Na een weekendje Normandië kwamen we, op uitnodiging van DDMarie met onze tour de France in de Provence.
Marie zegt dat de zomer niet de beste periode is om als toerist in de Provence rond te lopen maar wel de beste periode om een beetje cultuur mee te pikken. De zomer is de periode van de cultuurevenementen in open lucht en zelfs de kleinste dorpen organiseren hun eigen festival lyric, vaak met klinkende namen. Marie liet ons niet enkel proeven van die kleinschalige festivals, ze nam ons ook mee naar het meest prestigieuze onder de Provençaalse festivals: Les Chorégies d’Orange.
Dit jaar stond La Traviata van Verdi op het programma. Ik moet bekennen dat ik voor het eerst een zo groots opgezette operaproduktie bijwoonde maar vanaf nu ben ik een fan. Alleen al het plaats nemen op de nog zongewarmde stenen banken van het antiek theater van Orange, het kijken naar de bijna intacte theatermuur, het lome briesje voelen dat ronddraait in het halfrond, het horen van het stemmen der violen en het het geroezemoes van het binnenkomend publiek brachten ons in de juiste stemming.
En dan de voorstelling zelf. La traviata (de dolende) is het verhaal van Alfredo die verliefd wordt op de courtisane Violetta. Ze gaan samen op het platteland wonen maar als de vader van Alfredo, Violetta komt verzoeken hun ondeftige relatie te beëindigen omdat anders zijn dochter niet deftig aan de man geraakt, verlaat ze Alfredo zonder verklaring maar met een uitermate getormenteerde ziel. Alfredo is totaal overstuur.
Als Violetta ziek wordt brengt een vriendin Alfredo op de hoogte van haar toestand en van het offer dat ze heeft gebracht voor zijn familie. Alfredo en Violetta vallen elkaar weer in de armen, maar helaas, daar sterft ze ook, in zijn armen.
Patrizia Ciofi in de rol van Violetta en Vittorio Grigolo als Alfredo deden wat van hen verwacht werd: emoties bespelen, meeslepen, in vervoering brengen en vooral hemels zingen. Het werden drie uren magie daar in dat eeuwenoud theater met de meest perfecte akoestiek. De kwartierlange staande ovatie van een tienduizendkoppig publiek voor het orkest, de zangers en de regie was dan ook volkomen terecht.
Nooit werd de magie verstoord, tenzij misschien een beetje door de commentaren van mijn moeder, als trouwste reageerder op de douchekapjes had DDMarie haar immers ook een invitatie gestuurd.
Onder de indruk als ik was van de magie in “Kleine zielen” van Kristien Hemmerechts zo onberoerd bleef ik tijdens mijn bezoek aan Lisieux. Het was weliswaar geen pelgrimstocht die me naar dit bedevaartsoord bracht, maar een weekendje uit in Normandië.
De basiliek waar zich het reliekschrijn bevindt van de Zalige Louis en Zélie Martin, de ouders van Thérèse, is nog geen honderd jaar oud en heeft de uitstraling van een industriële loods, koud en steriel. Hier vind je geen imposante beeldhouwwerken of verfijnd houtsnijwerk, wel zijn de muren bekleed met mozaïeken die het leven en de boodschap van Thérèse uitbeelden. Maar deze bekoren, ontroeren of overweldigen niet, ze zien er eerder uit als kleurrijke maar onderhoudsvriendelijke badkamertegels. Het magisch gevoel ontbreekt , binding met de geschiedenis is er niet. Er is geen verwondering om onvatbare menselijke ambitie en vernuftige inspanningen om dichter bij het goddelijke te komen, geen steunberen, luchtbogen of koepelgewelven hier en geen bouwmeesters die hun tijd ver voorruit waren. Weliswaar is het een van de grootste kerken uit de 20ste eeuw, maar de betonstudie stond dan ook al goed op punt.
Waarom moest dit prestigieuze bouwwerk er eigenlijk komen? Dat vraag ik me af. Volstond de kathedraal Saint-Pierre dan niet, een van de mooiste gebouwen in Normandisch-gotische stijl uit de 13de eeuw? Waarom kan men de heilige Thérèse niet herdenken in de kerk waar zij elke zondag de mis bijwoonde en haar roeping ontving? Of moest dit bedevaartsoord wedijveren met een ander religieus pretpark? Alles is nep in het Heiligdom van Lisieux, niets is authentiek in dit katholieke Disneyland en de souvenirshop doet gouden zaken.
Ook een bezoek aan het klooster de Karmel stelde teleur. Van het authentieke kloosterleven krijg je niets te zien. Je krijgt er een parcours in een modernistisch bezoekerscentrum voorgeschoteld dat eindigt in de kloosterkapel. Maar ook deze is niet meer in oorspronkelijke staat, ze werd vergroot toen het stoffelijk overschot van Thérèse er werd overgebracht na haar zaligverklaring. Thérèse wordt er voorgesteld op haar sterfbed door een wassen pop met het kloosterkleed van de Karmel. Veel mensen denken dat dit het intact gebleven en gebalsemde lichaam is van de Heilige. Haar stoffelijke resten zitten echter gewoon onder de stenen sokkel. Goedgelovige pelgrims zien deze mededeling, achter het hoekje,nogal eens over het hoofd.
Hierna heb ik het woonhuis van de familie Martin, de Buissonnets, gewoon links laten liggen. Het zou me verwonderen dat de historische feiten daar nauwgezet gescheiden zijn van de religieuze fantasie. Ook het diorama, het wassenbeeldmuseum met figuren die scenario’s uit het leven van de Heilige Thérèse uitbeelden, heb ik gelaten voor wat het was. Mijn reispartner kreeg inmiddels last van te veel college-déja-vu’s en de magie was toch al op katholieke wijze vakkundig de nek omgedraaid.
Met hun snelgroeiend maar onbekend lezersaantal zijn de douchekapjes niet meer weg te denken in en zelfs buiten Blogland. Wat nu volgt is een bloemlezing uit de diverse interviews en reportages in de media:
“In de parallelle wereld die de blogwereld is, zijn de douchekapjes een begrip. Ze zijn bekend om hun communicatieve en zelfverzekerde one-liners. De dames hangen via het internet aan elkaar. In real-life ontmoeten ze elkaar in hippe eethuizen en exclusieve shops.” aldus een kwaliteitsverslag in een toonaangevende Vlaamse krant.
“Ik maak er geen geheim van dat ik het doe om een zo groot mogelijk (professioneel) netwerk uit te bouwen. Mijn huidige belangrijke maar drukke baan in de media met heel wat bv’s en lange dagen op set heb ik gekregen dank zij De Douchekapjes. Mijn baas heeft me verzekerd dat onze blog zelfs een vermelding krijgt op de eindgeneriek van de film.” bekent MC.
“ Ik zou geen baan kunnen doen waarbij ik niet overdag zou kunnen bloggen” zegt dame Marie. Ze is on- en offline consulent in duizend en één zaken. “Soms heb ik stress rond één of ander project, momenteel ben ik hoofdzakelijk bezig met procreatie, dat vergt veel multi-tasking en delegeren. Maar dan vraag ik feedback aan onze ‘followers’ (mensen die onze blog lezen, red.).”
“ik wil vooral afstappen van die typische Vlaamse bescheidenheid en het gevoel niets te melden te hebben. Ik wil elke dag de wereld begroeten. Ook al gooi ik daardoor een groot deel van mijn privéleven op het www.” besluit dame Nel.
Toch verzeilen lezers of andere bloggers ook vaak irl op onze tot ver over de grenzen bekende thematische borreluurtjes. Het zijn mensen die we zelf ook online volgen. Meestal zie je wel dezelfde mensen, maar het is fijn om ze ook eens in het echt te ontmoeten. Eentje van hen die ons op één van deze legendarische borreluurtjes voor het eerst in levende lijve ontmoette, merkte op “dat we toch minder deftig zijn dan hij gedacht had…”
gerda
Madame Commentatore
Maggy Magie
