Een teveel aan tuin- en plantenkunde zal men mij nooit kunnen verwijten. Zo was ik er steeds van overtuigd dat planten die veel zon krijgen hoog opschieten. Niets is minder waar. Het zijn precies zij die weinig licht krijgen die zich rekken om toch een beetje te kunnen zonnebaden.

Die kennis verwierf ik bij een eerder toevallige caféontmoeting in een naburig dorp. We stonden met een koffietje aan de toog van de plaatselijke bar tabac in het gezelschap van un jeune cousin die, laat ons zeggen, ietwat boven de gemiddelde Provençaal uitsteekt, toen een kort gezet  mannetje, waarvan het stemdebiet en -volume omgekeerd evenredig waren met zijn lengte, een klinkende intrede maakte.

Het bleek monsieur le maire lui-même te zijn.

Hij verzorgde zijn PR in de vorm van een rondje voor iedereen en kwam, pastis in de hand, ook bij ons een praatje maken. Hij ging face à face voor cousin staan, zei “Ohlala !”, nam de maat van ons gezelschap van kop tot teen en sprak toen, niet gehinderd door enig minderwaardigheidsgevoel omtrent zijn eigen gestalte en met een onvervalst provençaals accent, de gevleugelde woorden: “Jeune homme, quand ça pousse aussi haut, c’est que ça manque du soleil”