Deze ochtend op Radio1. Dubbelcheck.

Ik val midden in het programma wanneer ik de autoradio aanzet. Er zijn al twee tips gevonden (men zoekt aan de hand van vier geluidsfragmenten tegen het einde van het programma een naam, een begrip…). “Goh”, merk ik op, “dit weet een klein kind”, en spontaan in een eerste reflex komt er uit “Lou Deprijck”. De volgende tip bevestigt enkel dat het correct is. “E., hoor dat nu toch eens, zooooo gemakkelijk is het zelden, te belachelijk voor woorden.” “Euh, wie is Lou Deprijck?”

Bij de vierde tip is er geen twijfel meer mogelijk. Viktor Lazlo, Charlie Brown, Ca plane pour moi, Sylvain Vanholmen. Terwijl ik me de hele tijd de bedenking maak dat het deze week toch wel héél eenvoudig was en hoe ze daar nu bij komen om het zo gemakkelijk te maken, stelt Jan Hautekiet vragen aan de beller. Ik beantwoord ze vóór hem. De hele biografie van Lou Deprijck rammel ik af, met plagiaat en rechtzaken en smeuiïge verhalen erbij.

“Waar woont Lou tegenwoordig,” vraagt hij tenslotte. “Dat weet ik niet precies, Verenigde Staten?” antwoordt de kwiskandidaat. “Maar neen!!!! Thailand!!!!” roep ik. Jan Hautekiet hoort me en zegt: “Neen, in Thailand, in een soortement openlucht bordeel”.

Euh. Dat klopt.

Ineens stel ik mij de vraag: “Waarom weet ik alles van Lou Deprijck?”