L ‘été Indien is voltooid verleden tijd. De watervoorraden moeten worden aangevuld en het is herfst, een gouden herfst met een vlammend kleurenpallet. Daar hoort een stukje wild bij en wild vraagt om girolles. Die zouden kost wat kost in het bord komen.

Helaas helaas, de girolles zijn hier schaars dit jaar, het is te droog geweest, en zo komt het dat wij na een zoektocht langs de markt, de warenhuizen en de winkels nog steeds zonder girolles zaten. Toen we de hoop al opgegeven hadden en  met de ondraagelijke gedachte begonnen te spelen van dan maar doodgewone champignons te nemen,  kregen wij de schitterende inval om toch nog de groentenwinkel in een naburig dorp uit te proberen. We trotseerden moedig een hevige plensbui en ja hoor, deze man die een landgenoot is, toonde met fierheid een schaaltje welriekende girolles. Ze waren weliswaar”ingevoerd” uit het westen maar het was precies wat we nodig hadden en blijgezind vertrokken we richting kookpot.

Het was nog net niet donker, het regende niet meer en wat we toen te zien kregen was meer dan een explosief aperitief. Bij het afdalen van de heuvel zagen we achter ons dit,

rechts van ons dit,

en voor ons zagen we ter hoogte van Malpertuis de meest intense regenboog ooit geboren worden.

Tien minuten ongeveer bleven we ronddraaien, niet wetend waar eerst kijken en toen ging het licht uit en werd het landschap met een donkere mantel bedekt tot morgenochtend.

Merci les girolles.

Heeft u ooit van Gerard Cok, niet te verwarren met Gerard Cox, gehoord? Ik ook niet tot enkele dagen geleden.

Mr Cok wordt de nieuwe hoofdaandeelhouder van Punch International, een zakenimperium dat financieel in nauwe schoentjes zit. Dit zegt u allemaal niet veel? Mij ook niet, maar daar gaat het hier niet om.

Waar het mij wel om gaat is het zakenverleden van dit heerschap. Ik citeer De Standaard/economie & financiën: “Als de naam van Gerard Cok (61) valt, wordt daar automatisch het epitheton ‘pornokoning’ aan toegevoegd. Het geeft Cok een wat ranzig imago, terwijl hij in feite een allround zakenman is die ooit in de seksindustrie een interessante investeringsopportuniteit heeft gezien.” Geld stinkt niet, dat is duidelijk, en al zeker niet als er zakenimperiums in nood zijn.

De heer Cok verdient hierbij het Douchekapje XXL,  het kan hem van pas komen bij het proper wassen van zijn persoon én zijn fortuin. Maar ik zou vooral de verwoeste vrouwenlevens niet willen tellen waarop deze ‘allround zakenman’ zijn vermogen bouwde.

De dames feliciteren ED met zijn geweldig doorzicht bij het nomineren van blogs en voelen zich vereerd om in het rijtje prominente bloggers te staan aan wie hij een stokje uitdeelt.
In allerijl hebben de dames een spoedredactievergadering bijeen geroepen. MC weigert voorlopig elke medewerking, ze zit te grommelen want MC is tegen stokjes. MC is eigenlijk tegen alles. (Ook tegen heiligen).

Wisten jullie volgende tien dingen:

• Dat de dames harde tantes zijn, en sommigen zelfs van elkaars kinderen. (MC is tegen noten)
• Dat Dame Marie de enige echte bezitter is van een berg. (MC is tegen de Mont Ventoux)
• Dat de dames ooit aan nonnenkapjes gedacht hebben en uiteindelijk voor douchekapjes kozen maar dat dit hen niet belet om naar ‘t Convent te gaan. (MC is tegen nonnen)
• Dat nonkel graaf Henri ooit op een van onze borreluurtjes vertwijfeld zijn armen in de lucht gooide en uitriep: ‘Madame! U bent een anarchiste!” (MC is tegen graven)
• Dat de dames denkers zijn, geen doeners. Daarvoor hebben ze personeel. En de huisman. (MC denkt nog na waar ze tegen is)
• Dat Dame Nel vurig en vroegrijp was en haar eerste lief al had op haar 21ste. (MC is tegen 21)
• Dat de dames eigenlijk graag de boekskes lezen maar ze niet durven kopen en daarom hun kinderen uitsturen om bij te blijven inzake roddels. (MC onthoudt zich)
• Dat de dames super blogsterren zijn maar dit angstvallig verbergen (MC is tegen sterren)
• Dat de dames een trilplaat, een step en een hometrainer in de aanbieding hebben. (MC is tegen sport)
• Dat de dames een ghostwriter zoeken voor hun millionseller “De deftigheid der dingen”, die volgend jaar verschijnt (965 p.). (MC is tegen verschijningen)
• Dat MC ooit een publiek mediafiguur was en dat ze sindsdien niet meer weg te slaan is uit de coulissen van de tv- en filmstudio’s. (MC is tegen publiek)
• Dat de mailbox van de dames uitpuilt met verzoeken uit het buitenland voor een vertaalde versie van hun blog. (MC is tegen uitpuilen, behalve van haar schoenenkast)

De dames willen dit stokje graag doorgeven aan:

• De Drs omdat doctorandus een deftige titel is.
• Patrick, omdat de dames nu weten dat hij in de mate van het mogelijke zal vermijden er een dame mee te slaan.
• SDS, omdat de dames fan zijn van Familie. Dit heerschap zal het stokje echter vermoedelijk boudweg in één of ander hoenderhok gooien.
• Micheleeuw en Margo, omdat ze het bloggen over de alledaagsheid der dingen naar een hoger niveau weten te tillen.
• Madameblogt, om haar altruïsme en omdat ze haar liefde voor de Provence deelt met Dame Marie.
• Spekvriend (artiestennaam Bobby Mark) omdat de dames hopen dat hij het stokje zal afwijzen en hen zal voorstellen in de plaats daarvan een prachtig ukelelenummer te componeren.
• Joop Kussensloop omdat de deftige damesblog een internationale uitstraling heeft.
• VDP omdat hij eveneens bezitter is van een berg en hij de Brusselmans van blogland is. (Na Menck, maar die kreeg het stokje al)

Vanaf heden kiezen wij Sint Damiaan als patroonhielige van deze blog, de heilige der hopeloze zaken. Wij vertrouwen dat daar heel wat deftigs zal uit voortkomen.

Zelfs in het volmaakte Provençaalse binnenland kan het je soms overvallen: une envie de mer.

“Ga eens naar Port Cros” had een deskundige ons geadviseerd.
Een eiland in groen en blauw dat in zijn geheel een parc national is, een eiland enkel voor voetgangers waar het woud tot in de zee reikt.

Omdat je er het strand enkel kan bereiken na een uurtje klimmen en dalen over een rotsig bospad, leek het ons een goed idee om zo weinig mogelijk bagage mee te nemen. Enkel op fotoapparatuur bespaarden we niets. Het eiland beloofde schitterend beeldmateriaal en dus werden camera, lenzen, zonnekappen, filters en statiefje ingepakt.
Port Cros is ook een duikersparadijs, zo bleek al op de veerboot want vele medereizigers torsten lood en duikerspakken. Wij waren het onze gemakshalve vergeten.

Van bij het aanmeren in het kleine haventje was le depaysement immédiat et total. Geen auto’s, geen fietsen, geen sigaretten, geen honden, geen villa’s, geen beton. Enkel verharde aarde, een paar okerkleurige huisjes, palmbomen en drie restaurantjes.
Gelukkig waren we onze frigobox vergeten zodat we verplicht waren ter plaatse een perfect gegrilde loup de mer, enkel vergezeld van een streepje olijfolie en een glas witte wijn, te bestellen.

En dan het strand. We betreurden al snel dat we onze hoed en zonnecrème vergeten waren want, ook al was het al laat in september, de zon liet zich van haar beste kant zien. Een paar vebrande onderdelen wegen echter niet op tegen de plaatjes die de revue passeerden. Dobberende bootjes, azuurblauwe lucht, schitterende vergezichten door groene doorkijkjes, het was een wandeling door een prentenboek waar je al fotograferend je hart kon ophalen.

Op Port Cros kan je in het smaragdgroene water zwemmen tussen de vissen die, alvorens ze een eindje verderop zullen gegrild worden, nog even een rondje komen draaien.
Dat we geen handdoek bijhadden vonden we niet zo erg maar dat we ons boek om lui onder een boom te lezen vergeten waren vonden we wel jammer.

Ile de Port Cros, je bent bloedmooi en feeëriek. We komen zeker terug en dan neem ik ook de batterij van mijn fototoestel mee zodat we al die apparatuur niet nutteloos een gans eiland moeten rondzeulen.

De statuten van de Orde van de Douchekapjes schrijven voor dat er om de zes volle manen een congres moet georganiseerd worden. Vermits de laatste bijeenkomst al dateerde van het voorjaar, restten er nog slechts luttele dagen om dit te regelen. Binnen de kortste keren na het uitsturen van onze uitnodigingsmail waren de plaatsen voor dit evenement volzet. Wegens de exclusiviteit ervan waren er immers slechts vier (4) beschikbaar. Hoewel wij  smeekbeden tot deelname verwachtten van eerdere aanwezigen op onze notoire borreluurtjes en speciaal daarvoor op de eerste en enige inschrijvingsdag de huisman ingezet hadden als telefonist op ons secretariaat (mét broodjes), onze openingsuren uitgebreid hadden en onze mailserver geupgraded hadden, waren er geen andere verzoeken (0) tot inschrijving.

Dame Marie stond er op dat het seminarie tussen de wijngaarden en truffeleiken zou plaatsvinden, maar Dame Nel had een roeping en ieder welopgevoed mens weet dat men een roeping niet mag weigeren, MC wou dan weer niet met Rappe Willy mee. En zo komt het dat men op de belangrijke dag van de meeting de deftige dames kon spotten op de helihaven van de locatie die aan al hun wensen voldeed. Vergis u niet, de dames zijn wel deftig maar net niet VIP genoeg om per helikopter te arriveren. De helihaven was het eindpunt van een toffe speurtocht doorheen Bachten de Kupe, met behulp van simpele middelen als een paar stafkaarten en een huis- tuin- en keukengps. Onderweg werden de koppen meermaals bij elkaar gestoken en de nodige lachsalvo’s afgevuurd. Gelukkig vielen er geen slachtoffers.

Die zoektocht was echter niet de essentie van onze conferentie. Neen, deze zou er op gericht zijn deftige mensen die trots zijn op hun interesse in bussines&economics, politics, kunst en wetenschappen, filosofie, gastronomische hoogstandjes, oenologie, infrastructurele technologieën, de media en andere boeiende werelden, in de mogelijkheid te stellen hun ideeën, principes en ervaringen op een aangename en speelse manier uit te wisselen met gelijkgestemden uit diverse sectoren.

Een deftig evenement vraagt uiteraard om deftige catering en daarom werd elk van de deelnemers gevraagd zich te ontfermen over één hoofd- en één bijgerecht. Na een gezelligheidspraatje bij een eerste natje en droogje was het tijd voor het echte werk. De eerste discussie werd geopend onder het nuttigen van een combinatie van zalm en nieroogkreeftje, zuur-zoete koolrabi, erwten en kwarteleitjes (Combinaison de saumon et langoustine, chou-rave aigre-doux, petits pois et œuf de caille), verzorgd door Dame Nel en netjes opgeborgen, fris bewaard en getransporteerd in de Tupperware potjes, aangeschaft op onze eerdere interessante Tupperware bijeenkomsten. In de schaduw van de eiken en met zicht op Vlaamse wijngaarden genoten we van de keuze van MC, die ons verblijdde met een zacht gegaarde Noorse kreeft met risotto, krokante courgettes en gekonfijte kerstomaat(Homard norvégien doucement cuit, risotto, courgettes croquantes et tomate cerise confite). De gesprekken werden geanimeerder, maar de gemoederen raakten nooit verhit. Even waren we zo onder de indruk van de kalfs filet pur gegrild en geserveerd met spitskool, bospaddestoelen, pompoen en nieuwe aardappel (Filet Pur de Veau grillé et servi avec chou pointu, champignons des bois, potirons et pomme de terre nouvelle) die Dame Marie voor ons in petto had, dat het gesprek een wijle stilviel. De dames hebben hun drie borden leeggegeten, meer nog, zelfs een vierde bordje met exquis Belgisch kaasassortiment (Assortiment de fromages Belges ) voorgesteld door Dame Nel en een vijfde met seizoensvruchten met witte chocolade, pistache en munt  uitgekozen door Dame Marie, hebben ze verorberd zonder daarop aangekeken te worden. Tijdens de maaltijd hadden de dames een ervaren gastspreker ingehuurd die zijn jarenlange sommelierskennis in talrijke praktische lessen vertaalde.

We wisselden nog een paar uur op een zonovergoten terras diepe gedachten en meningen uit en tenslotte, onder het nuttigen van een laatste flesje Bollie, maakten we een evaluatie van de dag en kwamen tot de conclusie dat het goed was. Alles. Helaas moesten we alweer enkele punten  van de agenada verschuiven naar een volgende meeting wegens niet behandeld door een gebrek aan tijd. Tevreden en voldaan vatten we de terugweg aan  uitkijkend naar het verstrijken van de volgende zesde volle maan op voorwaarde dat die op een maandag valt.

Noot1: Voor een volgende editie kunnen de vrouwen die eerder al op ons van onze memorabele borreluurtje aanwezig waren zich vrij aanmelden, mannen zullen evenwel een vrouwelijke introducé moeten regelen!

Noot2: U merkt het zelf, beste lezer,  de deftige dames verdienen ongetwijfeld een ereplaats in de categorie lifestyle van Dutchbloggies. U kan nog altijd stemmen.

from DDM & DDN

Als liefhebber van het genre keek ik gisteren naar de nieuwe komische miniserie ‘Getting on’ (canvas).  Inktzwart is deze serie die zich afspeelt op de geriatrische afdeling van een ziekenhuis. Wrange humor die akelig dicht bij de werkelijkheid aanleunt. Ik wist soms niet of ik nu moest lachen of huilen, zo pijnlijk herkenbaar waren sommige scènes.

Ik hoop alleen maar dat de Britse filmmakers wel het fatsoen hebben geen échte dementerende bejaarden als figuranten in te zetten, want uit goede bron heb ik vernomen  dat men dat wel durft in het wereldje.

Met Michaël Pas, Marc Lauwrys, Veerle Baetens en Gilles De Schryver

(bbc, maandag 21u45, bekijk het hier en hier )

Ik heb grenzeloos respect voor dames die Sarah reeds hebben gezien en toch hun best doen nog enigzins deftig voor de dag te komen. En dan word je gesommeerd paarse jurken te dragen met een rode hoed, een aartslelijke combinatie die absoluut niemand staat! Arme deftige 50plussers, ik heb echt met ze te doen…

Een douchekapje kan ze krijgen die Sue Ellen Cooper met haar Red Hat Society!