Deftig zijn is vermoeiend. Als u dat maar weet. Een mens wil zich soms al eens minder deftig gedragen. In een ander leven. Dan ben ik Uma Thurman. Zoals in Kill Bill.

Mijn alter-ego manifesteert zich vooral ’s morgens bij het vertrekken naar het werk. Uma maakt er een sport van om de garagepoort niet met de afstandsbediening in de wagen dicht te doen, maar met de bediening die in huis hangt. Dat is ongeveer op tien meter van de garagepoort. Uma moet dan lopen om nog net onder de zich langzaam sluitende poort buiten te geraken. Uma maakt het spannend door elke keer twee tellen langer te wachten eer ze haar spurt inzet. Zodat de poort altijd maar verder naar beneden is. De situatie is momenteel drie kwart dicht.

Uma droomt van de dag dat ze in één supervlotte elegante zijdelingse beweging over de vloer onder de poort rolt die zich dan nét achter haar volledig sluit. En dat ze met een sierlijk manoeuvre door in de auto belandt en wegsprint met gierende banden. (U hebt het beeld?) Naar een bureau in Brussel. In haar geel surfpak.

Daar zal volk komen naar zien.