Nobelprijs Literatuur te beurt was gevallen. Ze bleef er onaangeroerd bij terwijl ze, gezeten op haar stoep, de journalisten te woord stond.

Doris Lessing, dwarsligger, feministisch boegbeeld, maar ook vrouwenhater wordt ze in de pers genoemd.. Met het schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat ik haar tot gisteren niet kende. Ik heb geen enkel boek van haar gelezen, zelfs de bijbel van de vrouwenbeweging ‘The golden notebook’ niet. Mea culpa, mea maxima culpa!

Daar zal spoedig verandering in komen, zoveel is zeker, want als dat niet mijn cup of tea is, emancipatie in een keukenschort!

(geschreven door Nel)

Advertenties