Deze stelling kan enigszins cru klinken, maar ik meen over voldoende bewijzen te beschikken om ze te staven.

Ter verduidelijking moet ik het eerst even over Lacoste hebben. Misschien ziet u nu een schare deftige mannentorso’s opdagen, gehuld in dito polo en voorzien van de obligate krokodil, doch met dit modelabel heeft mijn verhaal niets van doen. Lacoste is een middeleeuws dorp dat als een arendsnest aan de noordflank van de Luberon hangt en uitkijkt over de vallei en de Mont Ventoux.

Zoals het toen mode was, werd Lacoste gekroond met een heus kasteel. In de loop der tijden veranderde het kasteel menigmaal van eigenaar. Zo behoorde het in de achttiende eeuw toe aan de familie van Donatien Alphonse François de Sade, alias Markies de Sade. Tussen 2 gevangenisstraffen in, trok de Markies zich terug in het kasteel van Lacoste om er zich te wijden aan zijn libertijnse geschriften. De man zou minder sadistisch geweest zijn dan het begrip waaraan hij zijn naam verleende laat vermoeden, maar toch is iedereen die in de voetsporen van Donatien de Sade treedt een sadist.

Zo ook Pierre Cardin. Pierre kocht het kasteel in 2001, knapte het een beetje op en organiseert er, als rasechte mecenas, jaarlijks een “Festival Lyrique“.

Nu doet Lacoste doorgaans wat je van een modaal provencaals dorp mag verwachten: stilletjes mooi liggen wezen, met als enig teken van leven een verloren gelopen pottenbakker of een kat, slapend in de zon, op een verweerde dorpel. Ten tijde van “Le Festival” echter, komt er leven in de brouwerij. Helaas hebben de urbanisten bij de aanleg van dit dorp geen rekening gehouden met de toegankelijkheid per auto en hebben ze al helemaal geen parkeerplaatsen voorzien. Zo komt het dat de festivalgangers hun wagen aan de voet van het dorp moeten achterlaten en dat geeft je de gelegenheid om getuige te zijn van een bijzonder sadistisch schouwspel. Pas gewassen deftige dames op hoge hakken beginnen aan de steile klim over de met keien geplaveide straatjes naar het vroegere optrekje van Donatien.

Nu ja, voor amper honderdvijftig euro kan je bezwaarlijk een rode loper verwachten, maar eens de calvarieberg beklommen maken het programma en de klapstoeltjes veel goed.