Tante Annie legt een bus in naar de Efteling. Het doel is een mars op het sprookjesbos en een boekverbranding van het seksistische geschrijfsel  van de macho’s Grimm. De deftige dames doen mee. Patrick is tegen de afschaffing van de sprookjes. Ik stel een compromis voor, we herschrijven ze gewoon.

Er was eens een meisje dat verbleef in een nieuw samengesteld gezin. Haar ouders waren lang geleden gescheiden en ze woonde met haar vader , stiefmoeder en stiefzusters in een groot huis. De zusjes hielden van shoppen en ‘Home and Away’, het meisje van ‘Pride and Prejudice’, afgeleiden en integralen.  Maar de lelijke luie vrouwen lieten het meisje al het vuile werk doen, ’s avonds viel ze vaak van vermoeidheid in slaap boven haar studieboeken.

Op een dag gaf een zekere sir Allen een groot feest. Hij was op zoek naar een apprentice. ‘Dames en heren die een wekplek met een salaris van circa 100.000 pond willen’ werden uitgenodigd. De hele dag waren de stiefmoeder en de stiefdochters in de weer met  krultangen, gelnagels en jurken, overtuigd als ze waren dat er ook wel alternatieven zijn om sir Allen te charmeren in de boardroom.

Het meisje was niet uitgenodigd, men hield haar voor het hulpje met de dienstensheques. Verdrietig keek het meisje hen na. Plots stond daar een lieve fee: “Huil maar niet meisje”, zei ze. “Jij gaat naar het feest!” Met een tikje van haar toverstok toverde ze het meisje in een gedistingeerd mantelpakje. Haar haar was plots stijlvol gebrusht en aan haar voeten prijkten elegante maar comfortabele schoentjes. Een stijlvol aktentasje vervolmaakte het geheel. “Maar luister goed: om 12 uur deze nacht is de betovering verbroken.”

Even later betrad het meisje de boardroom. Ze kende niemand. Eventjes voelde ze zich heel alleen… Maar plots waren alle ogen op haar gericht. Als in een droom stapte ze naar voren en hoorde ze zichzelf spreken over multitasking, flexibele werkverdeling, succesvolle projecten, commitment en projectmanagers. Ze praatte en praatte… tot ze opeens de zware slagen van sir Allan’s antieke klok hoorde. Bijna twaalf uur! Ze snelde de boardroom uit, de trappen af naar beneden.  Net op tijd. Onderweg verloor ze haar notaboekje. Verbrouwereerd stond sir Allen op de trappen, met haar notaboekje in zijn hand. Allerlei ingewikkelde formules stonden er in. Sir Allen las ze met stomme verbazing. Hij was op slag smoorverliefd!

De volgende dag was het land in rep en roer. Er was iets bijzonders aan de gang. Sir Allen liet alle ongetrouwde dames van het land het notaboekje zien. De eigenares zou de nieuwe apprentice worden! Natuurlijk beweerden ook de lelijke stiefzusters dat het notaboekje van hen was, maar hoe ze ook hun grijze cellen uitpersten, hun hersenen waren te klein en te traag. En toen kwam het meisje, verrukt dat iemand haar notaboekje terugbracht. Onder honend gelach van haar stiefzusters wenkte sir Allen het meisje dichterbij. De formules zaten haar als gegoten.

Een week later stond het meisje met haar notaboekje in de boardroom. Ze tekende het contract van 100.000 pond en leefde nog lang en gelukkig.