De dames kregen een deftig stokje van Oker: vier herinneringen van voor je vijfde levensjaar.
Nou, dat is al een hele poos geleden en daarom nemen we de vrijheid ons geheugen wat op te frissen met behulp van foto’s en onze herinneringen vrij spel te geven in de hele periode van onze kindertijd.
Dit worden dus geen verhalen ‘uit’ de oude doos, maar verhalen ‘van’ oude dozen!
Mijn verste herinneringen gaan terug tot mijn kleutertijd. Ik heb nog een heel duidelijk beeld van mijn kleine buurtschooltje. Zuster Anaïs ziet er groot, zwart en imposant uit. Ze is lief, maar soms ook streng en dan ben ik een beetje bang van haar. Ik ben gefascineerd door de haartjes die vanonder de zwarte kap pieken, ik vraag me af hoe zuster Anaïs er uitziet als ze gaat slapen.
Ik sta op de speelplaats van mijn schooltje. Ik ben heel fier want ik zie er heel deftig uit. Ik denk dat de mouwen van mijn manteltje wat te kort geworden waren, want mijn moeder had er een boord van wit nepbond aangenaaid. Ook het kraagje was opgesmukt met hetzelfde bont. Ik krijg een complimentje van zuster Anaïs. Ik ben nog steeds een ijdeltuit.
Mijn vader was de beste chauffeur van de wereld, in de vakantie reden we helemaal met de auto tot in Spanje. Geruzie en gezweet van 4 zussen op de achterbank. Het raampje mocht niet open want dan kreeg mijn moeder een stijve nek. “Kijk daar! Een hond met een hoed op!” riep ons vader. Ik was altijd de enige die hem niet had gezien. Nog steeds kijk ik uit naar een hond met een hoed op als we naar het zuiden rijden.
Aan het moment waarop de foto werd gemaakt heb ik vage herinneringen. Ik denk dat ik vier of vijf jaar was. Er was een fotograaf in huis, misschien voor de communie van één van mijn zussen. Het is de enige foto van mezelf als kind die ik in huis heb. Alle foto’s van mijn kindertijd liggen nog in het verlaten huis van mijn moeder, ik weet precies waar. Het doet me pijn dat ik die straks moet gaan weghalen, ik ben bang dat het zal aanvoelen alsof ik mijn kindertijd definitief afsluit.
Als benjamin geef ik dit stokje door aan de andere dames, benieuwd hoe ver hun geheugen nog strekt.
7 mei 2008 at 7:37 am
Hoe kan dat nu? Wij zaten met 4 zusjes aan tafel. Bij het dessert zei mijn vader vaak:”kijk buiten, een hond met een hoed op” Terwijl onze kopkes draaiden, graaide hij het bordje van één van ons weg. “De hond met de hoed heeft het gestolen” beweerde hij toen.
Wees gerust, de hond bracht steeds een dubbele portie terug.
Ofwel bestaat er meer dan één hond met een hoed op, ofwel hadden onze vaders dezelfde fantasie.
7 mei 2008 at 10:45 am
Meen je dat nu, Blanche?! Dus die hond met die hoed op bestond écht!
7 mei 2008 at 2:16 pm
Tiens, bij ons kwam die hond ook. Ik hoor het mijn vader nog zeggen: “Zelfs wanneer ik een hond met een hoed laat optreden komt er nog volk op af”.
7 mei 2008 at 5:03 pm
Honden met hoeden zijn zeer plaatsgebonden dieren…
Sinds ik af en toe inwijk begrijp ik steeds beter voor mij onverklaarbare of ongeziene fenomenen.
Een mens reist om te leren.
7 mei 2008 at 7:43 pm
Nu weten we wat die vaders van jullie op hun club deden: hoe hun kinderen beet te nemen..
10 augustus 2008 at 4:14 pm
[...] addertje zit. Leest de juiste boeken en bekijkt de juiste series en is ook op alle andere vlakken een deftige dame - nog een verklaring waarom het zo klikt met haar schoonzussen. Kan het leven ondanks de [...]
23 september 2008 at 9:17 am
Mijn ma zei altijd het volgende over mijn broer: “Mocht een hond met een hoed op hem vragen of hij meegaat, hij zou het nog doen ook.” Eerlijk gezegd zou ik ook meegaan met een pratende hond die een hoed op heeft.
Blijkt die rekel nu ook nog desserts te stelen en op te treden!