In Coustellet is er van april tot november iedere zondagochtend boerenmarkt. De plaatselijke kwekers etaleren er op grote of kleine schaal de vruchten van hun arbeid. Stalletjes met uien en look, een laadbak vol meloenen, torens van plateaux de cérises, netjes gerangschikte fleurs de courgettes, ze staan allemaal te pronken en de waren vinden gemakkelijk de weg naar de rieten manden van de gretige kopers.

In de marge van deze populaire marché paysan zagen we met de jaren steeds meer winkeltjes en horecazaken ontstaan die een graantje willen meepikken van het succes van dit wekelijks gebeuren. De terrasjes doen het goed maar de souvenir- en andere winkeltjes is meestal geen lang leven beschoren.

Een goed jaar geleden zagen we een nieuwe blinkende winkel met op het uithangbord in kaligrafische letters “Délicatesses”. We versnelden onze stap om een inventaris te maken van de heerlijkheden die in onze manden zouden belanden.

Bij het bestuderen van de vitrine vielen onze monden open van verbazing. De pata negra hammen hingen met tientallen aan het plafond, wijnflessen met klinkende namen en prijzige kaartjes lagen torenhoog gestapeld. De flessen Bollinger stonden naast dure Iraanse kaviaar opgesteld en de truffelmand was tot de rand gevuld. We controleerden of we wel degelijk in een boerengat op een boerenmarkt stonden en we hadden zo onze bedenkingen over de slaagkansen van deze winkel. Ook in deftigheidstermen uitgedrukt is trop teveel.

In de maanden daarna volgden we met belangstelling de evolutie van de delicatessenzaak. We zagen dat je er dure broodjes met ham kon eten en je kon topwijnen drinken aan een nieuwe wijnbar. Later werden de delicatessen mondjesmaat vervangen door keukengerei dat je moet helpen om helemaal in stijl deze exquisiteiten te savoureren: truffelschaven, porseleinen bordjes, serviesjes om foie gras te serveren, zilveren stoppen voor je flessen….

Toen begin deze lente de markt haar activiteiten hervatte, was één van onze eerste bekommernissen: “Hoe zou het nog met de delicatessen zijn?”  We werden meteen uit onze onwetendheid gehaald: ‘Liquidation totale’ schreeuwden fluoletters op de vensters.  Zo een liquidation was misschien een gelegenheid om een aardigheidje op de kop te tikken en dus stapten wij de winkel binnen.

We keken wat rond en ik maakte B opmerkzaam op een ‘Carnet de cuisine van Geert Van Hecke’. Dat was de man die achter de toonbank stond niet ontgaan en volgend gesprek ontspon zich:

Hij: U bent Belgische
Ik: En U klinkt als een Nederlander
Hij: Klopt
Ik: Baat u deze zaak uit?
Hij: Dat kan je wel zeggen, ja
Ik( totaal overbodig): Houdt u ermee op?
Hij: Ja, ik ga naar Spanje
Ik: Oh!
Hij: Mij zien ze hier niet meer terug.
Ik: Hoe komt dat zo?
Hij: Omdat Frankrijk een pokkenland is, daarom. Ze weten nog geeneens wat goeie dingen zijn.

De man is vertrokken uit pokkenland en niemand lijkt hem hier te missen. Ik hoop van harte dat Spanjaarden wél weten wat lekker is.

Zelf kwam ik het nog niet tegen, ik merkte het op bij muggenbeet. Eerst dacht ik dat het een 1aprilgrap was, maar de kalender en een bezoekje aan deze site vertelden me dat het menens was. De Jongsocialisten delen écht deze badge uit op festivals. Wedden dat er straks nog een workshop van komt.

Is het feminisme nu echt dood?! Laten meisjes zich op deze manier betuttelen?! Wie voerde dit onderzoek uit? De Joepie? Wie bedacht deze campangne? Twee puisterige pubers die van zichzelf vinden dat ze scoren? Puberaal, zielig en onnozel. Dat belooft voor de politici van morgen. Weten jullie drukbezette mama’s en papa’s in kamer en senaat waar jullie mee bezig zijn? Laat zulke zaken toch aan Mieke Vogels over, alleen zij kan daar ongeschonden uitkomen. Jaren ver zal deze campagne jullie nog achtervolgen, misschien zelfs jullie toekomstige carrière als minister van buitenlandse zaken hypoticeren. De orgasmeman? Die kan je toch echt niet naar een moslimland sturen!

Aldus gaat de eer van het eerste komkommerkapje unaniem naar de jongsocialisten. Ze zoeken zelf maar uit waar ze het zetten.

Geen uitvinding van de dames, dit kapje, het bestaat écht. Ik zag het ooit als idee voorgesteld worden bij Dragon’s Den op BBC. Voor alle duidelijkheid: het dient om een aangebroken niet geheel opgebruikte komkommer af te dekken. Het idee werd unaniem verworpen, maar de deftige dames zien wel iets in dit meest overbodige huishoudartikel aller tijden.

Wij willen het in deze komkommertijd uitreiken aan het meest irrelevante en bij de haren getrokken initiatief, de meest oninteressante uitspraak of het meest overbodig nieuwsfeit.

Al is de vraag of er nu nog veel komkommertijd overblijft met het vallen van onze regering.

Terwijl de ene helft der mensheid momenteel geniet van een welverdiende rust, ploetert de andere helft rustig verder, op halve kracht en met halve middelen. 

Moet je vandaag een bestelling plaatsen, een klusje laten doen of heb je een vakman nodig dan moet je rekening houden met het fenomeen ‘Jaarlijkse vakantie’.

(Hierbij wil ik nog meegeven aan ieder die zijn vakentie publiekelijk wil aankondigen dat het jaarlijkse ‘verlof’ enkel voor militairen is.)

Zo ook de firma Fieremans & Zonen, groothandel in bouten, schroeven, werktuigen en artikelen voor de industrie : GESLOTEN van 22 tot 25 juli.

Arme Zonen, grote werken, kleine vakanties en kleine lonen.

Als wij niet naar de Provence kunnen komt de Provence naar ons.

Met dit recept, ons toegestuurd door onze reporter ter plaatse, haal je de zuiderzon in huis.

Kaviaar van aubergines.

Is een tapenade, een pasta van gegrilde aubergines en olijfolie.
Deze tapenade kan je onder andere gebruiken op toastjes of bij uw vis en vleesbereidingen.

Ingrediënten:

Bereidingswijze:

• Snij de aubergines in de lengte in twee en snijd het vruchtvlees kruiselings in met behulp van de punt van een mes.
• De snijkanten bestrijken met olijfolie.
• Laat de aubergines, met de snijkanten naar boven, in een op 190°C voorverwarmde oven gedurende 30 à 40 minuten garen of tot de schil gemakkelijk los komt en het vruchtvlees zacht is.
• Haal de aubergines uit de oven, laat afkoelen en lepel het vruchtvlees eruit.
• Pureer het vruchtvlees met de knoflook in een blender, met een staafmixer of wrijf het tot puree in een vijzel (zie kooktip 2).
• Roer er dan zoveel olijfolie onder tot men een smeuïge massa heeft. De gewenste dikte beslist men zelf: het moet alleszins smeerbaar zijn voor op stokbrood of als dipsausje kunnen dienen.
• Proef en breng de dip op smaak met citroensap, peper en zout.

Serveertips:

• Gebuik de tapenade op een toastje of bij uw vis en vleesbereidingen.

Kooktips:

• Variatie op olijfolie:
  • Vindt men de olijfolie te sterk van smaak, dan kan men ook een mengeling nemen van olijfolie en zonnebloemolie.
  • of maak het romiger door er 3/4 room of yoghurt en 1/4 olie onder te mengen.
• Voeg er eventueel nog volgende kruiden bij:
  • verse tijm en/of peterselie
  • of baslicum en/of oregano.

Wijntips:

• Rosé wijn: Coteaux d’Aix en Provence
• Witte wijn: Sauvignon Blanc.

Menutips:

• Toast Caviar d’aubergines (hapjes): Snijd een stokbrood in sneetjes van 2 cm dik, besprenkel met olijfolie en rooster de sneetjes aan beide zijden goudbruin in een pan, toaster of onder de grill in de oven. Besmeer de geroosterde broodjes met de Caviar d’aubergines. Direct serveren.
• Tomaat gevuld met auberginedip (voorgerecht): Leg tomaten 10 seconden in kokend water, pel de tomaten, hol ze uit en vul ze met de kaviaar op basis van room en olie. Serveer op een bedje van sla.

(bron: http://kookrecepten.wordpress.com  Een kwestie van smaak)

Sinds het opzeggen van mijn De Morgen abonnement* lees ik deze krant nog slechts sporadisch. Afgelopen weekend bijvoorbeeld. En wat ontdekte ik tot mijn afschuw in de blijkbaar sinds enige tijd vernieuwde weekendkrant:

WAX - niet alleen voor vrouwen

Shokerend, dit in een krant. Het niveau van de tuttigste aller tuttige flair. En de ondertitel om zich zeker goed in te dekken. ‘Eigenlijk is deze bijlage bedoeld voor de domste onder onze domme vrouwelijke lezers, want dat zijn ze uiteindelijk allemaal, maar we zullen het maar duidelijk vermelden dat het niet zo is.’

Het douchekapje XXL wordt dus uitzonderlijk niet uitgereikt om de meest vrouwonvriendelijke uitspraak van de week maar om de meest vrouwonvriendelijke daad van de week!

(Niet gepubliceerd bericht van 20 mei jl. opgevist uit “drafts” wegens komkommertijd)

Deze trofee wordt uitgereikt aan personen, bekenden of onbekenden, die een opmerkelijke uitspraak deden. Hij bestaat in 2 uitvoeringen: het “Douchekapje” voor deftige uitspraken en “Douchekapje XXL” voor ondeftige uitspraken. De gelukkige ontvanger van dit laatste kan het dan meteen helemaal over zijn hoofd trekken!

Tante Annie legt een bus in naar de Efteling. Het doel is een mars op het sprookjesbos en een boekverbranding van het seksistische geschrijfsel  van de macho’s Grimm. De deftige dames doen mee. Patrick is tegen de afschaffing van de sprookjes. Ik stel een compromis voor, we herschrijven ze gewoon.

Er was eens een meisje dat verbleef in een nieuw samengesteld gezin. Haar ouders waren lang geleden gescheiden en ze woonde met haar vader , stiefmoeder en stiefzusters in een groot huis. De zusjes hielden van shoppen en ‘Home and Away’, het meisje van ‘Pride and Prejudice’, afgeleiden en integralen.  Maar de lelijke luie vrouwen lieten het meisje al het vuile werk doen, ’s avonds viel ze vaak van vermoeidheid in slaap boven haar studieboeken.

Op een dag gaf een zekere sir Allen een groot feest. Hij was op zoek naar een apprentice. ‘Dames en heren die een wekplek met een salaris van circa 100.000 pond willen’ werden uitgenodigd. De hele dag waren de stiefmoeder en de stiefdochters in de weer met  krultangen, gelnagels en jurken, overtuigd als ze waren dat er ook wel alternatieven zijn om sir Allen te charmeren in de boardroom.

Het meisje was niet uitgenodigd, men hield haar voor het hulpje met de dienstensheques. Verdrietig keek het meisje hen na. Plots stond daar een lieve fee: “Huil maar niet meisje”, zei ze. “Jij gaat naar het feest!” Met een tikje van haar toverstok toverde ze het meisje in een gedistingeerd mantelpakje. Haar haar was plots stijlvol gebrusht en aan haar voeten prijkten elegante maar comfortabele schoentjes. Een stijlvol aktentasje vervolmaakte het geheel. “Maar luister goed: om 12 uur deze nacht is de betovering verbroken.”

Even later betrad het meisje de boardroom. Ze kende niemand. Eventjes voelde ze zich heel alleen… Maar plots waren alle ogen op haar gericht. Als in een droom stapte ze naar voren en hoorde ze zichzelf spreken over multitasking, flexibele werkverdeling, succesvolle projecten, commitment en projectmanagers. Ze praatte en praatte… tot ze opeens de zware slagen van sir Allan’s antieke klok hoorde. Bijna twaalf uur! Ze snelde de boardroom uit, de trappen af naar beneden.  Net op tijd. Onderweg verloor ze haar notaboekje. Verbrouwereerd stond sir Allen op de trappen, met haar notaboekje in zijn hand. Allerlei ingewikkelde formules stonden er in. Sir Allen las ze met stomme verbazing. Hij was op slag smoorverliefd!

De volgende dag was het land in rep en roer. Er was iets bijzonders aan de gang. Sir Allen liet alle ongetrouwde dames van het land het notaboekje zien. De eigenares zou de nieuwe apprentice worden! Natuurlijk beweerden ook de lelijke stiefzusters dat het notaboekje van hen was, maar hoe ze ook hun grijze cellen uitpersten, hun hersenen waren te klein en te traag. En toen kwam het meisje, verrukt dat iemand haar notaboekje terugbracht. Onder honend gelach van haar stiefzusters wenkte sir Allen het meisje dichterbij. De formules zaten haar als gegoten.

Een week later stond het meisje met haar notaboekje in de boardroom. Ze tekende het contract van 100.000 pond en leefde nog lang en gelukkig.  

Wat de precieze uitspraak is waaraan ze deze titel heeft verdiend, is ons onbekend. Maar uit welingelichte bron vernamen we dat Zuster Monica - die wij gezien ons verleden op een op indoctrinerend katholiek internaat, niet meteen van fatsoen of oprechtheid zouden verdenken - zich eens te meer van haar meest ondeftige kant heeft laten zien door zomaar - durven wij het woord in de mond nemen - censuur te plegen! Ontoelaatbaar!

Hoe de vork precies aan de steel zit, zullen wij dames nog moeten uitvissen, maar het blijkt een feit te zijn dat Zuster Monica een mooi staaltje van machtsmisbruik tentoon heeft gespreid door er hoogst persoonlijk voor te zorgen dat deze blogger - aan wiens artikel zij blijkbaar aanstoot nam - een artikel van zijn blog diende te verwijderen. Op deze manier weet deze almachtige matrone al wie haar op wat voor futiele manier dan ook dwarsligt, makkelijk het zwijgen op te leggen. Of hoe een tsjeventeef het als evident beschouwt dat dissidenten uitgeschakeld dienen te worden.

Zuster toch! Hoe kleinzielig, hoe laag, hoe stijlloos vooral. U draagt al lang geen nonnenkapje meer op uw Spartaans gekapte hoofd, maar het bijhorende middeleeuwse normen- en waardengestel bent u nog lang niet ontgroeid.

Het ”Douchekapje van de week” wordt uitgereikt aan personen, bekenden of onbekenden, die een opmerkelijke uitspraak deden. Hij bestaat in 2 uitvoeringen: het “Douchekapje” voor deftige uitspraken en “Douchekapje XL” voor ondeftige uitspraken. De gelukkige ontvanger van dit laatste kan het dan meteen helemaal over zijn hoofd trekken!

“De frieten zijn niet te duur!” aldus minster van Quickenborne na een grondig onderzoek. Op een moment dat onze koopkracht al danig is aangetast stelde Quicky, die er graag eentje lust met stoofvlees en mayonaise, vast dat ons zakje friet duurder werd op het moment dat de aardappelprijs in vrije val was.

Kwieke Quicky verdacht Jan Spier en andere snode frituristen ervan prijsafspraken te hebben gemaakt. De kapoenen! Dat is geen fair spel hoor, jongens! Dat mag niet in een vrije stripeconomie! En onze dappere held onderzocht het puntzaakje tot op de bodem met behulp van zijn gehackte iPhone.

Goed gewerkt, Quicky! Dat is nog eens opkomen voor de kleine man! Maar de frieten zijn dus niet te duur: eind goed al goed!

En nu op naar nieuwe avonturen, Quickie! Electrabel, belgacom, luminus, telenet, proximus, NMBS, base, mobistar…

Het “Douchekapje van de week” wordt uitgereikt aan personen, bekenden of onbekenden, die een opmerkelijke uitspraak deden. Hij bestaat in 2 uitvoeringen: het “Douchekapje” voor deftige uitspraken en “Douchekapje XL” voor ondeftige uitspraken. De gelukkige ontvanger van dit laatste kan het dan meteen helemaal over zijn hoofd trekken!