Kom je straks nog binnen als je gaat wandelen? vraagt moeder aan de telefoon.

Ik ga niet wandelen vandaag.

Hoe komt dat, zo’n schoon weer.

Ik heb schrik.

Schrik, jij bent toch onvervaard?

Toch niet. Ik heb schrik.
Dat ik uitglijd.
In de verlaten kouters.
Dat ik mijn been breek.
En dat net dan mijn gsm plat is.
Dat ik dan niemand kan bellen.
En niet voor- of achteruit kan.
En ik kom daar nooit iemand tegen.
Dus dan zal ik daar doodvriezen.
En dan ondergesneeuwd geraken.
En niemand zal me dan nog zien liggen.
En dan ben ik vermist.
En dan gaat men dat op TV omroepen.
Met een foto. Net die natuurlijk waar ik slecht opsta want in jullie paniek gaan jullie de eerste de beste foto geven aan de politie.
En dan vernoemt Jan Becaus me enige dagen later in het journaal met mijn voornaam alsof ik een goede vriendin van hem en het volk ben, terwijl ik hem en de kijkers niet eens ken.
En dan gaat HLN bellen bij mijn buren.
En in een verslag van drie pagina’s in de krant gaan dan allerlei zonderlinge dingen over mij verschijnen, die mijn buren wel weten, maar jullie niet. Dat ze me elke dag de kouter zagen intrekken bijvoorbeeld en pas uren later zagen terugkomen. En dat ze dat wel gedacht hadden dat het nooit goed kon aflopen met mij, met dat werk in de media en al. En dan gaan De Morgen en De Standaard dat uit elkaars goede en directe bronnen vernemen en dat ook publiceren en in HBVL gaan ze het 50% zeker weten en Jef Vermassen zijn intuïtie gaat verklaren op TV dat er meer aan de hand is.
En er wordt dan over jullie geschreven. En over jullie liederlijk verleden.
En dat jullie de kinderen op internaat staken en slechte ouders waren. En dagenu ziet wat daar van terechtgekomen is, van die kinderen.
En volgend jaar heeft men me nog niet gevonden.
Dan komt er een herinneringstocht in het dorp. En daar nemen dan allemaal mensen aan deel die ik niet moet en waarmee ik geen uitstaans heb en niet in mijn leven wil, ook niet wanneer ik dood ben. En ik haat knuffelbeestjes.
En nadien gaan ze dan naar Het Pleintje gezellig napraten dat ze daar bij waren en hoeveel volk er was en dat het o zo schoon was maar dat ik toch een rare was en dat ik misschien evengoed betrokken ben in een megafraudezaak  en in Brazilië zit te rentenieren in de zon, ge weet toch nooit. Kom geef ons nog eentje, zeggen ze dan.
En dan zet Ilse Beyers heel de familie onder druk om met zakdoeken en al en groot verdriet op te draven voor de Kerstspecial van Story, want misschien weet ze nog iets van jullie dat jullie zelf nog niet weten en dat dreigt ze te publiceren. Tegelijk met een publireportage voor JBC want die kleren moeten jullie dan dragen in die special.

Dat wil ik jullie allemaal besparen.
Daarom ga ik niet wandelen in de sneeuw. Ik blijf lekker binnen vandaag.